Jeszcze jedno wyzwanie…

— Jeszcze jeden problem…

— Aniu, no chodź, proszę — błagała Kasia.

— Nie chcę. Tam nikogo nie znam. Idź sama albo zaproś Olę, Maję — odpowiedziała Anna. — Niedługo egzamin, trzeba się uczyć.

— Maja się uczy, Ola bez swojego Tomka nie pójdzie, a samej jest dziwnie, jakbym biegała za Wojtkiem.

— A czyż nie biegasz? — spytała Anna.

— Aniu, no proszę… — Kasia złożyła ręce w błagalnym geście.

— Dobrze. Tylko jeśli zostawisz mnie tam samą, to koniec — uprzedziła Anna, wstając z kanapy.

Rodzice jednego ze starszych roczników wyjechali do pracy w Afryce na rok, mieszkanie stało puste. W soboty urządzali tam imprezy. Zbierali się starsi studenci, przychodzili ludzie z innych roczników, a nawet świeżo po studiach, dzielili się doświadczeniami, patrzyli z wyższością na młodszych.

Kasia trafiła tam przypadkiem. Spotykała się ze starszym kolegą, to on wprowadził ją do tej paczki. Wkrótce się rozstali, a Kasia zwróciła uwagę na Wojtka. Dlatego namawiała Annę, żeby poszła z nią na imprezę, licząc, że znów go spotka. Już sesja, na uczelni się nie zobaczą.

Anna założyła jeansy i białą, obszerną koszulę. Z jednej strony wpuściła ją w spodnie. Na szczupłej i wysokiej Annie wyglądało to stylowo. Podkreśliła oczy, rozpuściła włosy i odwróciła się od lustra do Kasi, która niecierpliwie czekała, aż Anna będzie gotowa.

— No co, siedzimy, na kogo czekamy? — spytała Anna.

— Słuchaj, ale dobrze ci z tak podkreślonymi oczami. Wyglądasz jak jakaś tajemnicza królowa.

— Tylko umowa — jeśli Wojtka tam nie będzie, wychodzimy — postawiła warunek Anna.

— Dobrze — łatwo zgodziła się Kasia.

Drzwi otworzyła młoda kobieta w jeansach i męskiej koszuli, z papierosem w zębach i burzą kręconych, niesczesanych włosów. Zmrużyła oczy od dymu, przyglądając się dziewczynom. Nie mówiąc słowa, skinęła głową w stronę pokoju, zapraszając je do środka. Z mieszkania dobiegała cicha muzyka i głosy.

— Nie rozbieraj się, tu się nie zdejmuje butów — szepnęła Kasia do ucha Annie, gdy ta chciała zdjąć buty. Zachowywała się jak stały bywalec, choć widać było, że denerwuje się nie mniej niż Anna. Na środku pokoju stał stół z resztkami przekąsek na talerzach, niedokończone butelki wódki i taniego wina. Na kanapie siedział chłopak w towarzystwie dwóch dziewczyn, dwóch innych kłóciło się przy stole. Para tańczyła przy oknie. A raczej przytupywała w rytm muzyki, bo miejsca było mało. Na dziewczyny nikt nie zwrócił uwagi. A jeśli ktoś rzucił w ich stronę spojrzenie, to natychmiast tracił zainteresowanie pierwszorocznymi. O czym z nimi gadać?

Dziewczyny usiadły na wolną kanapę pod ścianą. Rozległ się dzwonek i chwilę później weszła ta sama kobieta w męskiej koszuli, a za nią dwóch chłopaków. Pozostali powitali ich głośno, podchodzili i ściskali dłonie. Nawet tańcząca para przerwała swój taniec i podeszła do nich.

— O, jest! — Kasia poderwała się z kanapy i podeszła do chłopaków, zagadując do jednego. Ten nie okazał entuzjazmu, znudzony coś jej odpowiedział. Drugi przyglądał się Annie uważnie. Był starszy od reszty, wysoki, sportowy, przystojny, z inteligentnymi szarymi oczami. Anna zmieszana spuściła wzrok.

— Cześć. Nudzisz się? — obok niej usiadł tamten chłopak. Z bliska wydawał się Annie jeszcze starszy. — Nie widziałem cię wcześniej. Chodź potańczyć — wyciągnął do niej rękę. Jego dłoń była mocna, duża i ciepła.

Zaczęli powoli przytupywać przy oknie, gdzie wcześniej tańczyła para. Cicha muzyka nie przeszkadzała w rozmowie. Pytał, na którym jest roku, jakim wydziale, czy mieszka z rodzicami, czy w akademiku… W pokoju co chwilę pojawiali się nowi ludzie. Anna pomyślała, że mieszkanie, które wydało się jej małe, miało pewnie jakieś ukryte pokoje.

Potem podeszła do nich Kasia i powiedziała, że wychodzi. Widać było, że jest bardzo rozczarowana.

— Ja też muszę iść — powiedziała Anna, patrząc ze smutkiem na swojego towarzysza. Nie chciała od niego odchodzić.

— Odprowadzę was — powiedział chłopak — tylko się pożegnam.

Wyszły na ulicę.

— Dupek — rzuciła Kasia, mając na myśli Wojtka.

Anna ledwo słyszała przyjaciółkę, jej myśli były zajęte nowym znajomym. Nagle wyszedł z klatki i podszedł do dziewczyn.

— No to, dziewczyny, przedstawmy się? Marek.

— Marek Nowak? Kapitan drużyny piłkarskiej? A ja się zastanawiałam, skąd cię znam! — zawołała uradowana Kasia.

— Lubisz piłkę? — zdziwił się Marek.

— Spotykałam się z twoim fanem. Nie opuścił ani jednego meczu. — Kasia pisnęła z zachwytu. — Niesamowite, jak powiem ludziom, nikt nie uwierzy! Sam Marek Nowak!

Kasia całą sobą starała się zwrócić na siebie jego uwagę. Jasne, nie wyszło z jednym, to drugiego nie przepuści. Marek to zrozumiał.

— Kasia, gdzie mieszkacie?

— Pokażę — ożywiła się i przez całą drogę paplała bez przerwy.

Anna szła skromnie obok.

— To mój dom, a następny Ani. Zobaczymy się jeszcze? — spytała Kasia.

— Pa — powiedziała Anna i skierowała się w stronę sąsiedniego bloku.

— Ania, czekaj! — ruszył za nią Marek.

Kasia spojrzała za nim z urazą. Liczyła, że kontynuują znajomość.

Wieczór przynosił ochłodę po dziennym upale. Anna i Marek stali pod klatką i rozmawiali. Obojgu nie chciało się rozstawać. Marek opowiadał, że pracuje w gazecie, że zawsze chciał być dziennikarzem, pracować w telewizji. Gazeta mała, ale od czegoś trzeba zacząć.

— Jeszce o mnie usłyszycie — powiedział z przekonaniem. — A ty będziesz nauczycielką? No wiesz, bo od zawsze się tym interesujesz, kochasz dzieci?

— A co? — obruszyła się Anna.

— Nie, nic. Tylko pytam — odpowiedział przepraszającym tonem. — Daj numer.

— Nie masz? — Anna wyjęła telefon z kieszeni i podała Markowi.

WybraAnna odłożyła telefon, uśmiechając się do siebie, bo teraz wiedziała, że miłość może być cicha i spokojna, a nie tylko burzliwa i pełna złudzeń.