Jeszcze mamy w domu sprawy do załatwienia… Babcia Walentyna z trudem otworzyła furtkę, powoli dosz…

Mamy jeszcze w domu trochę spraw

Babcia Wiesia z trudem otworzyła furtkę, z wysiłkiem doczłapała do drzwi, długo mocowała się z wiekowym, zardzewiałym zamkiem, weszła do swego starego, zimnego domu i usiadła na stołku przy nieopalonym piecu kaflowym.
W izbie pachniało opuszczeniem.
Nie było jej zaledwie trzy miesiące, a w tym czasie pajęczyny zdążyły pokryć sufit, stary stołek skrzypiał żałośnie, wiatr huczał w kominie dom przywitał ją gniewnie: gdzieś ty była, gospodyni, komu mnie zostawiłaś?! Jak przezimujemy?!

Już, już, mój drogi, poczekaj chwilkę, odpocznę Rozpalę, ogrzejemy się

Jeszcze rok temu babcia Wiesia krzątała się po swoim starym domu zapamiętale: pobielić ściany, podmalować framugi, przynieść wody. Jej niewielka, jeszcze żwawa sylwetka to kłaniała się przy ikonach, to zaglądała do pieca, to biegała po ogrodzie sadziła, pieliła, podlewała.
I dom cieszył się razem z nią, wesoło skrzypiąc pod sprężystymi krokami, drzwi i okna otwierały się jej bez oporu, stary piec z ochotą piekł dorodne drożdżówki. Dobrze się im razem powodziło Wiesi i jej domowi.

Męża pochowała młodo. Wychowała troje dzieci, każde wykształciła i wypuściła w świat. Jeden syn marynarz, kapitan, drugi wojskowy, pułkownik, obaj mieszkają daleko, rzadko wpadają w odwiedziny.
Tylko najmłodsza córka, Jagoda została na wsi i została główną agronomką od rana do wieczora zabiegana w pracy, do mamy zajrzy w niedzielę, poczęstuje się ciastem, pogada i znów ich tydzień nie ma.
Pociechę miała Wiesia w wnuczce, Michalinie. Ta, można powiedzieć, u babci wyrosła.
A jaka wyrosła! Śliczna! Oczy ogromne, szare, włosy do pasa jak zboże dojrzale, gęste, kręcone i połyskujące jakby same świeciły.
Zwiąże je w koński ogon, a i tak kosmyki spadają na ramiona miejscowym chłopakom aż mowę odbiera na jej widok. Patrzyli tylko z otwartymi ustami. Figurka jak z żurnala. I skąd u wiejskiej dziewczyny taka postawa i uroda?
Babcia Wiesia, choć za młodu była ładna, to ze zdjęciem Michaliny sprzed lat nawet się równać nie mogła ona jakby pasterka, wnuczka królowa

Na dodatek rozumna. Skończyła ekonomię na uczelni rolniczej w Lublinie, wróciła do rodzinnej wioski jako ekonomistka. Poślubiła weterynarza, dzięki programowi dla młodych rodzin dostali nowy dom.
Co to był za dom! Porządny, solidny, z cegły jak na te czasy to prawie willa.
Jedno tylko: u babci wokół chałupy ogród, wszystko kwitnie i owocuje, a u Michaliny przy nowym domu trzy patyki w ziemi na cokolwiek jeszcze czekać trzeba. Zresztą, wnuczka, choć ze wsi, to raczej delikatna, przez babcię od przeciągów i ciężkiej pracy fizycznej chroniona.
Na dodatek urodził im się synek Staś. Wtedy już nie było czasu na ogrody.

