Jesteś zdrajcą – ślubu nie będzie! — Kochanie, co ty mi za bzdury pokazujesz? — ukochany ledwo zer…

Kochanie, no weź, co to za bzdury? Janek ledwie rzucił okiem na zdjęcie. Kocham tylko ciebie, nikt więcej mi niepotrzebny. To ewidentnie jakaś fotomontażowa farsa.

Ach tak? I komu niby by się chciało to zmontować? Zosię ubodło, że Janek tak lekceważąco do wszystkiego podszedł. Nawet nie próbował się porządnie tłumaczyć, tylko machnął ręką.

Salon kosmetyczny po babci, odziedziczony przez Zosię, niewiele ją obchodził. Szczęśliwiej czuła się ucząc dzieci rysunku w miejskim domu kultury w Toruniu. Jednak majątku lekką ręką się nie wyrzekała salon przynosił niezły dochód, a zarządzała nim niezwykle ogarnięta pani Ala. Dzięki temu Zosia mogła sobie spokojnie żyć po swojemu i o nic się nie martwić. No, może tylko rodziny jej brakowało.

Po śmierci babci, kiedy miała 27 lat, Zosia poczuła się bardzo samotna. Minął rok nim na wernisażu poznała Janka.

Przystojny chłopak ze skromnym uśmiechem od razu ją urzekł. Był kulturalny, życzliwy, troskliwy. Po dwóch miesiącach Janek zaprosił ją do siebie na obiad, żeby poznała jego ojczyma, pana Eugeniusza.

Mojego tatę zabrało życie, gdy miałem cztery lata opowiadał Janek. Mama wyszła drugi raz za mąż, kiedy miałem czternaście. Eugeniusza ojcem nigdy nie nazwałem, ale dobrze się dogadujemy.

Dwa lata temu mama zmarła, więc razem z Eugeniuszem zostaliśmy sami.

Zosi od razu spodobał się ojczym Janka. Postawny facet, błysk w oku, wypowiadanymi zdaniami można by cytaty ozłocić a do tego wyglądał na jakieś dobrych pięć lat młodziej niż metryka wskazywała.

Wyglądało na to, że Zosia też mu przypadła do gustu.

No to nasz łachudra trafił los na loterii galancko ścisnął jej rękę Eugeniusz.

Czemu łachudra, panie Genku? zapytał Janek, udając obrażonego.

Bo prawdziwy facet nie powinien sprzedawać modelarstwa w sklepie hobbystycznym odparł z uśmiechem pan Eugeniusz. Ale najważniejsze, że narzeczona świetna!

Zosia najpierw czerwieniała jak burak, ale potem wieczór minął w atmosferze żartów, które sprawiły, że Janek zaczął nawet trochę zazdrościć.

Po pół roku Janek się oświadczył. Zosia była taka zakochana, taka szczęśliwa, cała w skowronkach i planach na przyszłość, że nawet nie od razu ogarnęła, co to za zdjęcia dostała na Messengerze.

Kiedy dotarło do niej, co widzi, szczęka jej o mało nie opadła.

Janek tulił na zdjęciach jakąś dziewczynę i całował w ucho, a przy tym swoim zwyczajowym, lekko nieśmiałym uśmiechem popisywał się jak nigdy. Data na fotkach sprzed dwóch tygodni.

Kochanie, weź przestań Janek nawet nie chciał patrzeć na zdjęcia. Kocham tylko ciebie, nikt mi niepotrzebny, fotomontaż i tyle.

Tak? I komu by się chciało w to bawić? Zosię uderzyło, jak bardzo Janek wszystko zbywa. Nawet nie próbował się specjalnie tłumaczyć.

Skąd mam wiedzieć? Jakieś internetowe wariatki są wszędzie.

No i Zosia się wkurzyła. Inny by się zarzekał, przysięgał, że kocha tylko ją, groził, że dorwie sprawcę A Janek? Zero emocji! Mało tego nie tylko ją wystawił do wiatru, to jeszcze nawet nie spróbował udawać skruchy.

