Jesteś zła. Odejście do taty.

„Jesteś zła. Pójdę do taty.”

Każdego dnia mijali się, obojętni, bez iskry zainteresowania. Aż pewnego dnia ich spojrzenia przypadkiem się spotkały, i nagle serce zaczęło bić szybciej, a w brzuchu pojawiły się motyle. On też to poczuł. To był początek czegoś, czego nie dało się już zatrzymać. Bez siebie nie potrafili oddychać.

Tak właśnie Weronika zakochała się w Jacku. W chłodną niedzielę wybrała się z koleżankami na lodowisko. Na łyżwach jeździła niepewnie, trzymała się barierek, unikając szybkiej jazdy. Znudzone jej powolnością przyjaciółki odjechały, zostawiając ją samą. Przeszkadzała doświadczonym łyżwiarzom, którzy musieli ją wymijać.

Zmęczona, z bolącymi nogami, postanowiła odpocząć przy bandzie. Kilka kroków dzieliło ją od celu, gdy ktoś w nią wpadł.

Silne uderzenie, utrata równowagi – upadła, boleśnie uderzając się w biodro i kolano.

— Przepraszam. Jest pani ranna? Proszę, pomogę — usłyszała głos nad sobą. W następnej chwili mocne ręce uniosły ją i postawiły na lodzie.

Kolano pulsowało bólem. Westchnęła i gdyby nie jego szybka reakcja, znów byłaby na ziemi. Przyciągnął ją, twarze znalazły się tak blisko, że dostrzegła w jego oczach swoje odbicie. Na ułamek sekundy świat zniknął.

— Wszystko w porządku? — zapytał.

Ocknęła się. Dźwięki wróciły — ślizg łyżew, śmiech, rozmowy. Stała jednak wciąż sparaliżowana, kurczowo trzymając się jego kurtki.

— Nie upadnie pani, jeśli panią puszczę? — dopytał.

— Nie wiem… — szepnęła, nie odrywając od niego wzroku.

Rozluźnił uścisk, ale ona utrzymała równowagę.

— Odważna. Teraz podprowadzę panią do bandy. Będę asekurować.

Z nim jechała płynnie, a nie niezdarnie dreptała.

— Może zejdziemy z lodu? Przy wyjściu są ławki.

Skinęła głową. Dotarli, a ona ciężko opadła na siedzenie.

— Bardzo panią boli? — usiadł obok. — Jest pani sama? Może odprowadzę?

— Jestem z koleżankami.

— Lepiej je uprzedź. Podaj numer, przyniosę buty.

— Nie trzeba, poczekam. — Próbowała się sprzeciwić.

— Zmarznie pani.

Faktycznie, chłód przenikał przez kurtkę. Wyjęła z kieszeni numer i telefon. Gdy Jacek poszedł po jej obuwie, zadzwoniła do przyjaciółek.

Szli do domu, rozmawiając. Po śliskim lodzie tak przyjemnie było czuć twardy asfalt, lecz Weronika co chwilę chwytała go za rękę. Czy to świat wirował, czy ziemia uciekała spod nóg? Miał na imię Jacek. Był starszy od niej o cztery lata, już pracował. Opowiedziała mu, że studiuje na czwartym roku, mieszka z mamą. Od początku między nimi iskrzyło. Gdy na pożegnanie zaprosił ją za tydzień na łyżwy, pokręciła głową.

— Lepiej do kina.

— Zgoda. Zadzwonię.

Nie czekał jednak do weekendu — nazajutrz zaprosił ją na kawę. Na mrozie nie dało się długo spacerować. Los zderzył ich dosłownie… i już się nie rozstawali.

Weronika zakochała się bez pamięci. Jak żyła bez niego? Wydawało się, że znają się od zawsze. Gdy nadeszła wiosna, rodzice Jacka zaczęli wyjeżdżać na działkę, zostawiając im mieszkanie.

Lato minęło jak sen. A kiedy przyszła jesień z deszczami i chłodem, spotkania stały się trudniejsze.

— Co dalej? — pytała Weronika, tuląc się do niego.

— Coś wymyślę — odpowiadał.

Pewnego dnia mama Weroniki zapytała Jacka wprost:

— Zamierzasz długo wodzić moją córkę za nos?

— Chciałem oświadczyć się w Nowy Rok. Nie mam nawet pierścionka. Ale dla spokoju pani sumienia — proszę o jej rękę teraz.

Weronika poczerwieniała z radości.

— To co innego! Pierścionek podarujesz w święta. Nie wiedziałam, co myśleć… — zadowolona mama się uśmiechnęła.

Ślub wzięli wiosną, gdy śnieg stopniał, a słońce grzało coraz mocniej. Jacek od dawna oszczędzał na mieszkanie. Datki ślubne starczyły na wkład do kredytu. Szczęśliwi małżonkowie postanowili zaczekać z dzieckiem.

Mijały lata. Weronika skończyła studia, znalazła pracę. Coraz częściej mówiła o dzieciach.

— Jeszcze nie spłaciliśmy kredytu. Po co się spieszyć? A wyobrażasz sobie problemy? Jasne, damy radę, ale po co je tworzyć? Najpierw spłata, potem potomek. Mam rację? — przekonywał Jacek.

Może i tak, ale ciąża trwa dziewięć miesięcy, do porodu zdążyliby…

— Dość, nie kłóćmy się — ucinał.

Spory z nim były bezcelowe. Ale jej koleżanki już spacerowały z wózkami, jedna urodziła drugie dziecko. Pewnego dnia znów poruszyła temat.

— No dobrze, rodź, skoro tak chcesz — ustąpił. — Ale ostrzegam: nie licz na moją pomoc. Będę zarabiać, a ty zajmij się dzieckiem. I nie narzekaj potem. Zgoda?

Chciała się obrazić, ale się przemogła.

— Boisz się, że pokocham je bardziej niż ciebie? — domyśliła się.

— Nie drążmy tematu. Jeśli chcesz — rób.

Przestała brać tabletki. Dwa miesiące później test pokazał dwie kreski.

Jacek nie podzielił jej radości. Później zaczął się wyniszczający tokAle gdy trzymała w ramionach swoją córkę, zrozumiała, że prawdziwa miłość nie potrzebuje niczyjej zgody.