Jesteś moim bohaterem

Wanda wygładziła przed lustrem sukienkę na biodrach, przeciągnęła różową szminką po ustach, potem potarganiła sprężysty lok. Zrobiła kilka kroków w tył i przyjrzała się sobie krytycznym wzrokiem. „Nieźle!” Z zadowoleniem uśmiechnęła się do swojego odbicia.

Mąż pojawił się w drzwiach przedpokoju, opierając się ramieniem o framugę.

— Łaał! I gdzie to się tak wystroiłaś?

— Do pracy. Zazdrosny, co? — Wanda zaokrągliła i tak już duże, pięknie podkreślone oczy.

— Oczywiście, że zazdrosny. Może zawieźć cię samochodem? W autobusie cię pogniotą — zaproponował z gotowością Krzysztof.

— Siedź w domu. Gdzie ty się z gipsem wybierasz? — Wanda zapięła suwak na jasnym pikowanym płaszczu, poprawiła szalik na szyi, podciągając go pod sam podbródek dla ciepła.

— Idę. — Ale przed drzwiami zatrzymała się.

— Tak, zupełnie zapomniałam. Zatrzymam się dłużej. Nina wychodzi za mąż. Będziemy mieć coś w styluc panieńskiego. Posiedzimy trochę w kawiarni. Nie martw się.

— Poczekaj, może jednak podjechać po ciebie? — Krzysztof odkleił ramię od framugi.

— Nie trzeba. — Wanda wysunęła usta w dzióbek, cmoknęła w powietrze i wyszła z mieszkania.

Krzysztof podszedł do okna i czekał, aż na dole pojawi się Wanda.

— Ile razy mówiłem, żebyś zdała prawo jazdy. Teraz jechałabyś do pracy samochodem, a nie tłukła się w zatłoczonym autobusie — powiedział głośno, patrząc na Wandę, która szybko szła przez podwórko, jakby mogła go usłyszeć.

W kawiarni grała muzyka. Przy zsuniętych stolikach siedziało sześć kobiet, piły koktajle i opowiadały na wyścigi o zabawnych zdarzeniach na swoich weselach, śmiejąc się głośno i zaraźliwie. Nagle podszedł kelner z tacą i postawił przed Wandą butelkę drogiego wina.

— To od pana przy sąsiednim stoliku. Otworzyć? — Kelner pochylił się lekko do przodu.

Wanda odwróciła głowę i spojrzała na hojnego mężczyznę. Skinął jej głową i uśmiechnął się. Serce nagle przeskoczyło uderzenie i zabiło w rytm muzyki. Uczucie gorąca oblało jej twarz, a uśmiech zniknął z jej ust jak śnieg z górskiego szczytu — gwałtownie i nieubłaganie.

Poznała go. Czy można zapomnieć? Paweł był najprzystojniejszym chłopakiem na uczelni, studiował na starszym roku. Dziewczyny nie dawały mu przejścia. Przed letnią sesją nie zaliczyła kolokwium. Siedziała na szerokich żeliwnych schodach między piętrami i płakała. Pierwszy egzamin już za dwa dni, a bez wpisu w indeksie, że wszystkie zaliczenia są zdane, nie dopuszczą jej do sesji.

— Czego płaczesz? Oblałaś egzamin?

Wanda podniosła głowę i zobaczyła obok Pawła. On do niej mówił! A ona siedzi na schodach z rozmytym tuszem i czerwonym nosem.

— Nie zaliczyłam kolokwium — odpowiedziała Wanda i zaczęła wycierać łzy spod oczu.

— Wielka sprawa. Tylko rozsmarowałaś tusz.

Wanda pisnęła i sięgnęła do torebki po lusterko. Paweł podał jej chusteczkę.

— Głupia, płakać trzeba było przed wykładowcą. Myślałem, że wszystkie dziewczyny potrafią przekonywać i grać na litości. Biegnij do niego, zanim wyjdzie. Powiedz, że uczyłaś się całą noc, nie wyspałaś się, głowa nie działa.

— Myślisz, że przejdzie? — zawahała się Wanda, ale wstała ze schodów.

— Nie spróbujesz — nie będziesz wiedziała. Nie zwlekaj, idź. — Paweł popchnął Wandę w plecy, a ona pospiesznie pobiegła na górę. Żeliwne, kute schody głośno stukały pod jej stopami.

Kiedy wyszła z sali uradowana, Paweł na nią czekał.

— Uśmiechasz się. Zupełnie co innego — pochwalił Paweł.

Odprowadził ją do domu i całą drogę coś opowiadał. A ona nie słyszała nic, ogłuszona jedną myślą: „On idzie obok! Ze mną!” Wanda łapała zaciekawione spojrzenia mijanych kobiet na jej towarzysza, a duma rozpierała ją po brzegi.

Po sesji spotykali się przez jakiś czas. Chodzili do kina, na plażę… Wiedziała, że zmienia dziewczyny jak rękawiczki, ale serce nie słuchało rozsądku. Niespodziewanie Paweł zniknął. Nie znała jego adresu, nie miała kogo zapytać, wszyscy rozjechali się na wakacje. Wanda cierpiała, przekonywała siebie, że po prostu ma sprawy, że jutro przyjdzie… Aż zrozumiała, że jest w ciąży.

— To latałaś na skrzydłach, a teraz siedzisz w domu, jakaś taka ospała. Nie jesteś chora? — zapytała mama.

— Tak, pewnie przeziębiłam się — odpowiedziała Wanda i przekonująco zakaszlała.

— Idź do lekarza, nie żartuj sobie z tego — westchnęła mama.

— Dobrze, mamo, jutro.

Następnego dnia Wanda poszła do prywatnej kliniki. Bała się spotkać znajomych w przychodni. Ciąża została potwierdzona.

— Mama mnie zabije… Muszę jeszcze studiować… A on zniknął… — Wanda rozpłakała się wprost w gabinecie.

Lekarka ulitowała się, powiedziała, że termin jest krótki, można obejść się bez zabiegu, ale procedura kosztuje. W domu Wanda powiedziała mamie, że lekarz przepisał drogie leki, że wyniki są złe… Mama, niczego nie podejrzewając, dała pieniędzy, trochę miała też Wanda. Starczyło.

Przez dwa dni brzuch skręcało i kłuło, jakby oplatał go drucik. Znosiła to, jak mogła, żeby mama nic nie zauważyła.

We wrześniu szła na zajęcia z jednym pragnieniem — jak najszybciej zobaczyć Pawła. A on minął ją z ładną pierwszoroczną i udawał, że jej nie widzi. A dziewczyny jeszcze dolewały oliwy do ognia, mówiąc, że Paweł się żeni i wreszcie wszyscy się uspokoją. Wanda ledwo powstrzymywała łzy.

Na wykładzie przysiadł się do niej Krzysztof. Był zwykłym, niepozornym chłopakiem. Wanda wiedziała, że się jej podoba. Nie był przystojniakiem, dziewczyny nie biegały za nim, chyba że pożyczyć notatki.

— Czego taka pochmurna? Nie chce ci się uczyć? Co robiszWanda wtuliła twarz w ramię Krzysztofa, wdychając znajomy zapach jego koszuli, i pomyślała, że czasami prawdziwe szczęście przychodzi zupełnie niespodziewanie, ukryte w codziennych chwilach, których wcześniej nie umiała dostrzec.