I zaczęła Michalina namawiać babcię: chodź do mnie na stałe, dom duży, ciepły, nie trzeba opału.
Babcia Wiesia miała już osiemdziesiąt lat, nogi, jeszcze niedawno lekkie, zaczęły odmawiać posłuszeństwa. Uległa więc prośbom i zamieszkała u wnuczki.
Mieszkała tam dwa miesiące, aż pewnego dnia usłyszała:
Babciu kochana, bardzo cię kocham, wiesz przecież! Ale czemu ty tak tylko siedzisz? Całe życie biegałaś po domu! A u mnie, zobacz, zasiedziałaś się Ja na gospodarstwo się nastawiam, pomocy od ciebie potrzebuję
A ja już nie mogę, Michasiu, nogi nie te, siły brak, stara się już jestem
Hm Jak do mnie przyjechałaś, to od razu poczułaś się stara
Niedługo potem babcia, która nie spełniła nadziei wnuczki, wróciła do własnego domu. Zmartwiona, że nie pomogła ukochanej Michalinie, jeszcze bardziej osłabła.
Nogi już jej ledwo dźwigały, nie chciały już biegać dość się nachodziły. Samo dojście z łóżka do stołu zamieniło się w wyzwanie, a pójście do ukochanego kościoła w marzenie nie do spełnienia.

Proboszcz, ksiądz Stanisław, sam odwiedził swą dawną aktywną parafiankę. Obejrzawszy izbę bystrym okiem, zobaczył babcię Wiesię przy stole pisała comiesięczne listy do synów.
W domu chłodno: piec ledwo rozpalony, podłoga zimna. Najcieplejszy sweter dawno nie nowy, przybrudzona chustka a przecież Wiesia od zawsze była uosobieniem porządku. Na nogach stare, zdeptane bambosze.
Ksiądz westchnął: przydałaby się babci pomoc. Może Aniela? Mieszka blisko, jeszcze silna, dwadzieścia lat młodsza od Wiesi.
Wyjął chleb, pierniki, pół jeszcze ciepłego drożdżowego placka od swojej żony, pani Elżbiety.
Zakasał rękawy sutanny i wybierał popiół z pieca, w trzech turach przyniósł drewna na kilka rozpaleń, ułożył w rogu. Rozpalił i postawił na piecu duży, osmolony czajnik z wodą.

Synku drogi! Oj! Tzn., nasz kochany księżu! Pomóż mi z adresami na kopertach Ja ci powiem, jak ja napiszę swoją kocim pazurem, to nie dojdzie!
Ksiądz Stanisław usiadł, zaadresował koperty i rzucił okiem na kartki z nieudolnie napisanymi listami. Na pierwszy rzut oka rzucały się wielkie, chwiejne litery: U mnie bardzo dobrze, kochany synku. Wszystko mam, dzięki Bogu!
Tylko te kartki o dobrym życiu babci Wiesi były całe w rozmazanych plamach i były to, jak się domyślił, łzy.

Aniela zaopiekowała się staruszką, ksiądz starał się regularnie odwiedzać i spowiadać Wiesię, a mąż Anieli, pan Leon, stary marynarz, zawoził ją na mszę na swoim motorze w największe święta. Jakoś się życie powoli układało.
Wnuczka nie pokazywała się, a po kilku latach poważnie zachorowała. Od dawna narzekała na żołądek, uznawała to za chroniczne dolegliwości. Okazało się, że to rak płuc.
Nikt nie wie, skąd się to wzięło, ale Michalina zgasła w pół roku.
Jej mąż niemal zamieszkał przy jej grobie. Kupował wódkę, pił, spał na cmentarzu, rano budził się i szedł po kolejną butelkę. Czteroletni Staś został sam brudny, głodny, nikomu niepotrzebny.
Zabrała go do siebie Jagoda, ale przez wieczne zajęcia mało miała czasu dla wnuka, więc Stasia zaczęto przygotowywać do umieszczenia w powiatowym domu dziecka.
Dom dziecka uchodził za całkiem przyzwoity: energiczna dyrekcja, dobre wyżywienie, na weekend można dzieci zabierać do domu.
Ale na własne wychowanie to nie to… Jagodzie nie pozostało nic innego praca do samej emerytury, a wnuk potrzebował pełnej opieki, czasu i troski.

