Julka leżała na kanapie i szlochała. Kilka miesięcy temu mąż wyznał, że ma inną kobietę – i że ta je…

Julia leży na kanapie i zalewa się łzami. Mąż dwa miesiące temu wyznał, że ma inną kobietę, a ona spodziewa się dziecka.

Julka, przepraszam, ale dwa lata żyjemy bez dzieci. To już kawał czasu. Zacząłem się zastanawiać, czy ze mną wszystko w porządku plącze się Zenek. Teraz… no… ona… zaszła w ciążę…

Kochanka podpowiada szeptem Julia.

Możesz ją nazywać jak chcesz. Za dwa miesiące rodzi. Przepraszam.

Julia nie dopytuje, czemu Zenek tak długo zwlekał. Po prostu przyjmuje, że akurat tuż przed Nowym Rokiem i na dwa miesiące przed porodem odchodzi od niej.

Bezsilna, wykończona emocjonalnie, nie rozbierając się wieczorem, Julia leży bezwiednie na sofie, wypłakując się. W głowie pojawia się wspomnienie odległego dzieciństwa i sylwestra sprzed lat.

Julka chodziła wtedy do piątej klasy. Po lekcjach razem z dziewczynami zaglądały często do komisu. Ten nietypowy sklep wydawał się im prawdziwą skarbnicą cudownych rzeczy.

Ubrania i buty mało je interesowały, za to pamiątki, zabawki i biżuteria owszem, bardzo.

Tego dnia Julka od razu dostrzegła przepiękną szkatułkę. Błękitna, ze złotym zdobieniem. Julia nie mogła oderwać wzroku od tej rzeczy.

Gdy sprzedawca uchylił wieczko, z wnętrza popłynęła zaczarowana melodia, a na aksamitnej poduszce pojawiła się baletnica w białej tutu i zaczęła tańczyć. Julia znieruchomiała z wrażenia; zapomniała nawet oddychać. Sprzedawca pokazał jeszcze małą, tajną szufladkę na biżuterię.

Koleżanki, Natalka i Irka, od razu podbiegły:

Ale cudo! Ślicznotka! wykrzyknęły zachwycone.

Natalia z miejsca zapytała:

Ile kosztuje?

Sprzedawca z uśmiechem rzucił cenę nieosiągalną dla dziewczynek pięć złotych.

Nigdy tylu nie uzbieram, pomyślała Julia.

I to nierealne. Do szkoły dzieci dostawały wtedy trzydzieści groszy starczało na porządny obiad w stołówce.

Można było jeszcze skłamać, że idzie do kina wtedy mama dawała pięćdziesiąt groszy.

Szkoda, że tata właśnie w delegacji, wróci dopiero za tydzień. On na pewno by kupił. Mamy prosić nawet nie próbowała.

Już słyszała jej ostry głos:

Co wymyśliłaś? Baletnicę za pięć złotych? Ja wolę za to kupić trzy kilo mięsa i przez tydzień karmić was kotletami.

Nie. Mamie nawet nie opowiadać. Trzeba czekać na tatę.

Julia codziennie wpadała do komisu popatrzeć na baletnicę. Sprzedawca, dobry człowiek, ilekroć ją widział, nakręcał szkatułkę balerina tańczyła.

W sześć dni Julia zapamiętała każdy szczegół szkatułki. Zauważyła lekko zdarty róg, ułamany brzeg. Baletnica nie miała jednego bucika, a na sukience miała maleńką plamkę, wielkości piegusa. Julia tak się przyglądała, że wypatrzyła wszystko.

Gdy tylko tata wrócił, poprowadziła go do komisu.

Sprzedane powiedział z żalem sprzedawca. Dosłownie przed chwilą, nie zdążyłyście.

Łzy napłynęły Julce do oczu i nie kryła ich.

Julka, Julka, no już! kręcił się tata. Nie płacz, kupię ci tort. Taki, jak lubisz, truflowy.

Julia skinęła głową. Truflowy tort uwielbiała, najbardziej za czekoladowe grzybki na wierzchu.

Ale łzy nie przestawały płynąć. Było jej bardzo żal baletnicy.

Na drugi dzień Irka przyniosła do szkoły tę szkatułkę.

Kiedy Julia zobaczyła, że jej skarb ma teraz przyjaciółka, poczuła nowy przypływ bólu.

Ira nakręciła szkatułkę, muzyka rozbrzmiała, pojawiła się cieniutka sylwetka tancerki.

