Uncategorized

Jesteś moim szczęściem? Wcale nie zamierzałam wychodzić za mąż. Gdyby nie wytrwałe zaloty mojego przyszłego męża, wciąż byłabym wolnym ptakiem. Artur, niczym szalony motyl, krążył wokół mnie, dogadzał mi we wszystkim i zdmuchiwał pyłek z ramienia… W końcu się poddałam. Wzięliśmy ślub. Artur od razu stał się domowym, bliskim człowiekiem. Było mi z nim wygodnie i lekko – jak w ulubionych kapciach. Po roku urodził się nasz syn, Świętosław. Mąż pracował w innym mieście, wracał raz w tygodniu, zawsze przywoził przepyszne smakołyki. Przed każdą jego wizytą szykowałam się do prania – sprawdzałam kieszenie, to już rytuał. Raz uprałam jego prawo jazdy… Od tej pory dokładnie przeglądam każdą kieszeń. Tym razem z jego spodni wypadła kartka – długa lista szkolnych rzeczy, a na końcu dziecięcym charakterem: „Tato, przyjedź szybciej.” Ot co, mój mąż zabawia się gdzieś na boku! Bigamista! Znowu nie zrobiłam awantury, walizka pod pachę, syn (Świętosław nie miał wtedy jeszcze trzech lat) za rękę, i do mamy. Na długo. Mama wydzieliła nam pokoik: – Mieszkajcie tu, dopóki się nie pogodzicie. Myśl o zemście wobec niewdzięcznego męża rozkwitła. Przypomniałam sobie kolegę Romka ze szkoły. Z nim „zaromansuję”! Również nigdy nie dawał mi spokoju. Dzwonię. – Cześć, Romek! Nadal kawaler? – Nadka? Jak zawsze! Spotkajmy się? – ożywił się Romek. Romans trwał pół roku. Artur regularnie przekazywał alimenty mojej mamie – bez słowa. Wiem, że mieszkał z Katarzyną Ewseiową, która miała córkę z pierwszego małżeństwa. Katarzyna wymusiła, aby córka mówiła do Artura „tata”. Zamieszkali w jego mieszkaniu. Gdy dowiedziała się, że odeszłam, natychmiast przeprowadziła się z córką do Artura. Katarzyna go ubóstwiała: robiła na drutach skarpety i swetry, pyszne jedzenie… Dowiedziałam się o tym później. Całe życie będę wypominać Arturowi Katarzynę Ewseiową. Wtedy wydawało mi się, że nasz związek się wypalił… …Ale gdy spotkaliśmy się z Arturem na kawie (rozmawialiśmy o rozwodzie), nagle wróciły wspomnienia. Artur wyznał mi miłość, przeprosił, przyznał że nie wie, jak pozbyć się natrętnej Katarzyny. Było mi go bardzo żal. Pogodziliśmy się. Artur nigdy nie dowiedział się o Romku. Katarzyna z córką wyjechały z miasta na zawsze. …Minęło siedem szczęśliwych lat. Potem Artur miał poważny wypadek samochodowy. Operacje, rehabilitacja, chodził o lasce. Powrót do zdrowia trwał dwa lata. Procedury wykończyły go psychicznie. Artur zaczął pić coraz mocniej. Był tak zamknięty w sobie, że trudno było to wszystko znosić. Prośby nie pomagały. Wyniszczał siebie i nas oboje z synem. Nie przyjmował pomocy. Na pracy pojawił się „ramię do płakania” – Paweł. Słuchał mnie w palarni, chodził ze mną po pracy, pocieszał. Paweł był żonaty, żona spodziewała się drugiego dziecka. Do dziś nie wiem, jak wylądowaliśmy w jednym łóżku. Zupełny nonsens! Był niższy ode mnie o głowę, niewielki, wcale mi się nie podobał! I ruszyło! Paweł zabierał mnie na wystawy, koncerty, balet. Po narodzinach córki na wstrzymanie zabaw; rzucił pracę, zatrudnił się gdzie indziej. Może pomyślał: „zniknie z oczu, zniknie z serca”? Nie rościłam do niego prawa, łatwo go puściłam. Był chwilowym lekarstwem na ból duszy, nie miałam zamiaru wchodzić w cudzą miłość. Artur pił dalej. …Pięć lat później, przypadkiem spotkałam Pawła. Zaproponował małżeństwo – rozbawiło mnie to. Artur na krótko się pozbierał. Wyjechał do pracy do Czech. Ja w tym czasie wzorowa żona i matka – wszystkie myśli tylko o rodzinie. Artur wrócił po pół roku. Remont w mieszkaniu, nowy sprzęt, naprawił samochód. Żyj i ciesz się. Ale nie! Mąż znowu wpadł w alkoholowy ciąg. Zaczął się koszmar. Koledzy przynosili go do domu, sam nie był w stanie wrócić. Biegałam po okolicy, szukałam śpiącego na ławce, z pustymi kieszeniami, ciągnęłam go do domu. Bywało