Jesteś moim szczęściem? Nigdy nie planowałam wychodzić za mąż, a gdyby nie uparte zaloty mojego przyszłego męża, do dziś latałabym wolna jak ptak. Artur, mój wieczny adorator, otaczał mnie z każdej strony, próbował spełnić każdą zachciankę, dbał o najdrobniejsze szczegóły… Poddałam się. Wzięliśmy ślub. Artur od razu stał się kimś bliskim — domowy, ciepły, kochający. Przy nim czułam się swobodnie, jak w wygodnych bamboszach. Po roku urodził się nasz syn, Świętosław. Mąż pracował w innym mieście, do domu wracał raz w tygodniu, zawsze przywoził nam ze Świętosławkiem pyszne smakołyki. Gdy pewnego razu, jak zwykle, przeglądałam kieszenie jego spodni przed praniem, znalazłam złożoną kartkę — była tam długa lista szkolnych akcesoriów, a na dole dziecięcą ręką: „Tato, przyjedź szybko.” No proszę, mąż się urządził — dwie rodziny! Nie zrobiłam awantury, tylko zabrałam torbę, synka pod pachę (miał wtedy niespełna trzy lata) i wyjechałam do mamy, na długo. Mama przydzieliła nam osobny pokój: — Będziecie tu mieszkać, póki się nie pogodzicie. W głowie zrodziła się myśl o zemście na niewdzięcznym mężu. Przypomniał mi się kolega z klasy – Romek. Z nim to „zaromansuję”! Roma nigdy nie dawał mi spokoju, ani w szkole, ani później. Dzwonię: — Cześć, Romku! Jeszcze nie masz żony? — Nadka? Hej! Co za różnica, żona czy rozwód… Spotkamy się? — rozpromienił się Romek. Mój spontaniczny romans trwał pół roku. Artur co miesiąc przynosił alimenty dla syna, oddawał mamie i milcząco odchodził. Wiedziałam, że mąż mieszka z Kamilą J., która miała córkę z pierwszego małżeństwa. Kamila uparła się, żeby jej córka nazywała Artura „tatą”. Wszystkie zamieszkali w mieszkaniu Artura. Jak tylko Kamila dowiedziała się, że się wyprowadziłam, od razu przeprowadziła się wraz z córką z innego miasta do niego. Rozpieszczała Artura, robiła mu na drutach skarpety, gotowała wykwintne obiady. O tym wszystkim dowiedziałam się później. Do końca życia będę mu wypominać tę Kamilę! Wtedy jednak uważałam, że nasz związek się wypalił, zaliczył totalny krach. …Jednak spotykając się przy kawie (przy planowaniu rozwodu) na Artura i na mnie spadła lawina dobrych wspomnień. Artur wyznał mi, że kocha mnie ponad wszystko, przepraszał, mówił, że nie potrafi pozbyć się nachalnej Kamili. Było mi go niesamowicie żal. Znów wróciliśmy do siebie. Mąż o Romku nie wiedział nic. Kamila z córką wyprowadziły się z miasta na stałe. …Minęło siedem lat szczęśliwego małżeństwa. Potem Artur miał poważny wypadek, operacje, rehabilitacja, chodzenie z laską. W powrocie do zdrowia minęły dwa lata. Te doświadczenia wykończyły Artura psychicznie. Zaczął pić coraz więcej. Tracił kontrolę nad swoim życiem, oddalał się ode mnie i syna. Próbowałam go przekonać do leczenia, ale odrzucał każdą pomoc. Tymczasem w pracy pojawił się ktoś, kto mnie wysłuchał — Paweł. Spotykaliśmy się w palarni, spacerował ze mną po pracy, pocieszał. Miał żonę, która spodziewała się drugiego dziecka. Do dziś nie wiem, jak trafiliśmy razem do łóżka — absurd. Był ode mnie dużo niższy, „nie w moim typie”! I zaczęło się — Paweł prowadził mnie po wystawach, koncertach, baletach. Gdy jego żona urodziła córkę, przystopował z rozrywkami, odszedł z firmy, zmienił pracę. Może wtedy pomyślał „z oczu, z serca”? Nie oczekiwałam niczego, więc puściłam go do rodziny bez żalu. Był chwilowym lekarstwem na moje zbolałe serce. Nie zamierzałam rozbijać czyjegoś małżeństwa. Mój Artur nadal topił smutki w alkoholu. …Po około pięciu latach przypadkowo spotkałam Pawła. Zupełnie poważnie zaproponował mi ślub. Rozbawiło mnie to. Mój Artur na chwilę się ogarnął. Wyjechał do pracy do Czech. W tym czasie byłam wzorową żoną i matką, myślałam tylko o rodzinie. Artur wrócił po pół roku. Zrobiliśmy remont, kupiliśmy sprzęty, Artur naprawił swój samochód. Mogłoby być dobrze — ale jednak nie było. Mąż znów się załamał i zaczęły się piekielne ciągi. Koledzy musieli go nosić do domu, sam nie był w stanie dojść. Często szukałam go po okolicy, znajdowałam nieprzytomnego na ławce, z