Jej szef

Pamiętam, że dawno, w czasach, kiedy Warszawa wciąż pachniała dymem z pieców, a tramwaje brzęczały po brukowanych uliczkach, zdarzyła się przygoda, której nie da się zapomnieć. Zosia, znana w redakcji jako najskuteczniejsza dziennikarka miesiąca, codziennie spóźniała się na poranną zmianę. Tego poranka znowu biegła po korytarzach, a jej serce waliło niczym młot w kuźni, bo jeśli nie przejdzie przez bramkę przed Piotrem Michałowiczem, redaktorem naczelnym, będzie musiała napisać wyjaśnienie, dlaczego najlepsza pracownica zeszłego miesiąca zawiodła.

Piotr Michałowicz był człowiekiem, który kochał papier. Nie miał pojęcia, skąd wziął się ten niepohamowany zamiłowanie do wszelkich rodzajów dokumentów: wyjaśnień, zaświadczeń, listów gratulacyjnych, przeprosin i zwykłych list zakupów. Jego żona, Jadwiga, co rano wkładała do kieszeni spodnie ręcznie pisane listy zakupów, a współpracownicy przysyłali mu notatki służbowe, aby nie zabrakło mu papieru w biurze. Piotr Michałowicz był zawsze zadowolony.

Po co to wszystko znosicie?! wykrzyknęła przyjaciółka Zosi, Ania. Pracowała w kawiarni przy Krakowskim Przedmieściu, które dziewczyny dzieliły po dwa pokoje, i uważała, że praca nie ma sensu, jeśli nie jest warta zachodu. Boże! Dzięki wam wytną wszystkie lasy! Napiszcie mu email! To nowoczesne i przyjazne środowisku.

Nie rozumiesz, Aniu westchnęła Zosia. Ten człowiek jest zrobiony z papieru. Dokumenty wystają z każdego jego kieszenia i spadają z notatnika. Chyba mu to podoba. On w swoim żywiole, i co z tego? Przynajmniej dobrze nam płaci i nie zmusza nas do wiosennych sprzątania na placach.

Argument nie był szczególnie przekonujący, ale Ania uwierzyła. Właściciel kawiarni, w której pracowała, co roku w kwietniu zmuszał pracowników do malowania ogrodzenia i mycia ścian lokalu. Ania kichała od farby i pyłu, więc brak dodatkowych sprzątanie była dla niej sporym ułatwieniem. Od tej pory temat nie wracał.

Dziś, jeśli Zosia nie wyprzedzi Piotra Michałowicza choćby na chwilę, a nie spróbuje go minąć, wpadnie w pułapkę wyjaśnienia. Co napisałaby? O, byłoby to pięć stron.

Zaspana, bo budzik przestał działać, a w domu zgasło prąd, Zosia z Anią biegły po lewą nogę, ocierając rozlany płyn pod lodówką, jedząc na szybko zimną owsiankę przygotowaną wieczorem, a potem, szczęśliwa, że woda w kranie wciąż leci, próbowały się odświeżyć. Po kąpieli nie mogły się rozstać z kosmetykami tuszem, różem, cieniami i szminką.

Kurtka Ani była pomięta, bo w nocy do zimnej kałuży ze spiżarni wskoczył kot Inny, zwany przez domowników Innocenty. Kot zakopał się, ukrył i postanowił przetrwać złą pogodę, lecz skończyło się tym, że Anię potrącił swoim puszystym tyłem. Inny, nigdy dotąd nie doświadczony upokorzenia, od razu popadł w depresję i uciekł na balkon.

Ania szukała nowej kurtki, bo żelazko nie pracowało. Cała ta akcja pochłonęła mnóstwo czasu, a kiedy w końcu się obudziły, było już późno.

Zosia, ubrawszy wreszcie przyjaciółkę i życząc jej miłego dnia, ledwo zdążyła wskoczyć na stopnie odjeżdżającego tramwaju. W tłumie przytulił ją pewien mężczyzna, chcąc uratować przed zamknięciem drzwi, lecz po spojrzeniu Zosi jego ręka i całe ciało zniknęły w jednej chwili.

Gdyby nie zgubiła się w tłumie, nie wpaść w ręce złodziei, nie zderzyć się z poręczą W każdym razie, gdyby Zosia została przyłapana na spóźnieniu, straciłaby premię, której część przeznaczona była na morze, część na nową kuchenkę mikrofalową, a reszta na piękne buty. Premia gumowa tak ją nazywały koleżanki. Zosia naprawdę na nią zasłużyła, choć jeden błąd mógłby wszystko zniweczyć.

