Jesteś potworem, mamo! Nie powinno się mieć dzieci takich jak ty.

Śniło mi się, że krzyczałam: „Jesteś potworem, mamo! Takie jak ty nie powinny mieć dzieci!”

Po liceum Ania wyjechała z małego prowincjonalnego miasteczka do Warszawy na studia. Pewnego razu poszła z koleżankami do klubu, gdzie poznała Krzysztofa. Warszawiak, przystojniak, rodzice wyjechali na roczny kontrakt zagraniczą. Zakochała się w nim bez pamięci i wkrótce zamieszkała z nim.

Żyli na wysokiej stopie, rodzice przysyłali pieniądze. Każdego dnia albo kluby, albo imprezy w domu. Na początku podobało się to Ani. Nie obejrzała się, jak nabrała długów i zaległości, zimową sesję oblała. Zagrożono jej wyrzuceniem z uczelni.

Obiecała wziąć się w garść i poprawić egzaminy. Rzeczywiście, zakopała się w książkach. Gdy do Krzysztofa przychodzili znajomi, zamykała się w łazience. Sesję w końcu zaliczyła. Postanowiła namówić Krzysztofa, by się ustatkował. Był na ostatnim roku, niedługo dyplom.

— Daj spokój, Aniu. Żyje się tylko raz. Młodość szybko mija. Jeśli nie w dwudziestce, to kiedy się bawić? — odpowiadał beztrosko.

Wstyd było powiedzieć matce, że mieszka z chłopakiem bez ślubu. Gdy dzwoniła do domu, kłamała, że wyszła za mąż, tylko ślub był urzędowy, a wesele odbędzie się, gdy rodzice Krzysztofa wrócą z zagranicy.

Pewnego dnia na zajęciach Ania poczuła się źle. Kręciło jej się w głowie, miała mdłości. Spojrzała w kalendarz i ze zgrozą uświadomiła sobie, że pewnie jest w ciąży. Test ciążowy potwierdził jej przypuszczenia.

Była wczesna ciąża, więc Krzysztof namawiał ją na aborcję. Pierwszy raz pokłócili się tak mocno, że on wyszedł i nie pokazał się przez dwa dni. Ania była w rozsypce, płakała i czekała. W końcu wrócił — ale nie sam. Obwieszona na nim była pijana blondynka, ledwo trzymająca się na nogach. Ania, wyczerpana nerwami, nie wytrzymała i zaczęła krzyczeć, próbując wyrzucić dziewczynę.

— Ona nie wyjdzie. Jeśli ci nie pasuje, to spadaj, histeryczko! — wrzasnął i uderzył ją w twarz.

Chwyciła kurtkę i wybiegła z mieszkania. Dotarła pieszo do akademika. Z opuchniętą policzkiem, rozmazanym tuszem na twarzy, zapukała do drzwi. Woźna ulitowała się i wpuściła ją.

Następnego dnia przyszedł Krzysztof, przepraszał, obiecywał, że nigdy więcej nie podniesie na nią ręki, błagał, by wróciła. Ania uwierzyła. Dla dziecka.

Jakoś skończyła pierwszy rok. Bała się jechać do domu. Co powie matka? Ale w Warszawie też było strasznie. Niedługo mieli wrócić rodzice Krzysztofa, a ona z brzuchem i wyglądała okropnie.

W końcu rodzice wrócili. Gdy dowiedzieli się, że Ania jest z prowincji i ledwo przeszła na drugi rok, ojciec rozpoczął nieprzyjemną rozmowę. Zaoferował jej pieniądze, by odeszła i zostawiła ich syna w spokoju.

— Sam”Po tych wszystkich burzach Ania w końcu znalazła spokój – w małym mieszkaniu w Krakowie, gdzie każdego wieczoru, tuląc śpiącą Alę, szeptała: 'Nigdy nie będziesz musiała przechodzić przez to, przez co przeszłam ja’.”