różnie. …Pewnej wiosny, stoję zamyślona na przystanku. Dookoła ptaszki, uśmiechnięte słońce, a mnie wcale nie cieszy ten kwietniowy optymizm. Nagle słyszę szept: – Może mogę pomóc w Pańskiej biedzie? Odwracam się. Przystojniak, pachnący! A ja mam 45 lat! Może znowu będę „jagodą”? Ale wtedy speszyłam się jak dziewczyna. Na szczęście podjechał autobus, wskoczyłam i uciekłam. Bezpieczniej. Mężczyzna pomachał mi na pożegnanie. Cały dzień myślałam tylko o nim. Oczywiście, kilka tygodni się wzbraniałam – dla zasady… Ale Eryk (bo tak miał na imię) uparcie przełamywał mój opór. Codziennie czekał na mnie na tym samym przystanku. Chodziłam punktualnie, z daleka wypatrywałam czy jest mój macho. Eryk przesyłał mi uśmiech i buziaki. Pewnego dnia przyniósł naręcze czerwonych tulipanów. – I co ja zrobię z kwiatami rano w pracy? Dziewczyny mnie od razu „rozszyfrują”! – mówię mu. Eryk uśmiechnął się: – Nie pomyślałem o takich „szczególnych” konsekwencjach. Oddał bukiet jakiejś babci, która z uwagą obserwowała nasz spektakl. Babulka aż odmłodniała! „Dzięki, chłopcze! Życzę ci namiętnej kochanki!” Spaliłam się ze wstydu. Dobrze, że nie życzyła mu młodszej, zniknęłabym z ziemi! Eryk kontynuował: – Może, Nadka, razem będziemy „winni”? Nie pożałujesz. Przyznam, propozycja była kusząca, szczególnie, że z mężem nie było już żadnych relacji. Artur regularnie leżał nieprzytomny, otumaniony alkoholem. Eryk okazał się niepalącym abstynentem, byłym sportowcem (miał 57 lat) i świetnym rozmówcą. Był rozwiedziony. Miał w sobie niesamowity magnetyzm! Utonęłam w tym romansie! Stał się moim szaleństwem. Trzy lata błąkałam się między domem a Erykiem. Dusza w chaosie. Nie miałam siły ni chęci, by skończyć. Ale czułam, ta namiętność to zguba. Miłości do Eryka nie było. Zmęczona wracając do domu po namiętnym kochanku, chciałam się przytulić do męża. Choć pijany, brzydko pachniał, był moim ukochanym, czystym… Swój chleb lepszy niż cudze ciasto! Oto, prawda życia. Namiętność – od słowa „cierpieć”. Już miałam ochotę „odcierpieć”, wyzdrowieć z Eryka i wrócić do rodziny, zamiast oddawać się beztroskim przyjemnościom. Tak myślałam, ciało pędziło w przepaść… Wciąż byłam więźniem tej namiętności. Nie umiałam się powstrzymać. Syn wiedział o Eryku. Zobaczył nas w restauracji, gdy przyszedł tam z dziewczyną. Musiałam ich zapoznać. Uścisnęli dłonie, pokłonili się. Wieczorem, przy kolacji Świętosław patrzył na mnie pytająco. Czekał na wyjaśnienia. Wykręciłam się żartem – „Kolega, pogadać o projekcie…” „No jasne, w restauracji” – kiwnął głową syn. Nie osądzał mnie. Prosił, żebym nie rozwodziła się z tatą. Może tata się zmieni, wróci do siebie. Czułam się jak zagubiona owieczka. Rozwiedziona przyjaciółka polecała „porzucić tych kochanków” i w końcu się uspokoić. Słuchałam jej – miała bogate doświadczenie (trzeci mąż). Ale realnie mogłam się opamiętać dopiero, gdy Eryk spróbował podnieść na mnie rękę. To była granica. Nie na darmo przyjaciółka ostrzegała: – Morze spokojne, póki stoisz na brzegu… Opadła mi zasłona z oczu. Przez trzy lata się męczyłam! Hura! Wolność! Upragniony spokój! Eryk długo jeszcze będzie próbował mnie odzyskać. Czekał gdzie tylko mógł, publicznie błagał o przebaczenie… Ja byłam nieugięta. Przyjaciółka mnie wycałowała, dała kubek „Jesteś super!” Co z Arturem? Wiedział o moich grzeszkach – Eryk mu dzwonił i opowiadał wszystko. Uważał, że odejdę. Artur przyznał: – Kiedy słuchałem piosenek twojego adoratora, miałem ochotę cicho umrzeć. Przecież sam wszystko zawaliłem! Sam! Zamieniłem żonę na wódkę. Idiota. Co mogłem ci powiedzieć? …Od tej pory minęło już dziesięć lat. Z Arturem mamy dwie wnuczki. Siedzimy przy stole, pijemy kawę. Patrzę za okno. Artur łapie mnie za rękę: – Nadka, nie wypatruj daleko. Ja jestem twoim szczęściem! Wierzysz? – Oczywiście, wierzę, mój jedyny…