pustymi kieszeniami, wlokłam do domu. Przeżyliśmy różne rzeczy. …Pewnego wiosennego dnia stoję smutna na przystanku. Wokół ćwierkają ptaki, słońce świeci, a mnie nie cieszy nic. Ucho wyłapuje szept: — Może pomogę pani w kłopotach? Odwracam się. O rany, przystojniak! A ja mam już 45 lat! Może znów stanę się „jagodą”? Zawstydziłam się. Na szczęście podjechał autobus, wskoczyłam do środka. On pomachał mi na pożegnanie. Cały dzień myślałam o nim. Przez dwa tygodnie się wzbraniałam, dla zasady… Ale Eryk (bo tak miał na imię) był nieustępliwy. Codziennie czekał na mnie na tym samym przystanku. Starałam się nie spóźniać, wypatrywałam go z daleka. Eryk, gdy tylko mnie zauważył, posyłał powietrzne całusy z uśmiechem. Kiedyś przyniósł naręcze czerwonych tulipanów. Powiedziałam: — I co ja zrobię z kwiatami z rana, w pracy? Dziewczyny mnie wyśmieją. Eryk roześmiał się: — Rzeczywiście, nie pomyślałem o „strasznych” konsekwencjach. Oddał bukiet starszej pani, która przyglądała się naszym poczynaniom. Babcia rozpromieniła się: „Dziękuję, młody! Życzę ci gorącej kochanki!” Zarumieniłam się. Dobrze, że nie życzyła młodziutkiej dzierlatki, bo bym się zapadła pod ziemię! Eryk kontynuował: — A może, Nadziu, razem zostaniemy „winni”? Nie pożałujesz. Szczerze mówiąc, propozycja była kusząca i w sam raz. Z mężem relacji już nie było, Artur często leżał nieruchomo, kompletnie pijany. Eryk okazał się niepalący, byłym sportowcem (miał 57 lat), świetnym rozmówcą, rozwiedzionym. Miał w sobie coś magnetycznego! Wpadłam w romans na całego. Zawładnął moją duszą. Trzy lata żyłam rozpięta między domem a Erykiem. Nie miałam siły ani chęci się zatrzymać. Ale gdy pojawiła się wola zakończenia, nie znalazłam siły. Goni dziewczyna chłopaka, a ten nie odpuszcza. Eryk opanował mnie całkowicie. Wiadomo, jak człowiek się uzależni — rozsądek odchodzi. Kiedy Eryk był blisko, brakowało mi tchu! Było to zaślepienie… Czułam jednak, że ta namiętność nie skończy się dobrze. Nie kochałam go. Gdy wracałam wyczerpana do domu po upalnych spotkaniach, miałam ochotę przytulić się do męża — choćby pijanego, śmierdzącego, ale swojego, bliskiego! Własny sucharek lepszy niż cudze wypieki! To była prawda. Namiętność — od słowa „cierpieć”. Chciałam już odcierpieć i wrócić do rodziny, nie oddawać się zabawie. Tego chciał mój rozum, ciało pędziło w przepaść. Przez długi czas tkwiłam w niewoli namiętności. Mój syn wiedział o Eryku. Raz zobaczył nas w restauracji, gdy przyszedł z dziewczyną. Musiałam przedstawić synowi Eryka. Uścisnęli sobie ręce. Wieczorem Syn (Świętosław) patrzył na mnie pytająco. Czekał na wyjaśnienia. Zażartowałam, że to kolega z pracy, że rozmawialiśmy o nowym projekcie. „W restauracji,” — mruknął Syn z uśmiechem. Nie oceniał mnie. Prosił tylko, bym nie rozwodziła się z tatą. Wszystko wydawało się nieuchronne. Czułam się jak zagubiona owieczka, zbłąkana. Koleżanka „po przejściach” radziła mi „odpuścić tych kochanków” i uspokoić się. Słuchałam jej rad. Była po trzecim mężu, znała życie. Wiedziałam, rozum podpowiadał jedno, ciało swoje. Przerwać zdołałam dopiero, gdy Eryk próbował podnieść na mnie rękę. To była granica. Nie na darmo koleżanka mówiła: „Spokojnie, dopóki stoisz na brzegu…” Otrzeźwienie przyszło nagle, świat nabrał barw! Trzy lata udręki! Uff! Wolna! Nastąpił upragniony spokój. Eryk jeszcze długo mnie nachodził, błagał o wybaczenie. Byłam nieugięta. Koleżanka mnie wycałowała, podarowała mi kubek z napisem: „Jesteś po właściwej stronie!” Co z Arturem? O wszystkim wiedział, bo Eryk mu dzwonił i opowiadał. Kochanek był pewny, że odejdę z rodziny. Artur wyznał mi: — Gdy słuchałem tych opowieści, chciałem po prostu umrzeć. Przecież sam zawiniłem. Straciłem żonę, zamieniłem ją na alkohol. Co ja mogę powiedzieć? …Od tamtej pory minęło dziesięć lat. Mamy z Arturem dwie wnuczki. Siedzimy razem przy stole, pijemy kawę. Patrzę przez okno. Artur łapie mnie za rękę: — Nadziu, nie patrz na innych. To ja jestem twoim szczęściem! Wierzysz? — Jasne, kochanie, mój jedyny…

