Jesteśmy tylko przyjaciółmi

Dzisiaj był taki dziwny dzień. Dzwonek telefonu oderwał mnie od kolacji. Rzadko gotuję dla siebie. Rano zazwyczaj poprzestaję na kubku kawy, w pracy jadam obiad w knajpie, a wieczorem piję kefir z herbatnikami. Jeśli jestem bardzo głodna, smażę jajecznicę. W weekendy jeżdżę do rodziców. Mama zawsze pakuje mi słoiki z jedzeniem – odmówić to jak wypowiedzieć wojnę.

Dopijałam kefir, gdy z pokoju dobiegła natrętna melodia telefonu. Od dawna powinna byłam ją zmienić – wkręca się w mózg i działa na nerwy. Numer nieznany, ale jeśli ktoś uparcie dzwoni, musi mieć ważny powód. Cofnęłam się myślami i nacisnęłam zieloną słuchawkę.

— Cześć. Już myślałam, że nie odbierzesz — rozległ się w słuchawce znajomy głos. Minęło tyle lat, a poznałam go natychmiast. „Rozłącz się!” — kazał wewnętrzny głos.

— Proszę, nie odłączaj się. Muszę z tobą porozmawiać — jakby odgadując moje myśli, pospiesznie poprosiła dawna przyjaciółka.

Czekałam w milczeniu.

— Nie mam do kogo się zwrócić. Tylko ty możesz mi pomóc. Podaj adres, przyjadę. To ważne — dodała po chwili Ania.

Coś się musiało stać — Ania nie dzwoniłaby bez powodu. Kiedyś byłyśmy nierozłączne, ale to było w innym życiu.

— Dobrze, zaraz wyślę SMS-a — powiedziałam i rozłączyłam się.

Serce biło nierówno. Dlaczego? Wpisywałam adres, a palce mi drżały. Ania od razu odpowiedziała: „Czekaj”.

Wróciłam do kuchni, umyłam szklankę i usiadłam przy stole.

Przez lata odpychałam od siebie myśli o dawnej przyjaciółce. Myślałam, że wybaczyłam, zapomniałam, uspokoiłam się. A ten jeden telefon obudził wspomnienia, które runęły na mnie jak lawina z gór.

***

Mama uwielbia film „Szkoła polska”. PRL dawno się skończył, a film żyje dalej, wciąż aktualny. Nazwała mnie na cześć głównej bohaterki. Gdy przedstawiam się jako Zuzanna, ludzie od razu o nim pamiętają.

W przeciwieństwie do odtwórczyni głównej roli nie byłam urodziwa. Blond włosy, małe, szare oczy, jasne rzęsy. Nie podobała mi się też moja figura. Miała skromne piersi — to był mój kompleks. „Jeszcze urosną” — pocieszała mnie mama.

A Ania? Wysokie, kształtne piersi, które dumnie nosiła przed sobą. Chłopcy patrzyli na nie jak zahipnotyzowani.

Co roku na wakacje wysyłali mnie na wieś do babci. Dawna wieś zmieniła się w osiedle domków letniskowych. Zimą zostawały tylko cztery domy: babcia, sąsiadka babcia Wanda i dwie starsze rodziny. Latem do babci Wandy przyjeżdżał wnuk — z nim spędzałam każde lato.

Aż pewnego roku wszystko się zmieniło. Zamiast chłopca, przyjaciela z dzieciństwa, zobaczyłam przystojnego nastolatka i nie śmiałam rzucić mu się na szyję, jak kiedyś. A Krzysiek był radosny, jakby nic się nie stało, zaprosił mnie nad rzekę.

Gadaliśmy po drodze, ale gdy stanęliśmy na brzegu, nie potrafiłam rozebrać się przy nim. Czekałam, aż wejdzie do wody, odwróciłam się i szybko zdjęłam sukienkę, zanim zdążył zobaczyć, jak mało mi wyrosło. Obietnica mamy nigdy się nie spełniła.

Pod koniec sierpnia zawsze się rozjeżdżaliśmy do następnego lata. Nigdy nie przyszło nam do głowy wymienić się adresami czy telefonami. Jakby istniała niepisana zasada, że wieś i miasto to dwa różne światy.

Ostatnie lato przed maturą Krzyś nie przyjechał. Babcia Wanda powiedziała, że wyjechał z matką na południe. Z nudów napisałam do Ani i zaprosiłam ją na wieś. Ucieszyła się — nie miała babci, ani nawet wsi. W jeden weekend rodzice zabrali ją ze sobą.

A po dwóch tygodniach niespodziewanie przyjechał Krzyś. Był jeszcze wyższy, miał szerokie ramiona. Gęste, ciemne rzęsy otaczały piwne oczy — byłam o nie zazdrosna. Stał się prawdziwym przystojniakiem. Od razu pożałowałam, że zaprosiłam Anię. A ona? Ledwie go zobaczyła, od razu poszła się przedstawić.

Nocą szeptałyśmy. Ania spytała, czy całowałam się z nim.

— Co ty, jesteśmy przyjaciółmi od dzieciństwa — oburzyłam się.

Ale szybko pożałowałam tych słów.

Teraz wszędzie chodziliśmy we trójkę. Czułam się jak intruz. Pierwszy raz cieszyłam się na myśl, że wkrótce wrócimy do domów.

Krzyś zniknął na rok, a z Anią nadal byłyśmy przyjaciółkami. Po maturze nie pojechałam na wieś. Zimą umarła babcia. Czy to znaczy, że nigdy już nie zobaczę Krzysia? Pożałowałam, że nie mamy kontaktu. Ale nie mogłam prosić rodziców o adres babci Wandy.

Z Anią też widywałyśmy się rzadziej — inne studia, inne życie. Zaczęła się oddalać. Gdy się spotykałyśmy, brakowało tematów.

A potem zaprosiła mnie na swój ślub.

— Jak to? Na pierwszym roku? Nie za wcześnie? Mama się zgodziła? — dopytywałam.

— A co miała zrobić? Niedługo będzie babcią — zaśmiała się zadowolona. — Będziesz moją świadkową?

Ślub był tuż przed Nowym Rokiem. Zamarłam, gdy na progu mojego mieszkania zobaczyłam Krzysia. Chciałam obudzić się z koszmaru, uciec, schować się, umrzeć — byle tylko nie widzieć, jak na siebie patrzą. Ale byłam świadkową, nie mogłam zawieść. Ania mogła chociaż napomknąć — nigdy bym nie przyszła.

Na wszystkich zdjęciach wyszłam okropnie. Jako jedyna się nie uśmiechałam. W połucie wyszłam.

Ania nie widziała swojej winy. W końcu sama powiedziałam, że z Krzysiem jesteśmy tylko przyjaciółmi. Dzwoniła przez jakiś czas, potem urodziła i nasze drogi się rozeszły. Zabroniłam sobie o nich myśleć.

Ale z chłopakami nie układało mi się. Każdego porównywałam z Krzysiem…

***

Ile minęło lat? Dziesięć? Mama mówiła, że babcia Wanda umarła, dom sprzedali, teraz mieszka tam obca rodzina. A teraz ten telefon. Była przyjaciółka zaraz przyjedzie. „O czym mam z nią gadać? Po co się zgodziłam?” — złoszczę się na siebie.

Gdy otworzyłam drzwi, ledwie powstrzymałam okrzyk — nie poznałam An— **Przecież myśmy tylko przyjaciele** — szepnęłam do siebie, patrząc, jak jej syn śpi spokojnie w pokoju obok, a mój mąż obejmuje mnie mocniej, jakby przeczuwał, że wreszcie zrobiłam właściwy wybór.