TY MOJE SZCZĘŚCIE?

Szczerze mówiąc, nigdy nie planowałam wyjść za mąż. Gdyby nie upór mojego przyszłego męża, wciąż latałabym po Warszawie jak wolny wróbelek. Mateusz, jak szalony bzyg, uwijał się wokół mnie, dokładał wszelkich starań, by zasłużyć na moje względy, nawet kurz z biurka by mi zdmuchnął, gdyby trzeba było… W końcu skapitulowałam. Wzięliśmy ślub.

Mateusz każdą minutą po ślubie stawał się coraz bardziej domowy, bliski, swojski. Był jak ciepłe kapcie: wygodny, miły, wszystko tak jakoś łatwo szło.

Po roku urodził się nasz syn, Szymon. Mateusz pracował w Poznaniu, wracał do domu w Warszawie tylko na weekendy. Zawsze przywoził nam ze Szymkiem pyszne smakołyki. Któregoś razu, gdy wrócił, jak zwykle zabrałam się za pranie jego rzeczy. Sprawdzanie kieszeni stało się moją rutyną (kiedyś uprałam Mateuszowi prawo jazdy…). Od tamtej pory przed każdym praniem dokładnie obmacuję każdy pagórek materiału. Tym razem z kieszeni spodni wypadła kartka, złożona w czworo. Rozwinęłam, czytam. Była tam długa lista szkolnych przyborów (a był sierpień!). Na końcu, dziecięcym pismem, dopisana prośba: Tato, wracaj szybko.

I tak się rozrywa mój mąż poza domem! Dwulicowy typ!

