Jedno Życie – Niezwykła Historia Odkrywania Siebie

12 kwietnia 2025 r.

Upał w Warszawie wdziera się w kości, a moja kotka Myszka drży od środka. To nie pierwszy raz, kiedy tak się dzieje jeszcze dwa tygodnie temu znalazła w ogródku przy naszym bloku resztki niskich ziółek, które przetrwały pierwsze, nieśmiałe mróz. Myszka pożarła je wszystkie, wgryzając się w ziemię aż po same korzenie. Poczuła ulgę, prawie zapomniała, jak źle było wcześniej. I znów

Tego zioła już nie udało się znaleźć, a i tak nie pomogłoby już tak bardzo. Jednakże roślina lecznicza mogła przynajmniej stłumić tego przytłaczającego, rozpalającego się w dół komórki gorąca, które rozlewało się po jej brzuszku. Kto twierdził, że kot ma dziewięć żyć? Ma tylko jedno małe, niewidoczne, lecz ciepłe, otulające falą tych, których potrafi pokochać. Życie to nie da się odrodzić, ale można je podarować, jeśli kot tego pragnie.

Myszka chciała Chwytała wszystkimi łapkami swoje maleńkie życie i nie chciała po prostu stracić go w bezkresie. Zaczęła spoglądać na ulicę, szukając Innych Ludzi, którzy już stracili swoje życia. Nie różnili się od reszty chodzili, mówili, jedli i spali. Lecz to, co trzymało ich przy ziemi, rozmyło się w wieczności, a wraz z nim zgasła kolejna egzystencja. Tym, co odeszło, zamieniło się w Innych

Stracili dziecko, ukochaną, rodziców, zostali zdradzeni przez najbliższych przyjaciół. Zawiedzeni w życiu, w Bogu, we wszystkim, co kiedyś było dla nich pewne… Stali się automatycznymi posągami, pustą powłoką ciała, zdolną jedynie do mowy i połykania pokarmu. Człowiek takiego nie zauważa, ale koty dostrzegają i omijają ich szerokim łukiem. Wśród Innych kot nie ma miejsca.

Jednak teraz Myszka sama zaczęła szukać spotkań z nimi. Dotarła na zatłoczoną aleję w Pradze i zajęła miejsce nieopodal przystanku. Usiadła tak, by nie rzucać się w oczy, i uważnie obserwowała. Wokół ludzi było ciepło i żywo, każdy miał swoje troski i radości. Myszka wytrwała długo, aż prawie już straciła nadzieję i chciała odejść, gdy nagle poczuła lodowaty podmuch, który zgasił jej rozpędzoną duszę.

Pojawiła się kobieta młoda, piękna, nie wyróżniająca się w tłumie, lecz Myszka wyczuła ją natychmiast. Czuła w niej zimny próżny oddech, dźwięczące puste miejsce i rozpływające się w popłochu rozczarowanie. Kotka podskoczyła, zamarła od szoku i rzuciła się w stronę jej nóg.

Zuzanna nie wiedziała, skąd nagle wypadła kotka. Jakby promień światła wpadł pod jej stopy, krzycząc cichym, skrzypiącym głosem i przytrzymując ją swoim dużym, pięknym spojrzeniem. Zuzanna pochyliła się, by tylko pogłaskać… Lecz Myszka, obejmując przodem nadgarstek, wspięła się po ręce i zatrzymała przy ramieniu. Zaklinając się w przód kępę futra, wciągnęła się w szwy i nie zamierzała odpuścić.

Inni i tak nie zwracają uwagi. Łatwiej im wziąć kota ze sobą niż wywalczyć na ulicy. Zuzanna nie stawiała oporu nie miała siły. Również Myszce już jej nie było. Gdyby Zuzanna chciała jeździć kotkę od razu, wyrzuciłaby ją bez wahania. Dwa wyczerpane stworzenia znalazły się nawzajem.

Nocą, gdy nie było sprzeciwu, kotka przemykała pod kołdrą Zuzanny. Nie wiedziała, co zrobić, i działała instynktownie. Centymetr po centymetrze układała się na zimnym ciele. Własny gorący oddech popychał ją dalej Myszka musiała zdążyć.

Czwarta noc, Zuzanna nagle się obudziła. Wspomnienie o utraconym przy narodzinach dziecku przeszło przez jej myśli.

Będę czekać, mamo Ale nie teraz. Jakże dobrze, że mnie wypuściłaś! szepnęła.

Zuzanna zapomniała, co to znaczy być spocona, odczuwać strach, żal, litość. W ogóle, co to znaczy cokolwiek czuć Myszka leżąc na jej brzuchu przyglądała się jej, migocząc w ciemności oczyma.

Boże, jakaż jesteś gorąca rzekła Zuzanna, dotykając kota.

Ojcze, jak twardy i rozgrzany brzuszek. Ach, jak boli! kotka jęczała przy dotyku, szeleszcząc krucho.

Myszka była wściekła i rozczarowana… Już prawie oddała swoje życie, gdy nagle Zuzanna wyplątała się i zaczęła ściskać bolesny brzuch. Ból stał się nieunikniony I nie uratowała ani własnego, ani mojego życia.

Kto kiedykolwiek mówił, że kot ma dziewięć żyć? Ma jedno, które może podarować, jeśli tego chce. Zuzanna jednak nie potrzebowała życia kota

Gdybyśmy mieli jeszcze kilka godzin, może coś uratowalibyśmy. westchnęła.

Weterynarz, który nocą wpadł do kliniki, uspokajał płaczącą kobietę, która wdarła się z kotem w gabinet, przerywając jej spokojny dyżur.

Ból minie, jeszcze go przyjrzę się i będziecie mogli odebrać zwierzak. Nie płaczcie już Zdołaliście! dodał lekarz.

Kot nie ma dziewięciu żyć. Ma jedno, które może oddać, jeśli zechce. A jeśli sami zechcemy, możemy przywrócić je drugiej osobie. To właśnie to jedno życiowe dzielenie się.

Z doświadczenia wynika dla mnie jedynie jedna prawda: nie warto tracić tego, co mamy, bo jedynie jedna szansa jest prawdziwa.

Koniec wpisu.