Jestem mężczyzną, nie meblem

Jestem mężem, a nie szafką nocną

— Znowu kupiłeś nie ten chleb. Przecież prosiłam – bez pestek – powiedziała Kasia, kładąc bochenek na stole, nawet nie patrząc na Tomasza.

— Był ostatni – odpowiedział spokojnie. – O co ci chodzi? Normalny chleb.

— Franek potem ma ból brzucha. Tobie łatwo mówić, nie ty podajesz mu leki w nocy i siedzisz przy nim.

Tomasz na chwilę zamknął oczy i wolno wypuścił powietrze. Postawił torbę z zakupami dalej, przy oknie, sam usiadł na taborecie. Jakby próbował trzymać się z dala od rodziny. Chciał być bliżej, ale nie potrafił.

W drzwiach zadzwoniła Marta. Weszła z prezentami i uśmiechem. Tutaj, w domu siostry, towarzyszyło jej uczucie jak w „Dniu świstaka”. Zawsze zamieszanie, ale rodzinne, ciepłe. Ciągnęło ją do tego ciepła.

— Cześć, rodzinko. Jak tam? Cisza, przytulność i spokój?
— Gdyby. Ale prawie już po wszystkim. Teraz tylko lekcje, obiad, kąpiel. I jeszcze trzeba wyprasować ubrania na jutro – odparła Kasia, rozpakowując torby. – Od rana na nogach, nawet nie usiadłam.
— Kolana jeszcze nie skrzypią? – uśmiechnęła się Marta, zdejmując kurtkę.

Tomasz tylko skinął jej głową na powitanie i poszedł do sypialni. Od dawna nie próbował wtrącać się do kobiecej rozmowy.

— Wszystko po staremu? – cicho zapytała Marta, patrząc na siostrę.
— Co masz na myśli?
— No wiesz, znowu jesteś tu sama. A Tomasz w drugim pokoju, cichszy od wody.

Kasia machnęła ręką, zirytowana.

— Nie zaczynaj. Mamy po prostu… podział obowiązków. Ja zajmuję się domem i dziećmi, on pracuje. Tak jak wszyscy.
— Nie o to mi chodzi. Jest w domu już od półtorej godziny. Rozmawiałaś z nim choć raz przez ten czas?
— No przepraszam, nie muszę organizować mu romantycznej kolacji każdego wieczoru. Mamy dzieci.

Kuchnia była mała. Wąski stół, krzesła z podniszczonymi poduszkami, wytarta deska do krojenia. Na ścianie wisiała lista zajęć dodatkowych i harmonogram treningów – wszystko napisane starannym pismem Kasi.

— Dla ciebie dzieci to koniec życia osobistego? – zapytała Marta.

Kasia wzruszyła ramionami.

— Po prostu nie chcę, żeby mieli… no wiesz, tak jak my. Pamiętasz, jak mama zostawiała nas same na pół dnia? I jak ojciec pił, gdy ona harowała? O bałaganie nie wspomnę. Bałam się wejść do łazienki, dopóki sama nie zaczęłam sprzątać.
— Pamiętam – przytaknęła Marta i westchnęła. – Ale pamiętam też, jak leżałyśmy na podłodze i oglądałyśmy bajki. Kiedy ostatnio razem coś obejrzałaś z chłopakami?

Kasia zawstydzona spuściła wzrok. Odpowiedź była oczywista.

— Oni potrzebują angielskiego, matematyki i basenu, nie bajek.
— A Tomaszowi też nic nie jest potrzebne?

Kasia spojrzała w stronę korytarza, marszcząc czoło.

— Jest dorosły. Nie dziecko. Wytrzyma dla rodziny.

Marta zamilkła. Tylko patrzyła na siostrę, która miała pod oczami sine cienie, a włosy związane w niedbały kok. Jej ręce przypominały wieczny ruch: otwierać, zamykać, mieszać, sprzątać.

— Kochasz go? – nagle spytała Marta.
— Oszalałaś?! Oczywiście, że tak! Po prostu teraz nie ma czasu na takie rzeczy.
— Od ponad dziesięciu lat nie ma czasu. Od kiedy urodził się Michał.

Do pokoju wszedł Franek. W piżamie, rozczochrany i naburmuszony jak wróbel.

— Mamo, Michałowi książka się rozdarła. Powiedział, że to ja. Ale ja nie dotykałem!
— Zaraz się tym zajmę.

Kasia natychmiast wstała i wyszła. Marta została sama w kuchni, ale nie na długo. Po kilku minutach pojawił się Tomasz. Wyglądał, jakby czekał, aż żona wyjdzie, żeby nalać sobie wody.

— Zmęczony? – łagodnie zapytała Marta.
— To nic. Po prostu czasem myślę, że jakbym zniknął, to by nawet nie zauważyła – cicho wyznał Tomasz.
— Zauważyłaby. Tylko może za późno.

Wzruszył ramionami, westchnął i odwrócił się.

— Kocham ich. Ale tu jestem jak mebel. Przyniosłem pieniądze – i wolny.

Marta nie wiedziała, co powiedzieć, a Tomasz nie oczekiwał odpowiedzi. Po prostu wstał i wrócił do sypialni.

Kasia nie wróciła. Utknęła gdzieś między rozdartą książką, zakurzonym parapetem i nieporządnie ułożoną bielizną w szafie.

Następnego ranka nie zaczęło się od kawy, tylko od kłótni przy szafie. Kasia, jak zwykle, próbowała wszystkich zawczasu opatulić.

— Michał, załóż tę kurtkę, z kapturem.
— Mamo, będzie mi gorąco. Jedziemy do galerii, tam jest ciepło.
— A na dworze? Kto potem będzie ci wycierał nos?

Franek, młodszy, kręcił się przy drzwiach, naciągając skarpetki na buty, żeby „mniej ślizgało się na lodzie”. Kasia warknęła, chłopiec drgnął i zaczął zmieniać obuwie. Tomasz tymczasem siedział już w samochodzie. Kilka razy proponował pomoc, ale słyszał to samo: „Dam sobie radę, nie przeszkadzaj”.

W samochodzie zapytał:

— Słuchaj, może jutro gdzieś tylko we dwoje? Do kina, na kawę. Pamiętasz, jak kiedyś chodziliśmy?
— Jutro? A dzieci z kim zostaną? – zaskoczenie w głosie Kasi szybko zmieniło się w irytację. – Nie możemy ich tak po prostu zostawić! Są jeszcze mali.
— Michał ma dwanaście, Franek pięć. Michał da radę zrobić kanapki.
— Tak, a przy okazji podpali kuchnię. Tomasz, ty poważnie? Oni ledwie buty potrafią zawiązać.

W galerii dzieci próbowały przeciągnąć rodziców do food courtu. Kasia zablokowała im drogę ręką jak szlabanem.

— W domu czeka zupa. Po burgerach będzie zgaga.
— Mamo, przecież to weekend – westchnął Michał. – Nie codziennie to jemy.
— Powiedziałam. Bez dyskusji. Tu nie ma demokracji.

Po dwudziestu minutach Franek zaczął marudzić z głodu. Michał odmówił przymierzania ubrań w sklepie, więc Kasia na niego nakrzyczała. Tak ostro, że chłopak stracił ochotę na jakąkolwiek rozmowę. Zamknął się w sobie.

To zdarKiedy kilka dni później Tomasz wrócił do domu z walizką, Kasia zamiast listy zakupów trzymała w ręku bilet do kina na ich ulubiony film, a w powietrzu unosiła się nadzieja na nowy początek.