Nie robiłam awantury, nie pakowałam się w pośpiechu z Szymkiem (ledwo trzylatkiem) i nie pędziłam do mamy a przynajmniej nie natychmiast. Mama dała nam z synem pokój:
Mieszkajcie, póki się nie dogadacie.

Wpadła mi do głowy szalona myśl: zemsta na niewdzięcznym mężu. Przypomniał mi się Kamil, kolega z liceum, który od zawsze za mną latał. Złapałam za telefon.
Cześć, Kamil! Jeszcze nie żonaty?
O, Wioletta! Co za różnica, żonaty-nie żonaty… Spotkamy się? rozpromienił się.

Romans, którego nie planowałam, trwał pół roku. Mateusz regularnie przynosił alimenty, które wręczał mojej mamie i wychodził bez słowa.

Wiedziałam, że Mateusz mieszka z Ewą Jabłońską. Miała córkę z poprzedniego małżeństwa. Ewa wymusiła, żeby dziewczynka nazywała Mateusza tato. Cała ferajna żyła w jego mieszkaniu. Gdy Ewa dowiedziała się, że odeszłam, razem z córką szybko przeprowadziła się z Bydgoszczy do Warszawy. Ewa szalała za Mateuszem: wyplatała mu wełniane skarpety, dziergała swetry, gotowała jak dla wojska. O wszystkim dowiedziałam się później i do końca życia będę mu wypominać Ewę Jabłońską. Wtedy jednak byłam przekonana, że nasz związek dobił do dna i nadszedł jego kres…

Ale gdy spotkaliśmy się na kawie (rozmawiać o rozwodzie, wyobraź sobie), oboje przypomnieliśmy sobie dobre czasy. Mateusz wyznał mi pozaziemską miłość, posypał się jak świeżo upieczony makowiec: nie wie, jak wyprosić z mieszkania Ewę. Zrobiło mi się go po ludzku żal. Wróciliśmy do siebie. Swoją drogą, Mateusz nie wiedział ani słowa o Kamilu. Ewa z córką zwinęły manatki i zniknęły z mojego życia.

Minęło siedem lat całkiem fajnej rodziny. Potem Mateusz miał wypadek samochodowy: operacja nogi, rehabilitacja, chodzenie o lasce. Dwa lata leczenia dały mu w kość. Mateusz zaczął popijać co wieczór, przeistoczył się w cień człowieka. Zamknął się w sobie. Patrzeć na to było ciężko. Żadne gadanie nie pomagało. Wykańczał siebie, mnie i syna. Pomoc odrzucał stanowczo.

Za to w pracy pojawił się słuchacz moich żali: Paweł. Stawał ze mną w palarni, szliśmy razem po pracy, rozśmieszał, pocieszał. Paweł był żonaty, żona spodziewała się drugiego dziecka. Do dziś nie rozumiem, jak znalazłam się z nim w łóżku. Kuriozum! Facet o głowę niższy, w ogóle nie w moim typie!

Potem Paweł wyciągał mnie na wystawy, koncerty, balet. Po narodzinach córki, Paweł przyhamował z rozrywkami, zmienił pracę i zniknął. Może pomyślał: Z oczu… to i z serca? Nie miałam do niego żadnych roszczeń, łatwo go puściłam. Paweł był tylko krótkim plasterkiem na moje serce, nie zamierzałam wywracać mu rodziny do góry nogami.

Mateusz pił dalej.

Około pięciu lat później spotykałam Pawła przypadkiem; całkiem serio zaproponował, żebym została jego żoną. Uśmiechnęłam się pod nosem.

Mateusz wziął się na chwilę w garść, wyjechał do pracy w Czechach. A ja w tym czasie byłam przykładną żoną i matką. Myśli miałam tylko o rodzinie.