Gadulstwo w klasie ucichło, wszyscy patrzyli zachwyceni. Irka tryumfalnie ogłosiła:

Babcia mi kupiła. Przyjechała na Sylwestra do nas z wioski, no i od razu poszłyśmy do komisu. Cały tydzień na tej szkatułce oko zawieszałam.

I ja z żalem wtórowała Natalia.

Julia nie wytrzymała i wybuchła płaczem.

Julka, czemu ryczysz? zapytał Paweł Rozmach, kolega z klasy.

Nic! wykrzyknęła Julia i wybiegła z klasy, popychając Pawła.

Wszyscy wiedzieli, że Paweł się w Julce podkochuje. Dziewczyny jej zazdrościły, ale ona go nie zauważała.

Julia przytuliła czoło do mroźnej szyby w szkolnym korytarzu.

Julka, kupię ci taką samą, nie płacz powiedział, podchodząc, Paweł.

Skąd weźmiesz taką? prychnęła Julia. Głupi jesteś, pałko rzuciła i wybiegła ze szkoły.

Jeszcze Pawła skrzywdziłam, pomyślała, łkając jeszcze głośniej na zewnątrz.

Mrozy trzymały na dobrze. Julia, prawie bez kurtki, stała pół godziny na szkolnym podwórku. Rozchorowała się.

Rozmach przyszedł tego samego dnia, gdy Julia nie pojawiła się w szkole.

Julka, jeszcze nie znalazłem baletnicy, ale znajdę. Obiecuję ci.

Głupi jesteś, Paweł. Skąd ją znajdziesz? To import, Made in DDR. Tak jest napisane na spodzie. Gdzie znajdziesz taką tutaj? spytała z rozgoryczeniem Julia.

DDR to NRD? dopytywał Paweł.

Tak odpowiedziała smutno Julia.

To tam pojadę odpowiedział stanowczo chłopak.

Od tamtego dnia zaczęli się przyjaźnić najpierw dziecięco. W ósmej klasie Paweł odważył się ją pocałować. Nie odepchnęła go. Od tego czasu stali się parą na serio z uściskami i pocałunkami.

Po dziesiątej klasie Pawła powołali do wojska. Przez ironiczny przypadek do Niemiec.

Paweł pisał Julii listy, czasem drygując, że baletnicy jeszcze nie znalazł.

Ale Julia nie doczekała Pawła. Pół roku przed jego powrotem poznała Zenka oczarował ją tym, że już na pierwszym spotkaniu zaśpiewał i zagrał dla niej własną piosenkę na gitarze. Serce Julii odtajało, po dwóch miesiącach odbył się ślub.

Paweł po powrocie dowiedział się, że Julia wyszła za mąż. Zaciągnął się na norweski statek i popłynął na morze. W mieście bywał rzadko, Julii już nie spotkali.

***

Julia powoli podnosi się z kanapy. Parzy kawę. Ostatnio coraz częściej myśli o Pawle zauważa nagle, że płacze nie tyle po odchodzącym mężu, ile po niespełnionej miłości z Rozmachem. Czy on gdzieś jest? Ożenił się?

Na kalendarzu 31 grudnia. Trzeba jakoś obchodzić sylwestra. Koleżanki wszystkie z rodzinami. Głupio się do kogokolwiek wpraszać.

Julia poszła na rynek i do supermarketu. Wybrała kilka rzeczy, żeby osłodzić samotnego sylwestra.

Wchodząc z reklamówkami do klatki schodowej, natyka się na… Dziadka Mroza wychodzącego z windy.

Na jego widok łzy znów napływają Julii do oczu.

A czemu ty płaczesz, dziewczyno? odezwał się, udając staruszka, mężczyzna w przebraniu. Jest święto, a ty łzy lejesz? Masz coś ode mnie! wyciągnął z worka pudełko i zniknął w ciemności korytarza.

Julia nawet nie podziękowała. Pudełko było jednak ciężkawe.

W kuchni otwiera ostrożnie prezent.

W środku nowa błękitna szkatułka ze złoceniami. Julia powoli nakręciła mechanizm. Z aksamitnego wnętrza wyłania się baletnica, z dwoma bucikami!

Julia otwiera skrytkę w środku… obrączka.

Dziewczyna podbiega do okna. Na podwórzu majaczy dziadek Mróz. Julia, w kapciach, biegnie na dwór. Zastaje go przy wejściu on się do niej odwraca. Rzucają się sobie w ramiona.

Przytulając się do cieplej kurtki, Julia szepcze:

Głupku… a jednak zdobyłeś ją!

A jak! Paweł się uśmiecha. Mówiłem, że znajdę ją w Niemczech… Obiecałem.