Jestem mężczyzną, nie meblem!

– Jestem mężem, a nie meblem.

– Znowu kupiłeś nie ten chleb. Mówiłam, żeby był bez pestek – Wanda rzuciła bochenek na stół, nawet nie patrząc na Zbigniewa.

– To był ostatni – odpowiedział spokojnie. – O co ci chodzi? Normalny chleb.

– Potem Franek ma bóle brzucha. Tobie łatwo mówić, nie ty podajesz mu leki w nocy i siedzisz przy nim.

Zbigniew na sekundę zamknął oczy i powoli wypuścił powietrze. Postawił torbę z zakupami dalej, przy oknie, sam usiadł na stołku. Jakby starał się trzymać z dala od rodziny. Chciał być bliżej, ale nie mógł.

W drzwiach zadzwoniła Kasia. Weszła z upominkami i uśmiechem. Tu, w domu siostry, prześladowało ją wrażenie powtarzalności. Zawsze gotowanie, sprzątanie, ale rodzinne, ciepłe. Ciągnęło ją do tego ciepła.

– Cześć, rodzino. Jak tam u was? Cisza, spokój i przytulnie?
– Gdyby. Ale już prawie wolni. Teraz tylko lekcje, kolacja, kąpiel. No i trzeba wyprasować ubrania na jutro – odparła Wanda, rozpakowując torby. – Od rana na nogach, nawet nie usiadłam.
– Kolana jeszcze nie skrzypią? – zaśmiała się Kasia, zdejmując kurtkę.

Zbigniew tylko skinął głową na powitanie i poszedł do sypialni. Dawno już nie próbował wtrącać się w kobiece rozmowy.

– Wszystko po staremu? – cicho spytała Kasia, patrząc na siostrę.
– Co masz na myśli?
– No, znowu jesteś tu sama. A Zbyszek w drugim pokoju, cichszy niż mysz.

Wanda machnęła ręką, zirytowana.

– Nie zaczynaj. Po prostu mamy podział obowiązków. Ja w domu i z dziećmi, on w pracy. Jak wszyscy.
– Nie o tym mówię. On już półtorej godziny w domu. Rozmawiałaś z nim chociaż raz przez ten czas?
– Wybacz, nie muszę urządzać mu romantycznej kolacji każdego wieczoru. Mamy dzieci.

Kuchnia była maleńka. Wąski stół, krzesła z wypłowiałymi poduszkami na wiązaniach, wytarta deska do krojenia. Na ścianie wisiała lista zajęć dodatkowych i harmonogram treningów – wszystko wypisane równym pismem Wandy.

– Dla ciebie dzieci to koniec życia osobistego? – spytała Kasia.

Wanda wzruszyła ramionami.

– Po prostu nie chcę, żeby mieli… No wiesz, jak my. Pamiętasz, jak mama zostawiała nas same na pół dnia? I jak ojciec pił, kiedy ona harowała? Nie mówiąc o tym, jaki był ciągły bałagan. Zanim zaczęłam sprzątać, to nawet do łazienki bałam się wejść.
– Pamiętam – Kasia westchnęła. – A pamiętasz też, jak leżałyśmy na podłodze i oglądałyśmy bajki? Kiedy ostatnio oglądałaś coś razem z chłopakami?

Wanda zawstydzona odwróciła wzrok. Odpowiedź była oczywista.

– Potrzebują angielskiego, matematyki i basenu, nie bajek.
– A Zbyszkowi też nic nie jest potrzebne?

Wanda spojrzała w stronę korytarza, marszcząc brwi.

– On jest dorosły. Nie dziecko. Wytrzyma dla rodziny.

Kasia zamilkła. Tylko patrzyła na siostrę, która miała pod oczami cienie, a włosy zebrane w nieporządny kok. Jej ręce przypominały wieczny silnik: otworzyć, zamknąć, zamieszać, posprzątać.

– Kochasz go? – nagle zapytała Kasia.
– O co tobie chodzi?! Oczywiście, że kocham! Tylko teraz nie ma na to czasu.
– Od ponad dziesięciu lat nie ma czasu. Od kiedy urodził się Michał.

Do kuchni wszedł Franek. W piżamie, rozczochrany, jak wróbelek.

– Mamo, Michałowi się książka podarła. Mówi, że to ja. Ale nie dotykałem!
– Zaraz się tym zajmę.

Wanda natychmiast wstała i wyszła. Kasia została sama, ale nie na długo. Po kilku minutach pojawił się Zbigniew. Wyglądało na to, że czekał, aż żona wyjdzie, by nalać sobie wody.

– Zmęczony? – łagodnie spytała Kasia.
– W porządku. Tylko czasem myślę, że gdybym zniknął, nawet by nie zauważyła – cicho powiedział Zbigniew.
– Zauważyłaby. Może za późno.

Wzruszył ramionami, westchnął i odwrócił się.

– Kocham ich. Ale jestem tu jak mebel. Przyniosłem pieniądze – i koniec.

Kasia nie wiedziała, co powiedzieć, a Zbigniew nie czekał na odpowiedź. Po prostu wyszedł z powrotem do sypialni.

Wanda nie wróciła. Utknęła między rozdartą książką, zakurzonymi parapetami i nierówno poskładanym praniem.

Następny dzień zaczął się nie od kawy, lecz od kłótni przy szafie. Wanda, jak zawsze, próbowała ubrać wszystkich jak najcieplej.

– Michał, załóż tę kurtę z kapturem.
– Mamo, będzie mi gorąco. Jedziemy do galerii, tam jest ciepło.
– A po drodze? Kto będzie potem wycierał ci nos?

Franek, młodszy, kręcił się przy drzwiach, nakładając skarpety na buty, bo „mniej ślizgają”. Wanda warknęła, a on drgnął i zaczął się przebierać. Tymczasem Zbigniew siedział już w samochodzie. Kilka razy oferował pomoc, ale słyszał tylko: „Dam sobie radę, nie przeszkadzaj”.

W aucie zapytał:

– Słuchaj, może jutro gdzieś wyjdziemy tylko we dwoje? Do kina, na kawę. Pamiętasz, jak kiedyś chodziliśmy?
– Jutro? A kto zostanie z dziećmi? – Wanda najpierw zdziwiła się, potem zirytowała. – Nie możemy ich tak zostawić! Są jeszcze mali.
– Mają dwanaście i pięć lat. Michał da radę zrobić kanapki.
– Tak, a przy okazji spali kuchnię. Zbigniew, serio? Nawet butów nie umieją dobrze założyć.

W galerii dzieci próbowały zaprowadzić rodziców do food courtu. Wanda zastąpiła im drogę ręką jak szlabanem.

– W domu jest zupa. Od burgerów będzie wam się psuł żołądek.
– Mamo, no jest weekend – westchnął Michał. – Nie codziennie jemy.
– Powiedziałam. Bez dyskusji. Tu nie ma demokracji.

Po dwudziestu minutach Franek zaczął płakać z głodu. Michał odmówił przymierzania ubrań w sklepie, więc Wanda na niego nakrzyczała. Tak ostro, że stracił ochotę na jakąkolwiek rozmowę. Tylko się zawziął.

Bywało tak już wcześniej. Ale tego dnia Zbigniew zrozumiał, że więcej nie wytrzyma.

–Zbigniew wrócił do domu tydzień później, wsunął klucz do zamka, a gdy Wanda odwróciła się, zobaczyła w jego rękach nie chleb, ale bukiet polnych kwiatów i małe, niepewne, wspólne „przepraszam”.