I wtedy w przyczepce starego motoru Junak przyjechała do córki babcia Wiesia. Za kierownicą siedział krępy sąsiad pan Leon, w marynarskiej koszulce, z tatuażami kotwic i syren na rękach oboje wyglądali bojowo.
Babcia Wiesia powiedziała krótko:
Stasia zabieram do siebie.
Mamo, przecież ty ledwo chodzisz! Ty nie dasz rady! Jemu i ugotować, i wyprać trzeba
Dopóki żyję, Stasia nie oddam do domu dziecka ucięła babcia.
Zaskoczona stanowczością zwykle łagodnej Wiesi, Jagoda zamilkła, zamyśliła się i zaczęła pakować rzeczy wnuka.
Leon odstawił staruszkę i małego do chaty, wyładował bagaże, niemal na rękach zaniósł ich do izby.
Sąsiedzi kręcili głowami:
Dobra kobieta, Wiesia, szkoda tylko, rozum chyba straciła sama ledwo na nogach, a tu jeszcze bierze dziecko Toż to nie szczeniaczek! Chłopak wymaga opieki I gdzie Jagoda miała oczy!

Po niedzielnej mszy ksiądz Stanisław z niepokojem zajrzał do Wiesi: czy nie trzeba będzie odbierać zabiedzonego Stasia biednej, słabej staruszce?
W domu było ciepło, piec rozpalony. Czysty, syty Staś słuchał bajki O Zajączku z wiekowego adaptera.
A babcia ta sama, którą nazywano niedołężną krzątała się dziarsko: smarowała blachę, zagniatała ciasto, wbijała jajka do twarogu. Jej stare, ponoć chore nogi, poruszały się żwawo i sprawnie jak dawniej.
Kochany księże! A ja tu drożdżówki szykuję Poczekaj jeszcze chwilkę pani Elżbieta i Kazio dostaną cieplutkie!

Ksiądz wrócił do domu, oszołomiony, i opowiedział żonie, co widział.
Pani Elżbieta zamyśliła się, sięgnęła po stary, niebieski zeszyt, przejrzała i znalazła odpowiednią stronę:

Stara Klementyna przeżyła swoje długie lata. Wszystko minęło, wszystkie marzenia, uczucia, nadzieje wszystko śpi pod miękkim białym śniegiem. Już czas do miejsca, gdzie nie ma cierpienia ni smutku
Pewnego lutowego wieczoru Klementyna długo modliła się przy ikonach, potem położyła się i powiedziała rodzinie: Zawołajcie księdza, odejdę.
Twarz jej wybielała jak śnieg za oknem.
Rodzina kazała przyprowadzić księdza, Klementyna się wyspowiadała, przyjęła komunię i przez całą dobę nie jadła, nie piła tylko lekkie oddychanie świadczyło, że dusza jeszcze nie odstąpiła starczego ciała.
Wtedy drzwi się rozwarły powiew mrozu, płacz dziecka.
Cicho, cicho, babcia umiera!
Niemowlęcia nie uciszę, dopiero się urodziło, jeszcze nie rozumie
Wróciła z porodówki wnuczka Klementyny, Celina, z różowiutkim jeszcze niemowlakiem. Rano wszyscy poszli do pracy, zostawiając starą umierającą i młodą matkę same. Celinie jeszcze nie ruszyło mleko, nie radziła sobie z karmieniem, a maleństwo ryczało, przeszkadzając Klementynie w umieraniu.
Staruszka podniosła głowę, nieobecne spojrzenie nabrało jasności. Usiadła z mozołem, opuściła bose nogi na podłogę i zaczęła szukać kapci.
Wieczorem obudziła wszystkich: zamiast gasnąć dalej, ochoczo chodziła po pokoju, kołysząc uspokojone niemowlę, a wnuczka odpoczywała.
Klementyna jednak nie miała wcale zamiaru umierać, przeżyła jeszcze dziesięć lat, pomagając wychowywać ukochaną prawnuczkę.

Pani Elżbieta odłożyła zeszyt, spojrzała na męża i z uśmiechem podsumowała:
Moja prababcia, Weronika Klementyna, pokochała mnie bardzo i po prostu nie mogła pozwolić sobie umrzeć. Powtarzała słowa starej piosenki: A umierać nam za wcześnie jeszcze mamy w domu spraw!
Przeżyła jeszcze dziesięć lat, pomagając mej mamie, a twojej teściowej, wychowywać mnie, swoją najukochańszą prawnuczkę.

Zamyśliłem się wtedy dopóki człowiek jest komuś potrzebny, nie powinien się poddawać. Dopóki są w domu sprawy, dopóty trzeba żyć i pomagać, ile sił starczy.