Jesienne przebaczenie

**Jesień przebaczenia**

— Natalia Władysławowa, po co pani to robi?! Niech Wójcik ją operuje! — głos pielęgniarki Asi drżał z niepokoju. Ledwo nadążała za ordynatorką chirurgii, jedną z najlepszych w szpitalu.

— Asiu, niech przygotują salę operacyjną. Potrzebna krew do transfuzji. I natychmiast skontaktuj się z Eugeniuszem — potrzebuję go do operacji — rzuciła Natalia, nie zwalniając kroku.

Na łóżku izby przyjęć leżała kobieta — około trzydziestki, cała w czerni, jedna noga bez buta. Nieprzytomna.

— Potrącona na przejściu dla pieszych. Kierowca był pijany — szybko zameldował ratownik. — Ciśnienie spada, podejrzenie krwotoku wewnętrznego.

— Na stół! Natychmiast! — warknęła Natalia, a nosze momentalnie unieśli dwaj sanitariusze.

— Natalka! Natalka! — rozległ się za nią krzyk. Poznała ten głos od razu. Sergiusz. Jej były mąż. Ten sam, który odszedł do tej kobiety.

— To prawda? — chwycił ją za ramiona. — To Ewę potrącili?

— Sergiuszu, robimy, co możemy. A teraz — wybacz, muszę pracować.

— Ty?! Ty ją będziesz operować?! Nie! Nie pozwolę! Chcesz ją zabić?! — w jego głosie było więcej strachu niż złości. Natalia skinieniem przywołała pielęgniarkę i kazała podać mu sedację.

Gdy weszła na salę operacyjną, rozmowy natychmiast ucichły. Poczuła na sobie spojrzenia. Poczuła osąd. Ale się nie zachwiała.

— Tak, to ta kobieta. Tak, ja ją zoperuję. Bo jestem chirurgiem. Jednym z najlepszych w tym mieście. Jeśli ktoś uważa, że nie podołam — niech powie teraz. Jeśli nie — działamy. Ratujemy życie. Wszystko jasne?

Operacja trwała trzy godziny. Dwa razy stan pacjentki zbliżył się do krytycznego. Ale Natalia walczyła, jak tylko mogła. I wyciągnęła ją. Ewa przeżyła.

„Kilka dni w intensywnej terapii — i będzie jak nowa” — napisała do Sergiusza, który czekał pod drzwiami.

— Natalciu… Wybacz. Jestem idiotą. Dziękuję ci, do końca życia będę ci wdzięczny! — całował jej dłonie, płakał, klęczał.

— Serek… Dość. To już przeszłość. Idź do domu. Do niej i tak teraz nie wejdziesz. Dam znać, jeśli coś się zmieni.

Natalia zaparzyła sobie tanią kawę, usiadła w pokoju lekarskim na zniszczonej kanapie z drożdżówką i po raz pierwszy tego dnia poczuła głód. Ledwie przymknęła oczy, gdy do środka wpadła Asia.

— Jest pani bohaterką! Jestem pod wrażeniem! Ale po co? Po co pani ratowała tę żmiję? Rozwaliła pani życie…

— Asiu, jestem lekarzem. Pacjentka miała krwotok. A to, co mówisz… My z Sergiuszem sami wszystko zepsuliśmy. Nie jestem nawet pewna, czy kiedykolwiek go naprawdę kochałam.

— Pani jest po prostu wspaniała! — szepnęła Asia i mocno przytuliła Natalię.

Kilka dni później wypisywano Ewę. Sergiusz przyszedł z dwoma bukietami — przepiękne bordowe róże i skromne polne kwiaty.

— To dla ciebie, Natalko. Nie zapomniałem…

— Nie trzeba było. — Ale bukiet wzięła.

— Natalio… Wybaczcie mi. Dziękuję, że mnie uratowaliście… — Ewa ledwie potrafiła spojrzeć w oczy kobiecie, którą zdradziła.

— To już przeszłość — cicho odparła Natalia. I przede wszystkim — sobie samej.

Zmiana się skończyła. Do domu nie miała ochoty. Tam było pusto i cicho. Natalia poszła na spacer po starym mieście. Uwielbiała to miejsce. Uwielbiała grę: zgadywać, czym kto się zajmuje. Zwycięzca fundował sobie kawę.

Na ławce siedział mężczyzna. Płaszcz, drogie zegarki, teczka. Adwokat? Na pewno.

— Przepraszam… — Natalia nawet nie zauważyła, kiedy podeszła. — Pan… przypadkiem nie prawnik?

— Trafione — uśmiechnął się. — A pani, przypuszczam, lekarz?

— Skąd pan… — roześmiała się zaskoczona.

— Co więcej — chirurg. I ma pani na imię… Natalia?

— Chwilka, jak…? Jasnowidz pan?

— Nie, po prostu umiem czytać. Ma pani identyfikator na piersi — zaśmiał się. — Swoją drogą, jestem Aleksander.

— W takim razie funduje pan nie tylko kawę, ale i rogalika! — roześmiała się w odpowiedzi.

Po raz pierwszy od wielu lat Natalia śmiała się naprawdę. Jakby jej serce przypomniało sobie, czym jest radość. Jesień za oknem nie miała znaczenia. Wiosnę miała w środku.