Uncategorized

Jeszcze mamy w domu spraw do załatwienia… Babcia Walentyna z trudem otworzyła furtkę, powoli doczłapała się do drzwi, długo walczyła z zardzewiałym zamkiem, weszła do swojego starego, nieogrzanego domu i usiadła na krześle przy zimnym piecu. W chałupie pachniało niezamieszkałym. Nie było jej raptem trzy miesiące, a już pajęczyny pokryły sufit, stare krzesło żałośnie skrzypiało, wiatr huczał w kominie – dom przyjął ją z wyrzutem: gdzie się podziewałaś, gospodyni, komu mnie zostawiłaś?! Jak mamy przezimować?! – Już, już, kochany mój, zaczekaj chwilę, odpocznę… Rozpalę, ogrzejemy się… Jeszcze rok temu babcia Walentyna żwawo krzątała się po starym domu: bieliła, poprawiała, przynosiła wodę. Jej drobna figura raz pochylona była w modlitwie przed ikoną, raz rządziła przy piecu, raz latała po sadzie – sadziła, pieliła, podlewała. A dom cieszył się wraz z nią: pod jej lekkimi, szybkim krokami podłoga skrzypiała wesoło, drzwi i okna otwierały się od pierwszego dotknięcia zniszczonej dłoni, a piec piekł puszyste drożdżówki. Dobrze im było razem – Walentynie i jej starej chacie. Szybko pochowała męża. Wychowała troje dzieci, wszystkie wykształciła, na ludzi wyprowadziła. Jeden syn – kapitan żeglugi, drugi oficer, pułkownik – obaj żyją daleko, rzadko odwiedzają rodzinę. Tylko najmłodsza córka, Tamara, została na wsi – jest główną agronomką, od rana do nocy w pracy. Do mamy wpada w niedzielę – nakarmi ją swoimi ciastami i znów tydzień się nie widzą. Pocieszeniem – wnuczka Sylwia. Można powiedzieć, u babci wyrosła. A jaka piękna wyrosła! Oczy wielkie, szare, włosy jak dojrzały len, kręcone, błyszczące, do pasa. Wystarczy, że zrobi kucyk, a kosmyki opadają na ramiona – miejscowi chłopcy nie mogą się napatrzeć. Figura jak rzeźbiona. I skąd u wiejskiej dziewczyny taka postura, taka uroda? Babcia Walentyna kiedyś była ładna, ale gdy się porówna stare zdjęcie z Sylwią – jakby pasterka i królowa. I jeszcze – mądra. Ukończyła rolniczy uniwersytet w mieście, wróciła do rodzinnej wsi, pracuje jako ekonomistka. Wyszła za weterynarza, w ramach programu dla młodych rodzin dostali nowy dom. I to jaki – solidny, murowany. Prawdziwy dworek! Jedno tylko – u babci wokół domu – sad, wszystko rośnie, wszystko kwitnie. U Sylwii jeszcze nic nie zdążyło wyrosnąć, ledwie trzy kwiatki. I do ogrodnictwa, trzeba przyznać, Sylwia była szczególnie nieprzyzwyczajona. Chociaż dziewczyna ze wsi, była delikatna, przed jakimkolwiek wysiłkiem i przeciągiem zawsze chroniona przez babcię. Potem urodził się syn, Wacek. Na ogród już nie było czasu. Sylwia zaczęła więc babcię namawiać: chodź do mnie mieszkać – dom duży, wygodny, pieca palić nie trzeba. Babcia Walentyna zaczęła niedomagać, dobiła do osiemdziesiątki, jakby choroba tylko na to czekała – lekkie niegdyś nogi odmówiły posłuszeństwa. Dała się namówić, zamieszkała u wnuczki kilka miesięcy. A potem usłyszała: – Babciu kochana, przecież cię kocham! Ale co ty tylko siedzisz? Całe życie byłaś w ruchu! A u mnie patrz, rozsiadła się… A ja bym chciała gospodarstwo prowadzić, na ciebie liczę… – Ale ja już nie mogę, córeczko, nogi odmawiają… stara jestem… – A jak do mnie przyjechałaś, to od razu stara… Szybko więc babcia, niespełniająca oczekiwań, wróciła do swojej chaty. Od rozczarowania, że nie sprostała, nie pomogła ukochanej wnuczce, zupełnie opadła z sił. Każdy krok był trudny, a droga do kościoła – niemożliwa. Proboszcz, ksiądz Piotr, sam przyszedł do swojej stałej parafianki i dawnej pomocnicy we wszystkim. Rozejrzał się uważnie. Babcia Walentyna pisała jak zwykle miesięczne listy do synów. W domu chłodno, piec niedogrzany, podłoga lodowata. Na babci – znoszona ciepła bluza, przybrudzona chustka – a przecież słynęła z czystości i porządku. Na nogach zdarte filcowe kapcie. Ksiądz Piotr westchnął: trzeba by pomocy. Może poprosić Annę – mieszka niedaleko, jest sporo młodsza od babci. Przyniósł chleb, pierniki, pół jeszcze ciepłego kulebiaka (to prezent od żony, pani Aleksandry). Zakasał rękawy, wybierał popiół z pieca, kilka razy przyniósł drewna, porządnie napalił. Przyniósł wodę i postawił duży zakopcony czajnik na piecu. – Synku kochany! Oj, to znaczy – księże drogi! Pomóż mi z adresami na kopertach, bo jak ja napiszę jak kura pazurem, to nie dotrze! Ksiądz Piotr usiadł, wypisał adresy, rzucił okiem na kartki z krzywymi wierszami. W oczy rzuciło się jedno zdanie, dużymi, drżącymi literami: „A żyje mi się bardzo dobrze, kochany synku. Wszystko mam, dzięki