Ty zdrajca! Wesela nie będzie! Zosia wypłakana wybiegła z mieszkania, zostawiając Janka z rozdziawioną buzią.

Trzy dni przeleżała w łóżku wśród zużytych chusteczek, później tydzień nie wychodziła z domu, rozmyślając nad całym swoim życiem (dodajmy: Janek przez ten czas nie odezwał się ani słowem), aż w końcu złapała się na tym, że może faktycznie te zdjęcia to ściema? Kto by się dziś nie pobawił Photoshopem albo sztuczną inteligencją…

Ku jej zdziwieniu, dziewczyna z fotografii istniała naprawdę. Wzięła sprawy w swoje ręce i w internetowych zakamarkach znalazła jej profile aż na trzech portalach. Rzekoma rywalka miała na imię Grażyna i od razu zgodziła się na spotkanie.

Oj, przecież to stare zdjęcia wzruszyła ramionami Grażyna, kiedy Zosia pokazała jej sprawę. Ponad rok temu te foty zrobione.

Jak to, skoro data świeża? Zosia aż osłupiała.

Data to chyba najłatwiejsza do podrobienia rzecz na świecie Grażyna popatrzyła ze współczuciem. Jak ktoś chce, to w sekundę to zmieni.

To ty podrobiłaś?

Żartujesz? Po co by mi to miało być? My z Jankiem się rozeszliśmy grubo ponad rok temu. I w ogóle, zaręczona jestem, za miesiąc wesele.

Tak? Bo na twoim profilu jakoś narzeczonego nie widzę podejrzliwie Zosia spojrzała na dziewczynę.

Szczęście lubi ciszę, wiesz? A na zdjęciach z wesela już się pochwale, jak będzie po fakcie.

Czyli ktoś naprawdę Janka podpuścił, a ona, Zosia, uwierzyła od razu i urządziła aferę. Trzeba naprawiać błąd.

Janek jednak na jej wiadomości nie odpowiadał, ani na telefony. No to Zosia dwa dni później wzięła sprawy w swoje ręce i postanowiła złożyć mu niezapowiedzianą wizytę.

Pojechała wieczorem, żeby go przydybać na pewno i zobaczyła, jak wysiada z auta jej serdecznej rywalki, Kingi.

Obie wychowały się na tym samym blokowisku przez pewien czas nawet były koleżankami, ale temperament Kingi trochę Zosię przytłaczał. Z czasem kontakt się urwał, aż do pogrzebu babci, kiedy Kinga pojawiła się z biznesową propozycją.

Kingę interesował salon Zosi przekonywała, że lepszy byłby tam gabinet masażu. Dwa już miała, ale to miejsce wyjątkowo jej się podobało. Zosia dobrze wiedziała, jakie tam masażowe usługi się mieszczą i rękami i nogami się sprzeciwiała, choć pieniądze Kingi wręcz świeciły w oczach. Tamten salon był dla niej ważny.

A może Kinga postanowiła pomóc Zosi, odciągając Janka? Wszystko jej się nagle składało w logiczną całość.

Gdy Zosia jeszcze kalkulowała, Kinga i Janek przytulili się na pożegnanie, potem Kinga odjechała.

Widzisz, mówiłem ci, że Janek to łachudra Zosia aż podskoczyła słysząc głos tuż za sobą.

Dobry wieczór, panie Genku speszyła się, widząc Eugeniusza.

Dobry wieczór! Nie marnuj życia przy takiej płotce jak Janek. Chodź za mnie, będziesz miała prawdziwego faceta ojczym Janka puszczał oko, ale mówił to z poważną miną.

Przepraszam, nie mam teraz czasu wybąkała Zosia i prawie uciekła.

Znalezienie Kingi nie było trudne. Zanim Zosia wróciła na swoje osiedle, Kinga właśnie parkowała.