Po pół roku Mateusz wrócił zza granicy z wypchanym portfelem: wyremontowaliśmy mieszkanie, nakupiliśmy sprzętu, Mateusz odrestaurował swoją starą Skodę. Raj na ziemi, co nie? Ale gdzie tam! Znowu sięgnął po kieliszek. Zaczęły się schody do piekła. Koledzy przywozili go jak worek kartofli, sam ledwie wracał, czasem czołgał się do mieszkania. Latałam po całym Mokotowie, szukając zapitego małżonka, znajdowałam go nieraz na ławce, z pustymi kieszeniami, taszczyłam do domu. Co się napatrzyłam ho, ho.

Wiosną, stoję smętna na przystanku. Wokoło ptaki ćwierkają, słońce śmieje się na cały kraj, a mnie nic nie cieszy. Nagle ktoś delikatnie szepcze mi do ucha:
A może mogę pomóc pani z troskami?

Odwracam się. O matko Boska! Jaki aromatyczny mężczyzna! A ja już 45 lat na liczniku. Może jeszcze rozkwitnę jak truskawka? Ale speszyłam się okrutnie. Przyjechał autobus, wskoczyłam i uciekłam. Lepiej nie kusić losu. Mężczyzna pomachał mi na do widzenia. Przez cały dzień w pracy tylko o nim myślałam. Udawałam twardą przez dwa tygodnie, dla zasady…

Ale Igor bo tak miał na imię ten przystojniak codziennie na mnie czekał na przystanku. Już szłam punktualnie i zerkałam z daleka: jest czy nie ma? Igor na mój widok puszczał mi z uśmiechem buziaki.

Kiedyś przyniósł bukiet czerwonych tulipanów. Mówię mu: No i co ja z tym zrobię rano w pracy? Zaraz mnie rozgryzą dziewczyny, obwołają winowajczynią.

Igor uśmiechnięty: Rany, nie pomyślałem o takich strasznych konsekwencjach.

Podarował bukiet starszej pani, która z pełnym skupieniem oglądała nasz spektakl. Babcia aż się odmłodziła! Dziękuję, synku! Życzę ci gorącej kochanki! Zrobiłam się cała czerwona. Dobrze, że nie życzyła młodziutkiej, rozpuściłabym się w kałużę wstydu!

Igor zwraca się do mnie: Wiolu, może razem trochę narozrabiamy? Nie pożałujesz.

Powiem szczerze, propozycja była kusząca i w sam raz na tę chwilę. Z Mateuszem wtedy relacji nie było i długo by nie było. Mateusz leżał na łóżku jak kłoda i tonął w morzu alkoholu.

Igor okazał się niepalącym abstynentem, byłym sportowcem (miał lat 57), elokwentnym rozmówcą. Rozwiedziony. Miał w sobie krzepę jak z szamponu Pantene.

Zanurzyłam się w tę przygodę po uszy! To był obłęd namiętności. Trzy lata biegałam między domem a Igorem, dusza w rozsypce.

Nie miałam siły, żeby skończyć tę historię, ani ochoty. Dopiero jak Igor podniósł na mnie rękę, nadeszła refleksja. To był koniec. Coś w rodzaju: Jeszcze spokojnie na brzegu, morze ciche

Otworzyły mi się oczy. Po trzech latach męki odetchnęłam. Wolność! Spokój, jakiego pragnęłam!

Igor długo jeszcze próbował mnie odzyskać, polował na mnie wszędzie, błagał publicznie o wybaczenie… Ale byłam nieugięta. Przyjaciółka (ekspertka, bo miała już trzech mężów) rozściskała mnie, podarowała kupiony w Rossmannie kubek z napisem: Jesteś rozsądna!

A Mateusz? Wiedział o wszystkim. Igor dzwonił do niego i donosił. Mój kochanek był przekonany, że z nim odejdę. Mateusz mówił:
Kiedy słuchałem tych jego wywodów, miałem ochotę po cichu umrzeć. Przecież sam wszystko zawaliłem! Zamieniłem żonę na wódkę. Kretyn. Co mógłbym ci powiedzieć?