Bogu!” Ale kartki o dobrym życiu babci Walentyny całe były w rozmazanych kleksach, i te kleksy, wszystko na to wskazuje – były słone… Anna objęła opieką staruszkę, ksiądz Piotr regularnie ją spowiadał i udzielał Komunii, a w święta mąż Anny, wujek Piotrek, stary marynarz, dowoził ją motorem do kościoła. Powoli życie wracało do normy. Wnuczka się nie pojawiała, a potem po paru latach ciężko zachorowała. Od dawna miała problemy z żołądkiem, swoje dolegliwości tłumaczyła właśnie nim. Okazało się, że to rak płuc. Czemu ją spotkało takie nieszczęście – któż to wie, ale zgasła, Sylwia, w pół roku. Mąż praktycznie zamieszkał na jej grobie, pił, spał na cmentarzu, budził się – szedł po kolejną butelkę. Czteroletni Wacek okazał się nikomu niepotrzebny – zaniedbany, brudny, głodny. Wzięła go Tamara, ale ze względu na swoją pracę nie miała czasu się zajmować wnukiem, więc Wackowi znaleziono miejsce w powiatowym domu dziecka. Dom dziecka niby dobry: energiczny dyrektor, pełne wyżywienie, można było brać dzieci na weekendy. Ale to nie to samo, co dom. Tamara nie miała wyjścia: praca długo trwa, do emerytury daleko. I wtedy w wózku starego „Urała” do córki przyjechała babcia Walentyna. Za kierownicą siedział sąsiad, wujek Piotrek, w pasiaku, z marynarskimi tatuażami. Wygląd wojowniczy. Babcia Walentyna mówi krótko: – Ja Wacka do siebie zabiorę. – Mamo, sama ledwo chodzisz! Jak sobie z małym poradzisz? Przecież trzeba ugotować, wyprać! – Dopóki żyję, Wacka do domu dziecka nie oddam – ucięła babcia. Tamara zaniemówiła pod wrażeniem stanowczości zwykle łagodnej mamy i zaczęła pakować rzeczy wnuka. Wujek Piotrek odwiózł starą i małego do chaty, wyładował, a potem niemal na rękach wniósł ich do izby. Sąsiedzi kręcili głowami: – Porządna babka, dobra, ale chyba na stare lata rozum straciła: sama potrzebuje opieki, a tu przyprowadza dziecko… To nie szczeniak przecież… Potrzeba troski… Gdzie Tamara patrzy! Po niedzielnej mszy ksiądz Piotr odwiedził babcię Walentynę z niepokojem: czy nie trzeba będzie zabrać wychudzonego, brudnego Wacka od biednej staruszki? W izbie było ciepło, porządnie napalone w piecu. Czysciutki i zadowolony Wacek słuchał bajki o Czerwonym Kapturku z gramofonu. A „biedna, schorowana” staruszka lekko przemykała po izbie – smarowała blachę piórkiem, zagniatała ciasto, wbijała jajka do sera. Jej stare i chore nogi ruszały się sprawnie, jak dawniej. – Księże kochany! A ja tu… drożdżówki piekę… Poczekaj chwileczkę – żonie i Kaziowi będzie upominek na gorąco… Ksiądz Piotr wrócił do domu wciąż oszołomiony i opowiedział żonie, co widział. Pani Aleksandra zamyśliła się, z półki wyciągnęła grubą niebieską książkę i odszukała odpowiednią stronę: „Stara Jankowska swoje już przeżyła. Wszystko minęło, wszystkie marzenia, nadzieje – wszystko śpi pod śniegiem. Już czas iść tam, gdzie nie ma cierpienia, ani wzdychania… Pewnego lutowego wieczoru Jankowska długo się modliła przed obrazem, potem położyła się i powiedziała: ’Zawołajcie księdza – będę umierać’. A twarz jej była biała jak śnieg za oknem. Domownicy wezwali księdza, Jankowska wyspowiadała się, przyjęła Komunię, przez dobę już nie jadła ani piła. Tylko lekkie oddychanie świadczyło, że dusza jeszcze nie uleciała. Nagle – drzwi w przedpokoju, powiew mroźnego powietrza, dziecięcy krzyk. – Ciszej, babcia umiera. – Nie zamknę dziecku ust, dopiero co się urodziła, jeszcze nie wie, że płakać nie wolno… Ze szpitala wróciła wnuczka starej Jankowskiej, Ania, z noworodkiem. Wszyscy poszli do pracy, została tylko umierająca babcia i młoda mama. Ania mleka jeszcze nie miała, sama ledwie się trzymała, dziecko krzyczało, przeszkadzało Jankowskiej w spokojnym umieraniu. Umierająca babcia podniosła głowę, spojrzenie się wyostrzyło, usiadła na łóżku, szukała kapci. Gdy domownicy wrócili, a wszyscy wrócili wcześniej, bo – „babcia umiera” – zastali scenę następującą: Jankowska nie tylko nie zamierzała umierać, lecz przeciwnie, wyglądała jakby ożyła, a po pokoju chodziła z zadowolonym, najedzonym już dzieckiem na rękach, podczas gdy młoda mamusia odpoczywała.” Aleksandra zamknęła pamiętnik, uśmiechnęła się do męża i skończyła: – Moja prababcia, Wera Jankowska, bardzo mnie pokochała i po prostu nie mogła sobie pozwolić umrzeć. Zacytowała słowa piosenki: „A umierać nam za wcześnie – jeszcze mamy w domu spraw do załatwienia!” Przeżyła jeszcze dziesięć lat, pomagając mojej mamie i mnie, swojej ukochanej prawnuczce. I ksiądz Piotr uśmiechnął się do żony w odpowiedzi.