JESTEŚ MOIM SZCZĘŚCIEM?

Właściwie, nigdy nie planowałam wychodzić za mąż. Gdyby nie upór mojego przyszłego męża, pewnie dalej fruwałabym po świecie jak wolny ptak. Adam, niczym szalony motyl, krążył wokół mnie zabiegał, dogadzał, dbał, rozpieszczał W końcu się poddałam. Wzięliśmy ślub.

Adam od razu stał się kimś bliskim, domowym, swojskim. Z nim było prosto i wygodnie jak w ciepłych kapciach.

Po roku pojawił się na świecie nasz syn Sławomir. Adam pracował w innym mieście. Wpadał do domu tylko raz w tygodniu i zawsze przywoził nam ze Sławkiem pyszne smakołyki. Kiedy przyjeżdżał, jak zwykle szykowałam się do prania jego rzeczy. Sprawdzanie kieszeni weszło mi w nawyk, zwłaszcza po tym, jak kiedyś wyprałam mu dowód osobisty

Od tamtej pory przed każdym praniem dokładnie macam wszystkie jego kieszenie. Tym razem z jego spodni wysunął się złożony w czworo papier. Rozwinęłam go. To była długa lista szkolnych przyborów (był sierpień). Na końcu dziecięcym charakterem napisane: Tato, przyjedź szybko.

