Jedyna Życiowa Ścieżka

Drogi pamiętniku,
15dni temu gorączka rozżarzyła moją kotkę Bąbel od środka. Nie był to pierwszy raz, kiedy upał przygniatał nasze małe mieszkanie przy ul. Świętokrzyskiej w Warszawie, ale wtedy Bąbel natrafiła na resztki niskiego, chłodzącego zioła, które znalazła w przydrożnym krzaku przy parkowym murku. Było to już trochę zwiędłe, ale pierwsze, nieśmiałe mrożenie wiosennego przymrozku dodało mu pewnej siły.

Kociak zjadła całe znalezisko, wgryzając się w ziemię aż po same korzenie. Od razu poczuła ulgę, taką, że niemal zapomniała, jak było jej zimno i źle. Niestety zioło nie udało się już znaleźć ponownie, a i gdyby udało, nie pomogłoby już tak, jak kiedyś. Jednak jego lecznicze właściwości mogłyby przynajmniej stłumić rozpalający się wewnątrz ogień, który powoli wędrował po dolnej części jej ciała i wnikał w brzuch.

Kto mówi, że kot ma dziewięć żyć? Bąbel ma tylko jedno małe, niewidoczne, a jednak ciepłe i przytulne, które otula tych, których potrafi pokochać. Nie da się tego życia odżywić, ale można je ofiarować, jeśli kot tego zażyczy.

Bąbel chciała nieść to jedno życie w sobie. Wszystkimi łapkami trzymała się go, nie chcąc po prostu stracić go w otchłani czasu. Zaczęła szukać na ulicach Innych Ludzi tych, którzy już utracili własne życie. Byli podobni do innych przechodniów: chodzili, rozmawiali, jedli i spali. Różnica polegała na tym, że to, co trzymało ich przy ziemi, rozproszyło się w wieczności, a wraz z tym zniknęło ich własne życie. Straceni zamieniali się w Innych

Stracili dzieci, ukochane, rodziców, przyjaciół. Zawiedli w wierzeniach, w Bogu, w wszystkim, co kiedyś było ich ostoją. Stawali się jedynie pustymi maszynami, automatami bez duszy, które jedynie mówią i jedzą. Człowiek takiego nie dostrzega, lecz koty widzą i omijają ich.

Wokół Innych nie ma miejsca dla kotów, ale teraz Bąbel sama szuka ich spotkań. Wybrała zatłoczone miejsce przy warszawskim przystanku na Metro M2. Usiadła w cieniu, starając się nie rzucać się w oczy, i obserwowała przechodniów ludzi ciepłych i żywych, z ich troskami i radościami. Czekała długo, aż prawie zniechęciła się i chciała odejść, gdy nagle poczuła chłodny podmuch, który zgasił jej gorącą duszę.

Zobaczyła kobietę młodą, piękną, nie wyróżniającą się w tłumie, ale Bąbel wyczuła w niej zimny próżny oddech i rozpacz rozpuszczającą się w pustce. Kotek podskoczył, a zimny dreszcz przeszło mu przez kręgosłup, i rzucił się w kierunku nieznajomej.

Kobietę imieniem Łucja nie zaskoczyło, że nagle pod jej stopami pojawił się kot. Zaskoczyła się, kiedy usłyszała, jak jej własne oczy zaciekawiają się błyskiem. Kobieta pochylała się, by pogłaskać Bąbel, lecz kot, chwytając się przedramionem, wspiął się po ręce i zatrzymał przy ramieniu. Wcisnął nos w miękką zagłębienie i mocno zamocował pazury w jej płaszczu, nie zamierzając odchodzić.

Inni i tak wolą mieć kota przy sobie niż ciągnąć go po ulicy. Łucja nie stawiła oporu nie miała siły, by się bronić. I Bąbel nie miał już energii, by się wymigać. Gdyby Łucja chciała, z łatwością mogłaby go odrzucić. Dwa wyczerpane stworzenia odnalazły się wśród nocy.

W nocy, kiedy nie było oporu, kotek wspiął się pod koc Łucji. Nie wiedział, co robić, i działał intuicyjnie. Centymetr po centymetrze układał się na zimnym ciele, a własny gorączkowy płomień popychał go dalej Bąbel musiał zdążyć.

Czwarta noc przyniosła wizję: w głowie Łucji pojawił się szmer utraconego dziecka, które nie ujrzało świata. Głos rozbrzmiał: Będę czekać, mamo nie teraz. Jak pięknie, że mnie puściłaś! Łucja zapomniała, co to znaczy pokrywać się potem, odczuwać strach, żal i litość. Nie czuła już nic. Bąbel leżąc na jej brzuchu patrzył na nią, migocząc w ciemności swoimi oczyma.

Boże, jak ty gorąca szepnęła Łucja, dotykając kota. Ale jaki twardy i gorący brzuch. Ojej, jak cię to boli! Kotek przy dotyku przywiedziony cicho jęknął.

Bąbel był wściekły i rozczarowany. Już prawie oddał swoje życie, gdy nagle Łucja wydała się znowu i zaczęła dławić się w swoim własnym, bolącym brzuchu. Ból nie dał się już uniknąć. Nie uratowała ani cudzej, ani własnej egzystencji. Nie miał już siły, by trzymać to jedyne życie.

Kto twierdzi, że kot ma dziewięć żyć? Ma tylko jedno, które może podarować, jeśli tego potrzebuje. Łucji jednak nie potrzebny był ten dar.
Gdybyśmy mieli jeszcze kilka godzin, moglibyśmy go uratować.

Weterynarz, który przybył na nocną zmianę, uspokajał płaczącą kobietę, która wpadła do kliniki z kotem, przerywając spokojny rytuał dyżuru. Ból minie, jeszcze przyjrzę się mu i będziecie mogli odebrać go. Nie płaczcie już Zdołaliście!

Koty nie mają dziewięciu żyć. Mają tylko jedno, które mogą oddać, jeśli zechcą. A jeśli i my tego zapragnęlibyśmy, możemy przywrócić je z powrotem to jedyne, co kot z nami dzieli.

Nauczyłem się dziś, że prawdziwa siła nie tkwi w liczbie żyć, lecz w gotowości do ofiarowania tego, co mamy najcenniejsze, nawet jeśli samemu zostaniemy puste.

Z serca,
Krzysztof.