Dobrze, że w domu jeszcze tyle spraw

Babcia Waleria z trudem otworzyła furtkę, powoli podeszła do drzwi, długo mocowała się ze starym, zardzewiałym zamkiem, weszła do swojej nieogrzewanej chaty i opadła na krzesło przy zimnym piecu. W powietrzu czuć było stęchliznę i wilgoć.

Zaledwie trzy miesiące jej nie było, a pajęczyny już zdążyły oblepić sufit, stary stołek trzeszczał żałośnie, a wiatr huczał w kominie dom przywitał ją gniewnie: Gdzieś ty się podziewała, gospodyni, na kogo nas zostawiłaś?! Jak my przezimujemy?!

Już, już, mój domku drogi, poczekaj tylko chwilkę Zaraz napalę, ogrzejemy się

Jeszcze rok temu babcia Waleria śmigała sprawnie po starym domu: bieliła ściany, podmalowywała okna, nosiła wodę. Jej drobna sylwetka raz pochylała się przed ikoną, raz krzątała przy piecu, raz biegała po ogrodzie sadziła, plewiła, podlewała.

Wtedy zarówno dom, jak i gospodyni cieszyli się nawzajem pod jej lekkimi krokami skrzypiały deski, drzwi i okna otwierały się na najmniejsze muśnięcie spracowanej dłoni, a piec wypiekał pyszne drożdżówki. Im razem było dobrze Walerii i starej chacie.

Za młodu pochowała męża. Wychowała trójkę dzieci, wszystkim dała wykształcenie i życiowy start. Jeden jej syn kapitan statku, drugi wojskowy, podpułkownik obaj mieszkają daleko, rzadko odwiedzają matkę. Najmłodsza córka, Tamara, została w wiosce jako główny agronom, ale całe dnie spędza w pracy; wpada do matki w niedzielę, uraczy ją ciastem i znów przez tydzień się nie widzą.