Z rozmyślały się, kiedy pod jej nosem nagle pojawił się jakiś chłopak, trzymając poręcz, rękaw jego kurtki lekko podwinięty, a na nadgarstku błyszczał zegarek z wieloma wskazówkami i tarczami.

Spóźniasz się? zapytał ze współczuciem. Dzień dzisiaj szalony

Tak odpowiedziała Zosia, przyciskając torbę do pachy, już potem spoconej.

Wiesz co mówią? Tam, gdzie cię czekają, nie da się spóźnić uśmiechnął się chłopak.

Zosia przycisnęła usta. W innym momencie skinęłaby głową, ale teraz takie filozoficzne uwagi nie miały sensu w grę wchodziła mikrofalówka i morze.

A ja nazywam się Kamil dodał po chwili, oczekując odpowiedzi, ale nie dostając jej, kontynuował: A pan?

Ja jestem Olga Władysławowa. Proszę przejść, młody człowieku! Kamil został odsunięty na bok przez wysoką kobietę w lekkim płaszczyku i koronkowych rękawiczkach, od której uniósł się zapach perfum, a usta lśniły jakby pomalowane burakiem.

Kobieta niechcący dotknęła rękawa Kamila swoimi buraczkowymi ustami.

Przepraszam! wymamrotała Olga Władysławowa. Dziś burzy się!

Wtedy Zosia rozpoznała ją. Żona szefa. Nikt jej nigdy nie widział, nawet zdjęcia nie wisiały w gabinecie Piotra Michałowicza, ale wszyscy słyszeli jej głos w głośnym połączeniu.

Widziałam dziś twoją gazetę, Piotrze! To się nie przyjmuje! Artykuł o mamutach jest passé, nie rozumiesz? krzyczała, opisując, jak jakiś zwykły czytelnik wyrzucił jej gazetę do kosza, a jeden bezdomny podniósł ją i

Ona nie wahała się z opisem, a podwładny, który stał się niechcianym świadkiem tej karcińskiej sceny, zniknął w mroku holu.

Co dalej? pytały go współpracownice.

Rozczarowuje. Twoje mamuty, Sierżancie, nie trafiły do ciotki Olgi! drwił reporter. A moja wystawa porcelany rozgrzała serce tej krokodylicy!

Głowa młodego nieudacznika Sierżanta stuknęła w nos, a dumna postawa zwycięzcy artykułu o porcelanie rozbrzmiała, po czym rozległ się gniew Piotra Michałowicza, wzywający wszystkich do sali konferencyjnej.

Olga Władysławowa nigdy nie pojawiała się osobiście w redakcji, ale jej duch zdawał się wypełniać każdy kąt.

Kto ona jest, by krytykować naszego Piotrusia? oburzały pracownice bufetu. Biedna! Zje ciastka, wypije herbatę, a ona już dzwoni, przesłuchuje, co i jak! Męska!

Olga przejść tramwajem, przebijała się przez tłumy, porywając kilku młodzieńców z telefonami, i usiadła obok Piotra Michałowicza.

Przepraszam, wybaczcie, po prostu wymamrotał szef, trzymając na kolanach teczkę.

Jak szkolny chłopak! pomyślała Zosia, kiedy po raz pierwszy zobaczyła Olgę. Dziewczyny mogłyby się jej pozazdrościć.

Co ty tak mamlasz?! Daj tutaj swoją teczkę! wyładowała Olga, zamykając zamknięcie i wsuwając rękę do torby. Gdzie klucze? Piotrze, gdzie klucze? Znowu będziesz siedział przy drzwiach, kiedy ja będę chodziła po Galerii Mokotów z Simonką? Zwariowałeś!

Zosia i chłopak z zegarkiem obserwowali, jak twarz Piotra płonie rumieńcem wstydu lub zakłopotania.

Leśniak, spokojnie pocieszył go Kamil, szepcząc w ucho. Nie wiem, jak się pan nazywa

Tramwaj dzwonił i szarpał się. Kamil przycisnął Zosi policzek swoją nieogoloną, kolczastą twarzą.

Co takiego?! jęknęła Aleksandra.

Przepraszam, burzy się, jak niektórzy tu zauważyli Kamil rzucił okiem na Olgę, przepraszając za nieogolony zarost. Dwa dni w dyżurze, nie zdążyłem się ogolić.

Zosia zauważyła, że chłopak wygląda na wyczerpanego, bladozielonego.

Powinieneś się przespać współczuła.

Nie, zaraz pobiegnę po psy, potem wrócę do domu, dzięki za troskę odparł Kamil z uśmiechem.

Olga, niczym stara wiedźma z legend o złotej rybce, przewracała papiery w rękach.