No proszę, w taki sposób mój mąż prowadzi podwójne życie? Bigamista!

Nie robiłam scen spakowałam torbę pod pachę, wzięłam Sławka za rączkę (nie miał jeszcze trzech lat) i poleciałam do mamy na dłużej. Mama dała nam z synem pokoik:
Pomieszkacie tu, dopóki się nie pogodzicie.

Przyszła mi do głowy myśl o zemście na niewdzięcznym mężu. Wspomniałam kolegę z klasy, Romana. Z nim to się zaromansuje! Roman nie dawał mi spokoju ani w szkole, ani później. Dzwonię.
Cześć, Romku! Ty już się ożeniłeś?
Marzenko? Cześć! Jakby co ślub, rozwód Może się spotkamy? odżył Roman.

Ten niespodziewany romans trwał pół roku. Adam co miesiąc przynosił dla Sławka alimenty. Wręczał je mojej mamie i znikał bez słowa.

Wiedziałam, że mój mąż mieszka z Katarzyną Jarosz. Miała córkę z pierwszego małżeństwa. Katarzyna naciskała, by córka zwracała się do Adama tato. Wszyscy mieszkali w mieszkaniu Adama. Gdy tylko dowiedziała się o moim odejściu, Katarzyna z córką przeprowadziła się do naszego miasta i zamieszkała z Adamem. Była mu oddana robiła dla niego wełniane skarpety, ciepłe swetry, gotowała jak dla króla. O tym wszystkim dowiedziałam się później. Do końca życia będę wypominać mężowi Katarzynę Jarosz. Wtedy wydawało mi się, że związek się wypalił, przeżył swój kres

Lecz gdy spotkaliśmy się w kawiarni (ustalaliśmy szczegóły rozwodu), na nas oboje spadły miłe wspomnienia. Adam wyznał mi swoją szaloną miłość, przeprosił, nie wiedział jak pozbyć się natarczywej Katarzyny.

Było mi go żal. Wróciliśmy do siebie. Dodam, że Adam nie dowiedział się o Romanie. Katarzyna z córką wyprowadziły się z miasta na zawsze.

Minęło siedem lat szczęśliwego życia. Potem Adam miał poważny wypadek samochodowy. Operacje na nodze, rehabilitacja, chodzenie o lasce. Powrót do zdrowia trwał dwa lata. Bardzo go to wykończyło. Adam zaczął mocno pić. Zupełnie się zmienił. Zamknął się w sobie. Trudno było na to patrzeć. Prośby nie skutkowały, niszczył siebie i nas. Pomocy stanowczo odmawiał.

Tymczasem w pracy pojawił się ktoś, kto wysłuchał moich łez Paweł. Staliśmy razem w palarni, spacerowaliśmy po pracy, wysłuchiwał, pocieszał. Paweł był żonaty, żona spodziewała się drugiego dziecka. Do dziś nie wiem, jak znalazłam się z Pawłem w łóżku. Absurd! Był ode mnie niższy, drobny, zupełnie nie mój typ!

I zaczęło się Paweł ciągnął mnie na wystawy, koncerty, balety. Gdy żona urodziła córkę, Paweł ograniczył rozrywki, odszedł z pracy i zatrudnił się gdzie indziej. Może wtedy pomyślał Zniknąć jej z oczu, będzie mi lżej? Nie miałam co do niego roszczeń, więc ze spokojem puściłam go do rodziny. Paweł był tylko przerywnikiem, który zagłuszył moją rozpacz. Nie chciałam zabierać cudzej miłości.

Mój Adam dalej pił.

Po około pięciu latach przypadkiem spotkam Pawła. Zaproponuje mi poważnie ślub. Śmiech mnie ogarnie!

Adam na chwilę się opanuje. Wyjedzie zarabiać do Czech. Ja w tym czasie przykładna żona i troskliwa mama, myślami tylko przy rodzinie.