Mija dziesięć lat. Mamy z Mateuszem dwie wnuczki. Siedzimy kiedyś przy stole, pijemy kawę. Patrzę przez okno. Mateusz łapie mnie za rękę, czule:
Wiolu, nie oglądaj się za siebie. Ja jestem Twoje szczęście, wierzysz?

Jasne, wierzę, mój jedyny.

Nasz Kraj

Uncategorized

Piotrek wsadził kota do worka – syn sąsiada przypadkiem zobaczyłChłopiec natychmiast pobiegł do domu, aby powiedzieć o tym swojej mamie.

Piotrowicz wepchnął kota do worka – chłopiec sąsiada przypadkiem to zobaczyłWieść o tym wydarzeniu błyskawicznie obiegła całe osiedle, a Piotrowicz musiał się tłumaczyć przed zbulwersowanymi sąsiadami.

– Gratuluję! Właśnie straciliście i narzeczoną, i mieszkanie, i resztki mojego szacunku! – rzuciłam obrączkę przez okno.

– Gratuluję! Właśnie straciliście i narzeczoną, i mieszkanie, i resztki mojego szacunku! – rzuciłam pierścionek zaręczynowy przez okno.

– Potrzebuję bardzo starego psa, – prosiła kobieta w schronisku.

– Potrzebuję bardzo starego psa – błagała kobieta w schronisku.

Porzucony pies wrócił po trzech miesiącach do swojego właściciela – ten nie spodziewał się go zobaczyć.

Pies wrócił do porzucającego go właściciela po trzech miesiącach: nie spodziewał się go zobaczyćGdy otworzył drzwi, pies rzucił mu się do nóg, a w oczach mężczyzny pojawiły się łzy wzruszenia i żalu.

Święto minęło, a o psie po prostu zapomniano: rano właściciele nie wierzyli własnym oczomPies leżał spokojnie na kanapie, otoczony resztkami jedzenia i balonami, jakby sam z siebie urządził sobie najlepsze przyjęcie w swoim życiu.

Święto minęło, a o psie po prostu zapomniano: rano właściciele nie wierzyli własnym oczomPrzed nimi stał pies, który przez całą noc samodzielnie otworzył lodówkę i zjadł cały zapas świątecznych przysmaków, a teraz spokojnie spał wśród pustych opakowań.

„Mamo, podpisz i zwolnij działkę – to teraz moje”. Córka nie wiedziała, że od dwóch miesięcy nie jestem już jej matką na papierze.

Mąż nie pracuje od pół roku, śpi do obiadu i uważa, że powinnam go karmić. A ja zwolniłam się w odpowiedzi.

Tylko obejrzymy działkę i wracamy! — obiecała teściowa w piątkowy wieczór. Wyjechali w niedzielę. Przyjechałam w poniedziałek — i założyłam kłódkę.

Mąż powiedział, że bez niego przepadnę. Nie dyskutowałam – i zrobiłam wszystko po swojemuI udowodniłam mu w najpiękniejszy możliwy sposób, że potrafię radzić sobie doskonale sama.

Mąż postanowił odpocząć ode mnie i dzieci i uciekł do teściowej. Wrócił – i aż go zatkało.

Teściowa była przekonana, że po rozwodzie nadal zamieszka w mieszkaniu byłej synowej i będzie dostawać od niej pomoc.

— Skoro urodziłaś córkę, a nie syna, zwalniaj mieszkanie — oświadczyła teściowa. Mąż stanął po stronie żony.

— Żyjesz za dobrze po rozwodzie, — powiedziała była teściowa i postanowiła „przywrócić sprawiedliwość”

— Po wizycie bezczelnej rodziny lodówka pustoszała, a góra naczyń rosła, — gospodarze wymyślili, jak położyć temu kresOd tej pory przed każdą wizytą na drzwiach lodówki wieszali kartkę z listą obowiązków domowych dla gości.