Piotrze, zapamiętaj: to lista rzeczy do pralni, to wyliczała, otwierając zmiętą kartkę, adres mojego masażysty, nie potrzebujesz tego, wrzucała do kieszeni płaszcza, to zamówienie. Zabierz. Sprawdź, żeby wszystko było świeże, rozumiesz? To, co mam kupić dla siostry i bratanka. Pamiętasz, że jedziemy w niedzielę? Piotr skinął głową. Dobrze! Dalej

Papier latał, a Piotr Michałowicz, skinąwszy, nagle spotkał spojrzenia Zosi. W jego brązowych oczach tliła się rozpacz i jednocześnie prośba, by Zosia nie opowiadała nikomu o tej kompromitującej scenie. To była ich jedyna tajemnica.

Dlaczego Piotr znosił tę kobietę, jej władzę? Dlaczego znosił takie kaprysy, pełną kontrolę i despotyzm? On ją zbudował wyłonił z prostego dziennikarza na redaktora naczelnika, powoli, lecz pewnie. Dostrzegł w niej talent już w czasach studenckich, poślubił, a potem przez ojca, wujka i znajomych wspierał ją w karierze.

Olga nigdy nie pracowała w biurze. Zawsze była zajęta telefonami, spotkaniami w kawiarniach lub w domach znajomych, kontrolą życia rodziny. Wszystko spoczywało na niej.

To ona, siedem lat temu, zadzwoniła do Fimki, którego potem wyciągnął Piotra na stanowisko szefa. Fima był wtedy gwiazdą wydawniczą, a jednocześnie beznadziejnie zakochany w energicznej i nieustępliwej Oldze.

Fimo, musisz to załatwić! Piotr już nie jest dzieckiem, wszystko w głowie ma! Znajdź mu miejsce! zachichotała Olga.

Fima zadzwonił do redakcji Czysty List, gdzie właśnie odszedł na emeryturę redaktor naczelny. Sekretarka Fimy, stukając w klawiaturę, wydrukowała Rozporządzenie o mianowaniu.

Olga była zadowolona. Nie poszła do restauracji, podając się pod migreną, ale wciąż żywiła nadzieję na spotkanie z Fimą.

Piotr stał się redaktorem naczelnym. Wchodził niepewnie do swojego nowego gabinetu, wykończonego dębowymi panelami, i mówił:

Olgo, nie dam rady! Nie potrafię zarządzać taką maszyną! To nie dla mnie! szepnął, po czym ucichł, bo przyniesiono mu herbatę i bułki z kuchni.

Olga przeglądała podająca kelnerkę, marszczyła brwi, a potem, pukając Piotra po ramieniu, rzekła:

Nie martw się, Piotrze! Nie wszyscy są kowalami, ale damy radę!

Była szarym kardynałem. Piotr, gdy nikt nie patrzył, dzwonił do niej, pytając, które artykuły wybrać, a które odłożyć. Nie dlatego, że nie wiedział, ale bo szanował żonę, jej znużony los, jej chroniczną chorobę żołądka. Często leżała w szpitalu, a w przerwach między atakami zarządzała małym królestwem Czystego Listu.

Artykuł o mamutach, napisany przez reportera Szarego, wpadł na główną stronę zamiast notatki o żarówkach dziennych, które Piotr (według Olgi) uznał za nudne. Szary twierdził:

Mamuty będą hitem! Każdy kocha prehistoryczne kości, epokę lodowcową Nie wątpię!

Piotr dzwonił pięć razy do Olgi, chcąc doprecyzować temat, lecz ona nie odbierała, wędrując po Galerii Mokotów.

Mamut wybił się na front, a Olga nie mogła się tym cieszyć.

Olga kontrolowała też pracowników. Na jej prośbę administrator otworzył jej dostęp do bazy wejść i wyjść. W furii zgłaszała Piotrowi, że ktoś spóźnił się o minutę i czterdzieści siedem sekund.

Panie, to była sytuacja Jesteśmy ludźmi! tłumaczył Piotr.

Ach tak? W takim razie odchodzę! Jeśli bronisz ich, a mnie traktujesz jak głupią, to koniec! krzyknęła Olga, rzucając słuchawkę.

Piotr, nerwowy, ruszył do stołówki, pożerał pierogi, którychTak więc Zosia, choć zmęczona i przytłoczona, w końcu zrozumiała, że najcenniejszą nagrodą jest nie premia, a spokojny oddech wśród szumu tramwajowych szyn, i odtąd każdy poranek przyjmowała z uśmiechem, wiedząc, że w Warszawie, gdzie papier i ludzie splatają się w jedną historię, życie toczy się dalej.