Adam wróci po pół roku. Zrobimy remont w mieszkaniu, kupimy nowy sprzęt. Adam nareszcie naprawi swój samochód. Ciesz się życiem! Ale nie znów wróci do nałogu. Zapanuje piekło. Przyjaciele przynosili go do domu, bo sam ledwo chodził. Biegałam po całym osiedlu szukając nieprzytomnego męża najczęściej spał na ławce z przetrząśniętymi kieszeniami, wlokłam go do domu. Bywało różnie.

Pewnej wiosny stoję smutna na przystanku. Wokół ptaki świergocą, słońce świeci, a mnie nie obchodzi wcale ten kwietniowy urok. Nagle ktoś cicho szepcze mi do ucha:
Może mogę pomóc w Twoim smutku?

Odwracam się. O matko! Mężczyzna pachnący, przystojny! A ja 45 lat! Czy znów zakwitnę? Zmieszałam się jak pensjonarka. Na szczęście podjechał autobus, wskoczyłam i uciekłam. Lepiej nie kusić losu. Mężczyzna pomachał mi na pożegnanie. Cały dzień w pracy myślałam tylko o nim. Udawałam oporną przez dwa tygodnie dla zasady.

Ale Wiktor (bo tak miał na imię) był jak czołg, nieprzerwanie rozbijał moją obronę. Codziennie czekał o tej samej porze na przystanku. Zaczęłam nie spóźniać się już z daleka wypatrywałam, czy mój macho czeka. Wiktor, widząc mnie, posyłał uśmiechy i całusy.

Pewnego dnia przyniósł ogromny bukiet czerwonych tulipanów. Mówię:
No i co ja teraz zrobię z kwiatami w pracy? Dziewczyny rozniosą plotki.
Wiktor uśmiechnął się:
Oj, o takich okropnych konsekwencjach nie pomyślałem.
Wręczył kwiaty starszej pani, która z zaciekawieniem patrzyła na naszą scenkę. Pani aż się rozchmurzyła Dziękuję, chłopaku! Życzę ci miłej kochanki! Spiekłam raka. Jeszcze chwila, a życzyłaby mi młodziutkiej! Zawstydziłabym się na amen.

Wiktor nie odpuszczał:
Marzenko, chodźmy razem być winni. Nie pożałujesz.

Przyznam: propozycja była kusząca i na czasie. Z Adamem nie łączyło mnie już nic leżał nieprzytomny, pogrążony w zapomnieniu, ledwie oddychał.

Wiktor okazał się niepalący, niepijący, dawny sportowiec (miał 57 lat) i świetny rozmówca. Był po rozwodzie, a miał w sobie jakąś magnetyczną siłę!

Wpadłam w romans z głową! To był dla mnie wir namiętności. Przez trzy lata miotałam się między domem i Wiktorem. Dusza mi się plątała.

Nie miałam sił, by to zakończyć a i chęci brakowało. Nawet gdy się pojawiły, sił wciąż nie było. Jak mawiają kobiety: goni kawalera, ale nie wygoni. Wiktor przejął mnie całą. Wiadomo gdy się coś uwielbi, rozsądek odchodzi. Gdy stał blisko odbierało mi dech! Całkiem oszalałam! Ale czułam, że to nie miłość, ta namiętność nie skończy się dobrze.

Wróciwszy do domu wykończona po spotkaniu z kochankiem, chciałam przytulić się do męża. Choć pijanego, śmierdzącego, ale swojego i czystego! Bo lepiej swój sucharek niż cudzy wypiek. To była prawda życia. Namiętność od słowa cierpieć. I coraz szybciej pragnęłam przecierpieć Wiktora i wrócić do rodziny. Tak mówił mój rozum, ale ciało ciągnęło w słodką przepaść. Byłam niewolnicą żaru, nie mogłam się opanować.