Pocieszeniem była wnuczka Świętosława. Można powiedzieć, że u babci się wychowała.

A jaka z niej wyrosła panna! Piękność! Duże szare oczy, włosy koloru dojrzałego owsa, długie, kręcone, błyszczące aż światło biło z tych włosów.

Jak zrobiła kucyk, to kosmyki spływały jej na ramiona, a miejscowi chłopcy gapili się na nią jak zaczarowani. Szczyciła się smukłą figurą. Skąd u wioskowej dziewczyny taka klasa, taka uroda?

Babcia Waleria była kiedyś ładna, ale gdy obejrzeć jej stare zdjęcia i zestawić ze Świętosławą jak pasterka i królowa

A do tego mądra. Skończyła studia rolnicze w Krakowie, wróciła do rodzinnej wioski jako ekonomistka. Wyszła za mąż za weterynarza, dzięki wsparciu gminy młoda para dostała nowe mieszkanie.

Dom był piękny solidny, murowany, na owe czasy prawdziwa willa.

Tylko jednego brakowało: u babci dom otaczał ogród, wszystko kwitło i rosło, a u wnuczki za domem pustka kilka kępek trawy. I prawdę mówiąc, Świętosława do ogrodnictwa nie była stworzona. Choć ze wsi pochodziła, to jednak delikatna, przez babcię chroniona przed zimnem i ciężką pracą.

Niedługo potem urodził się mały Wacek na ogrody czasu nie miała.

Zaczęła więc Świętosława namawiać babcię do przeprowadzki: chodź do nas, tu ciepło, dom duży, nie trzeba palić w piecu.

A Waleria słabła osiemdziesiąt lat stuknęło, nogi odmówiły posłuszeństwa, zdrowie przestało dopisywać. Dała się wreszcie uprosić i przeniosła się do wnuczki.

Mieszkała parę miesięcy, aż któregoś dnia usłyszała:

Babciu, kochana, przecież wiesz jak cię kocham! Ale czemu tylko siedzisz? Przecież całe życie działałaś. A u mnie? Rozsiadłaś się tylko Chciałam gospodarstwo rozwinąć, na twoją pomoc liczyłam

Córeczko, ja już nie mogę nogi odmawiają, stara jestem

A jak tu przyjechałaś, to od razu stała się stara

Zawiedziona babcia wróciła więc do siebie. Przeżywała, że nie sprostała oczekiwaniom ukochanej wnuczki aż rozchorowała się poważnie. Nogi ledwo powłóczyły, każde przejście od łóżka do stołu stawało się wysiłkiem, a do ukochanego kościoła nie do wykonania.

Proboszcz ksiądz Borys sam odwiedził swą oddaną parafiankę, niegdyś pierwszą pomocnicę we wszystkich potrzebach parafii. Rozejrzał się bystrym okiem.

Babcia siedziała przy stole i pisała comiesięczne listy do synów. Chłodno tu w piecu prawie nie napalone, podłoga zimna, na grzbiecie poszarzała, znoszona bluza, na głowie ścierka nie do poznania a na nogach stare kapcie.

Ksiądz westchnął: potrzeba tu pomocy. Może Anna? Mieszka niedaleko, silna jeszcze, ze dwadzieścia lat młodsza od babci.

Wyjął chleb, pierniki, pół jeszcze ciepłej rybnej drożdżówki (podarunek od żony, pani Aleksandry). Zakasał rękawy sutanny, wygarnął popiół z pieca, przyniósł zapas drewna na kilka paliń, na piecu postawił czajnik wody.

Mój synku! Oj! To znaczy, proszę księdza! Pomóż mi adresy na kopertach napisać. Bo jak ja nabazgrzę swoim bazgraniem, to list nigdy nie dojdzie!

Ksiądz usiadł, napisał adresy, rzucił okiem na kartki duże, drżące litery: Kochane synku, mam się bardzo dobrze, wszystko u mnie jest, niech Bogu będą dzięki! Tylko te kartki całe były w rozmazanych kleksach a kleksy te chyba słone

Anna zaczęła opiekować się babcią, proboszcz regularnie spowiadał ją i udzielał komunii, a w większe święta mąż Anny, wujek Piotr, stary marynarz, przywoził babcię na motorze do kościoła. Życie powolutku wracało do normy.