Odbijasz mi narzeczonego? spojrzała jej prosto w oczy Zosia. Tylko z tą aferą fotograficzną ci nie pykło, już rozgryzłam sprawę.

O czym ty w ogóle mówisz? Jakie zdjęcia? Kinga wyglądała na szczerze zdziwioną.

Powiesz, że to nie ty przesłałaś mi Janka z jakąś panną? Porażka nie udało się wrobić mnie osobiście?

Dobrze się czujesz, Zoska? Nic ci nie wysyłałam. Janek sam od tygodnia się do mnie przystawia. Myślałam, że już zerwaliście

Patrząc Kingze w oczy, Zosia nie widziała w nich kłamstwa. Musiała to sobie przetrawić w samotności.

Już myślałam, że sprzedasz mi salon! zawołała za nią Kinga, ale Zosia tylko machnęła ręką.

W domu, jeszcze trochę roztrzęsiona, wykręciła numer Janka. Ku jej zaskoczeniu, odebrał!

No to przyjedź mruknął Janek na jej propozycję spotkania. Coś mi się przyplątało, chory jestem, niewyraźny.

Zosi dwa razy powtarzać nie trzeba było.

Jasiu, pomyliłam się, przepraszam! Kocham cię. To wszystko wyglądało jak prawda Przepraszam!

Spoko, bywa wzruszył ramionami. Tak się zdarza.

Jesteś cudowny rzuciła mu się na szyję. Tęskniłam jak nie wiem co!

Ale Janek ją delikatnie odsunął.

Zostańmy przyjaciółmi.

Co? Przecież mieliśmy się hajtać!

Zosieńka skrzywił się Janek żenię się z Kingą.

Że jak? Przecież jeszcze tydzień temu

Bez dramatu. Szczerze, po twojej pobudliwości odpuściłem. Po co mi takie emocje? A Kinga ma lepszy biznes, więcej zarabia. Muszę przecież myśleć o przyszłości.

Zosi zabrakło słów. Jakby ją ktoś cegłą stuknął. Czyli Janek potraktował ją jak zderzak i przesiadł się do lepiej wyposażonego auta, ot co!

Wypadła z mieszkania, zleciała na dół na podwórku nogi się jej ugięły, przysiadła na ławce.

Po kilku minutach obok usiadł Eugeniusz.

Moj biedny dziecko pogłaskał ją po głowie. Lepiej teraz, niż później się dowiedzieć.

A kto mi to wszystko zafundował?! Zosia zapowietrzyła się z żalu.

Ja powiedział cicho Eugeniusz.

Pan?! Po co? łzy jej wyschły z wrażenia.

Zakochałem się od pierwszego spotkania, od kiedy do nas przyszłaś. Od razu wiedziałem, że się z tobą ożenię, ale ty ciągle tylko Janek i Janek…

Ale pan przecież dużo starszy… i ja chyba już nie kocham Janka

No właśnie, chciałem zrobić coś, żebyś przejrzała na oczy. Ale usłyszałem potem, jak Janek przechwalał się koledze, że złapał bogatą pannę i nie odpuści ciebie nawet za milion złotych… Wtedy pożałowałem wszystkiego.

Pan rozumie, że wywrócił mi pan życie do góry nogami?!

Raczej je uratowałem. Bo później jeszcze bardziej byś cierpiała. Chodź za mnie, Zośka!

Pan żartuje! Zosia zerwała się i szybkim krokiem pognała do domu.

Wyjechała z Torunia na Mazury, ale Eugeniusz ją odnalazł i jeszcze długo pisał, przekonując do siebie. Ostatecznie zostali przyjaciółmi.

Po roku Eugeniusz zmarł, zostawiając Zosi cały dorobek i wcale jej to nie ucieszyło. Już przywykła do swojego niezwykłego przyjaciela.

Janek był za to mocno rozczarowany, gdy okazało się, że wszystko i mieszkanie, i majątek przeszło na Zosię. Ale szczerze mówiąc, Zosia miała już Janka i jego fochy serdecznie gdzieś.