Syn wiedział o Wiktorze. Zobaczył nas w restauracji, gdy był tam z dziewczyną. Musiałam przedstawić mu Wiktora uścisnęli sobie dłonie, krótko wymienili uprzejmości. Wieczorem Sławek patrzył pytająco przy kolacji oczekiwał wyjaśnień. Zażartowałam: kolega, gadaliśmy o nowym projekcie. No tak w restauracji, przytaknął syn. Nie oceniał mnie, prosił tylko, by nie rozwodzić się z tatą. Może tata się opamięta.

Czułam się jak zagubiona owieczka. Rozwiedziona koleżanka radziła: Odpuść tych wszystkich kochanków i wycisz się!
Wysłuchiwałam jej rad. Przerabiała właśnie trzeciego męża, więc miała doświadczenie. Jednak logiczne przemyślenia to jedno zatrzymać się nie mogłam, aż Wiktor podniósł na mnie rękę.

To była granica. Koleżanka mówiła:
Spokojne morze, póki stoisz na brzegu…

Z oczu spadła zasłona. Wreszcie! Trzy lata udręki! Wolna! Nadeszła upragniona cisza.

Wiktor jeszcze długo będzie mnie szukał, czekał na dworcu, prosił na kolanach o wybaczenie Ja będę nieugięta! Koleżanka mnie wycałuje i wręczy kubek z napisem Postąpiłaś dobrze!

Co z Adamem? Wiedział o wszystkim. Wiktor do niego dzwonił. Kochanek był pewny, że odejdę z rodziny. Adam wyznał:

Gdy słuchałem historii od niego, chciałem cichutko umrzeć. Sam jestem winny! Przegrałem żonę, oddałem nałogowi. Głupi ja! Co mogłem Ci powiedzieć?

Od tego czasu minęło dziesięć lat. Mamy z Adamem dwie wnuczki. Siedzimy pewnego popołudnia przy stole, pijemy kawę. Patrzę przez okno. Adam delikatnie bierze mnie za rękę:

Marzenko, nie patrz już po świecie. Ja jestem twoim szczęściem. Wierzysz?

Oczywiście, wierzę, mój jedynySpojrzałam na Adama siwiejącego, ale ciągle z tym łobuzerskim błyskiem w oku, który przecież kiedyś mnie ujął. Czy wierzę? Może nie do końca, może czasem wątpię, ale przecież przez te wszystkie lata, wśród burz, pomyłek, szaleństw i żaru, wracałam do niego, do siebie, do nas.

Z kuchni dobiegł śmiech wnuczek bawiących się w sklep. Sławek wpadł na chwilę, roztrzepany jak zwykle, rzucił: Zostawię Wam dziewczynki na godzinę! i pobiegł. Adam podniósł się, ostrożnie przesunął kubek na bok, żeby nie rozlać kawy, którą już od lat parzymy sobie razem twoim sposobem. Wsadził okulary na nos, błądząc spojrzeniem po mojej twarzy, jakby czytał dawne listy, których nigdy nie napisałam.

Wiesz szepnęłam chyba jesteś moim szczęściem. Ale musiałam się o to z tobą tyle lat pokłócić.

Będę cię kochał nawet, gdy przestaniesz mi wierzyć odparł cicho.

Za oknem psotnie zakołysała się czerwona tulipanka nie wiadomo, skąd się tam wzięła, przecież nigdy nie sadziliśmy tulipanów. Adam uśmiechnął się do niej, potem do mnie.

Zrozumiałam. Nie chodzi o wielkie wyznania, o książkowe miłości czy szalone namiętności. Czasem szczęście to kubek kawy we dwoje, ciepła dłoń, dziecięcy gwar w kuchni, wspomnienie burz i powrotów, i poczucie, że nawet jeśli na chwilę zabłądzisz, zawsze będziesz miał dokąd wrócić.

Patrzę na Adama mojego szczęścia nieidealnego, ale własnego.

Tak, wierzę mówię, a on ściska mnie mocniej.

Za oknem kwitnie wiosna. I w środku mnie też.