Wnuczki nie było widać, a potem, po kilku latach, zachorowała ciężko. Miała od dawna kłopoty żołądkowe, sądziła, że to przewlekła choroba. Niestety, nowotwór płuc spaliła się w pół roku.

Mąż zamieszkał niemal na jej grobie: kupował flaszkę, pił, spał na cmentarzu, budził się i szedł po następną. Czteroletni Wacek stał się nikomu niepotrzebny zaniedbany, zasmarkany, głodny.

Tamara zabrała go do siebie, ale praca agronoma nie pozwalała na opiekę nad wnukiem zaczęto szykować Wacka do domu dziecka.

Dom dziecka miał opinię całkiem dobrą: energiczny dyrektor, pełne wyżywienie, w weekendy pozwalano zabierać dzieci do domu.

Wychowanie to to nie było, ale Tamara nie miała wyjścia: w pracy ciągle zostawała po godzinach, a do emerytury jeszcze daleko.

I wtedy, na motocyklu starego URAL-a, do córki zajechała babcia Waleria. Za kierownicą siedział potężny sąsiad Piotr, w pasiaku z kotwicami i syrenami na obu rękach. Wyglądali bojowo.

Babcia powiedziała krótko:

Ja Wacka do siebie wezmę.

Mamo, ty przecież ledwo chodzisz! Z dzieckiem jak się ogarniesz? Trzeba gotować, prać

Dopóki żyję, nie oddam Wacka do domu dziecka! ucięła babcia.

Zdziwiona zasadniczością zwykle łagodnej matki Tamara zamilkła, zamyśliła się i zaczęła pakować rzeczy wnuka.

Wuj Piotr zawiózł oboje do starej chaty, rozładował, wniósł niemal na rękach do mieszkania. Sąsiedzi kręcili głowami: Dobra babcia, ale chyba zdziecinniała: jej samej opieka potrzeba, a dziecko wzięła. Przecież to nie szczeniaczek, tylko chłopiec potrzebuje troski Co na to Tamara?!

Po niedzielnej mszy ksiądz Borys z niepokojem zajrzał do Walerii: czy nie trzeba zabierać głodnego i zaniedbanego Wacka od schorowanej staruszki?

W domu było ciepło, piec solidnie napalony. Czysty, zadowolony Wacek leżał na wersalce i słuchał bajki o Złotym Kogucie z patefonu. A schorowana babcia zwinnie krzątała się po izbie: smarowała blachę, zagniatała ciasto, wbijała jajka do twarogu. Nogi chodziły jej żywo, jak za dawnych czasów.

Księże kochany! A ja tu drożdżówki piekę Poczekaj chwilę żonie księdza i jej synkowi będzie coś świeżego na spróbowanie

Ksiądz wrócił do domu, wciąż zaskoczony i opowiedział żonie o tym, co zobaczył. Pani Aleksandra zamyśliła się, wyjęła z szafy grubą niebieską teczkę, odnalazła stronę i przeczytała:

Staruszka Egenia przeżyła długie życie. Wszystko minęło marzenia, miłości, nadzieje wszystko śpi pod śnieżnym kopcem. Już czas do miejsca, gdzie nie ma bólu, smutku ani westchnienia Pewnego lutowego wieczoru, długo modliła się przed ikonami, po czym położyła się i rzekła rodzinie: Zawołajcie księdza będę umierać. Twarz jej pojaśniała jak śnieg za oknem. Wezwano księdza, wyspowiadała się i przez całą dobę leżała nieprzytomna, ani jedzenia, ani picia nie brała. Tylko ciche tchnienie zdradzało, że dusza jeszcze nie uleciała z ciała.

Nagle drzwi się otworzyły: zimny podmuch, dziecięcy płacz. Cicho, cicho, babcia umiera! Ale niemowlęcia nie uciszę, właśnie się urodziła i nie rozumie, że nie wolno Wnuczka staruszki wróciła z noworodkiem. Wszyscy byli w pracy zostały tylko babcia i młoda mama. Mleka jeszcze nie było, wnuczka nie radziła sobie z córką, a maleństwo krzyczało, przeszkadzając babci umierać.

Umierająca Egenia podniosła głowę, rozjaśniła spojrzenie, usiadła na łóżku, powoli szukała kapci. Gdy rodzina wróciła wcześniej z pracy, zastała babcię na nogach nie tylko nie umierała, ale była żywsza niż zwykle, nosząc niemowlę w ramionach, gdy wnuczka odpoczywała.

