Jesteś zła. Odejdę do taty.

Był sobie czas, gdy dwoje młodych ludzi mijało się każdego dnia, nie zwracając na siebie uwagi. Aż pewnego dnia ich spojrzenia spotkały się przypadkiem, i serca zabiły mocniej, a w brzuchach poczuły się motyle. On również to odczuł. I tak się zaczęło. Już nie mogli żyć osobno, bo bez siebie świat tracił sens. Pozostało tylko poddać się losowi i iść przez życie razem.

Tak oto Zosia zakochała się w Marku. Pewnego zimowego niedzielnego popołudnia wybrała się z przyjaciółkami na lodowisko. Jeździła niepewnie, ostrożnie, często się zatrzymując. Znudzone towarzystwem, dziewczyny popędziły do przodu, zostawiając ją samą. Zosia zawadzała pewnym siebie łyżwiarzom, którzy musieli ją wymijać.

Zmęczona, z bolącymi nogami, postanowiła odjechać ku barierce, by tam przeczekać na przyjaciółki. Musiała przecinać tor jazdy innych. Gdy do barierki brakowało już tylko dwóch metrów, ktoś w nią wpadł.

Zderzenie pozbawiło ją równowagi. Runęła na lód, boleśnie uderzając biodrem i kolanem.

— Przepraszam. Bardzo się pani potłukła? Pomóc wstać? — usłyszała głos nad sobą, a w następnej chwili poczuła, jak ktoś unosi ją lekko i stawia na nogi.

Kolano natychmiast przypomniało o sobie bólem. Zosia jęknęła i gdyby nie szybka reakcja chłopaka, który zdążył ją złapać, znów leżałaby na lodzie. Przyciągnął ją do siebie, ich twarze znalazły się tak blisko, że Zosia ujrzała w jego oczach własne odbicie. Na jedną chwilę świat wokół przestał istnieć.

— Wszystko w porządku? — spytał.

Zosia ocknęła się. Dźwięki wróciły — szelest łyżew, śmiechy, rozmowy. Ale wciąż stała, kurczowo trzymając się rękawów jego kurtki.

— Nie upadnie pani, jeśli ją puszczę? — zapytał.

— Nie wiem — szepnęła, nie odrywając od niego wzroku.

Chłopak rozluźnił uścisk, ale Zosia się nie przewróciła.

— Świetnie, teraz dojedziemy do barierki. Niech się pani nie boi, trzymam.

Z nim naprawdę jechała, a nie stąpała niepewnie po lodzie.

— Może zejdziemy z lodowiska? Przy wyjściu są ławki.

Zosia skinęła głową. Podpierana przez niego, dotarła do ławki i opadła na nią z ulgą.

— Bardzo się pani potłukła? — usiadł obok. — Jest pani sama? Odprowadzić panią?

— Jestem z koleżankami.

— Lepiej zadzwoń do nich, uprzedź. Daj numerki, przyniosę buty.

— Nie trzeba, poczekam — próbowała się lekko opierać.

— Zmarznie pani.

Zosia rzeczywiście poczuła, jak chłód przenika przez kurtkę. Wyjęła z kieszeni numerki i telefon. Gdy chłopak poszedł po jej buty, zadzwoniła do przyjaciółek.

Szli razem do domu, rozmawiając. Po śliskim lodzie tak przyjemnie było czuć pod nogami twardy, pewny asfalt, ale Zosia co chwilę łapała Marka za rękę. Czy to zawroty głowy, czy ziemia uciekała jej spod nóg? Chłopak miał na imię Marek. Był o cztery lata starszy, już pracował. Ona zwierzyła mu się, że jest na czwartym roku studiów, mieszka z mamą. Od razu poczuli do siebie sympatię. Gdy na pożegnanie zaproponował, by w następny weekend znowu wybrali się na lodowisko, Zosia potrząsnęła głową.

— Lepiej do kina.

— Zgoda. Zadzwonię.

Ale Marek nie czekał do weekendu. Zadzwonił następnego dnia i zaprosił ją do kawiarni. Na mrozie nie dało się długo spacerować. Jakaś siła zderzyła ich dosłownie, a potem już się nie rozstawali.

Zosia zakochała się, nie wyobrażała sobie życia bez Marka. Jak mogła wcześniej bez niego żyć? Wydawało się, że znają się od zawsze. Nadeszła wiosna, a rodzice Marka zaczęli regularnie wyjeżdżać na działkę, zostawiając im mieszkanie.

Lato minęło szybko i niezauważalnie. Przyszła jesień z deszczami i przymrozkami. Rodzice coraz rzadziej wyjeżdżali, i młodym trudno było się spotykać.

— Co dalej? — pytała Zosia, tuląc się do Marka.

— Coś wymyślę — odpowiadał.

Pewnego dnia Marek przyszedł do Zosi, a jej mama zapytała wprost: „Jak długo zamierzasz wodzić moją córkę za nos?”

— Chciałem oświadczyć się w Nowy Rok. Nie mam nawet pierścionka przy sobie. Ale jeśli pani chce, mogę prosić o jej rękę już teraz — powiedział Marek.

Zosia poczerwieniała z radości i zakłopotania.

— To zupełnie co innego. Pierścionek wręczysz w Nowy Rok. Bo żyjecie już razem, a ja nie wiem, co myśleć — odparła zadowolona matka.

Ślub wzięli wiosną, gdy śnieg stopniał, słońce grzało coraz mocniej, a ptaki śpiewały coraz głośniej. Marek od dawna marzył o własnym mieszkaniu i oszczędzał. Część pieniędzy dostali w prezencie ślubnym. Wystarczyło na wkład do kredytu. Szczęśliwi małżonkowie kupili mieszkanie, umawiając się, że z dziećmi poczekają.

Mijały lata. Zosia skończyła studia i zaczęła pracę. Coraz częściej wracała do tematu dzieci.

— Jeszcze nie spłaciliśmy kredytu. Po co się spieszyć? Zdążymy. Wyobrażasz sobie, z jakimi problemami będziemy się mierzyć? Owszem, damy radę, ale po co tworzyć trudności, a potem tracić siły na ich pokonywanie? Jak spłacimy kredyt, wtedy pomyślimy o dziecku. Mam rację, prawda? — przekonywał Marek.

Może i tak, ale nie teraz miała rodzić. Ciąża trwa dziewięć miesięcy, do tego czasu zdążyliby zamknąć kredyt…

— Dobrze, nie kłóćmy się — ucinał Marek.

Ciężko było z nim dyskutować, a ona nie miała ochoty. Ale jej przyjaciółki już spacerowały z wózkami, jedna nawet urodziła drugie dziecko, choć to Zosia pierwsza wyszła za mąż. Pewnego dnia znów zaczęła mówić o dziecku.

— Dobrze, rodź, skoro tak bardzo chcesz — uległ Marek. — Ale ostrzegam: nie proś mnie potem o pomoc, o przewijanie czy pranie pieluch. Ja zarabiam, a ty zajmij się dzieckiem. Tylko nie narzekaj później, że jesteś zmęczona, że nie wysypiasz się. Zgoda?

Zosia chciała się obrazić, ale zmieni”Po latach Zosia zrozumiała, że córka i tak wróci do niej, kiedy zobaczy, jak bardzo jest kochana, a Marek w końcu zrozumie, że stracił najważniejsze osoby w swoim życiu.”