Aleksandra zamknęła pamiętnik, uśmiechnęła się do męża i powiedziała:

Moja prababcia, Wera Egenia, bardzo mnie kochała i nie mogła pozwolić sobie na śmierć. Powtarzała za pieśnią: A nam jeszcze nie czas umierać mamy w domu tyle spraw!

Przeżyła jeszcze dziesięć lat, pomagając mojej mamie, a twojej teściowej, wychowywać mnie, swoją ukochaną prawnuczkę.

I ksiądz Borys uśmiechnął się do żony z wdzięcznością.

Czasem siły wracają, gdy człowiek widzi, że jest komu potrzebny. Babcia Waleria dobrze wiedziała: póki ktoś na ciebie czeka póty żyjesz.

Nasz Kraj

Uncategorized

Piotrek wsadził kota do worka – syn sąsiada przypadkiem zobaczyłChłopiec natychmiast pobiegł do domu, aby powiedzieć o tym swojej mamie.

Piotrowicz wepchnął kota do worka – chłopiec sąsiada przypadkiem to zobaczyłWieść o tym wydarzeniu błyskawicznie obiegła całe osiedle, a Piotrowicz musiał się tłumaczyć przed zbulwersowanymi sąsiadami.

– Gratuluję! Właśnie straciliście i narzeczoną, i mieszkanie, i resztki mojego szacunku! – rzuciłam obrączkę przez okno.

– Gratuluję! Właśnie straciliście i narzeczoną, i mieszkanie, i resztki mojego szacunku! – rzuciłam pierścionek zaręczynowy przez okno.

– Potrzebuję bardzo starego psa, – prosiła kobieta w schronisku.

– Potrzebuję bardzo starego psa – błagała kobieta w schronisku.

Porzucony pies wrócił po trzech miesiącach do swojego właściciela – ten nie spodziewał się go zobaczyć.

Pies wrócił do porzucającego go właściciela po trzech miesiącach: nie spodziewał się go zobaczyćGdy otworzył drzwi, pies rzucił mu się do nóg, a w oczach mężczyzny pojawiły się łzy wzruszenia i żalu.

Święto minęło, a o psie po prostu zapomniano: rano właściciele nie wierzyli własnym oczomPies leżał spokojnie na kanapie, otoczony resztkami jedzenia i balonami, jakby sam z siebie urządził sobie najlepsze przyjęcie w swoim życiu.

Święto minęło, a o psie po prostu zapomniano: rano właściciele nie wierzyli własnym oczomPrzed nimi stał pies, który przez całą noc samodzielnie otworzył lodówkę i zjadł cały zapas świątecznych przysmaków, a teraz spokojnie spał wśród pustych opakowań.

„Mamo, podpisz i zwolnij działkę – to teraz moje”. Córka nie wiedziała, że od dwóch miesięcy nie jestem już jej matką na papierze.

Mąż nie pracuje od pół roku, śpi do obiadu i uważa, że powinnam go karmić. A ja zwolniłam się w odpowiedzi.

Tylko obejrzymy działkę i wracamy! — obiecała teściowa w piątkowy wieczór. Wyjechali w niedzielę. Przyjechałam w poniedziałek — i założyłam kłódkę.

Mąż powiedział, że bez niego przepadnę. Nie dyskutowałam – i zrobiłam wszystko po swojemuI udowodniłam mu w najpiękniejszy możliwy sposób, że potrafię radzić sobie doskonale sama.

Mąż postanowił odpocząć ode mnie i dzieci i uciekł do teściowej. Wrócił – i aż go zatkało.

Teściowa była przekonana, że po rozwodzie nadal zamieszka w mieszkaniu byłej synowej i będzie dostawać od niej pomoc.

— Skoro urodziłaś córkę, a nie syna, zwalniaj mieszkanie — oświadczyła teściowa. Mąż stanął po stronie żony.

— Żyjesz za dobrze po rozwodzie, — powiedziała była teściowa i postanowiła „przywrócić sprawiedliwość”

— Po wizycie bezczelnej rodziny lodówka pustoszała, a góra naczyń rosła, — gospodarze wymyślili, jak położyć temu kresOd tej pory przed każdą wizytą na drzwiach lodówki wieszali kartkę z listą obowiązków domowych dla gości.