Jedno Serce, Jedna Miłość

RYSIEK-JEDYNOLUB

Rysiek spędzał każdy weekend w garażu, grzebiąc przy swoim motocyklu. Otaczała go gromadka chłopców, którzy siedzieli na piętach obok żelaznego rumaka jak wróble i uważnie przyglądali się, jak właściciel czyści silnik, dokręca śruby albo poleruje niklowane części miękką szmatką.

— No, ale będzie się rozpędzał! — zachwycali się chłopcy. — Rysiek, a nas przejedziesz?

— Nie można was wozić, jeszcze za mali, a motocykl to poważna sprawa, nie rower…

Chłopcy wzdychali, a wtedy Rysiek ustępował:

— No, może kilka kółek po podwórku, to się da…

„Wróbelki” cieszyły się, a potem uciekały na boisko, zabierając ze sobą piłkę. Rysiek wracał do domu, mył się, a matka narzekała:

— I kiedy w końcu znajdziesz sobie dziewczynę? U Kowalskich już drugi syn się ożenił, a obaj młodsi od ciebie. O czym ty w ogóle myślisz? To nie wiek, żeby ciągle grzebać w garażu przy tych blachach…

„Blachą” nazywała też stary grat dziadka, który oddał Rysiowi, gdy ten wrócił z wojska. Rysiek doprowadził auto do stanu używalności, przemalował je, aż lśniło jak nowe.

— Mój „Maluch” odżył, tyle w niego włożyłem, żeby dziadek się ucieszył. W takim stanie chętnie by go kupili. Tylko że teraz już go szkoda sprzedawać… — tłumaczył matce.

— Wszystko ładnie, ale szósty rok, jak wróciłeś z wojska, a dziewczyny jak nie było, tak nie ma. Martwię się, że zostaniesz sam ze swoim żelastwem, a szczęście to rodzina, synku… — wzdychała Helena.

— No i gdzie mam szukać? Na dyskoteki nie chodzę, nie lubię nóg wyginać, w kinie ciemno, nikogo nie widać… — śmiał się Rysiek.

— No właśnie, o czym z tobą porządna dziewczyna będzie rozmawiać? — machnęła ręką matka. — Moja wina, przyznaję. Książek poza szkołą nie czytałeś, teatru u nas nie ma, a do muzeum cię nie wyciągniesz. Tylko jedno w głowie — auta, motocykle i cała ta technika.

— No bo w tym pracuję, mamo. W serwisie. Moje ręce są potrzebne.

— A one się nigdy nie myją, mój złoty. Wszystkie ręczniki poplamione, już ci nawet ciemne wieszam, jakbyś nie zauważył. I jaka dziewczyna będzie z tobą o samochodach gadać? — uśmiechnęła się.

— No jaka? — Rysiek spojrzał na swoje dłonie. — Taka, która pokocha.

— Na początek idź do muzeum, podnieś trochę poziom kulturalny.

— I co tam będę robił? Sam? Nie ma mowy.

— No jak to sam? Masz wakacje u siostrzeńca, Wojtka. Wyprowadź go, siostra będzie wdzięczna. Przejdźcie się po mieście, zjedzcie lody, będzie kulturalna wycieczka.

— Wyczyny na baby? — zaśmiał się Rysiek, domyślając się planu matki.

Minęło kilka dni, a przy kolacji matka oznajmiła:

— Jutro sobota. Wojtek do nas przyjdzie.

— No i?

— Obiecałam mu, że pójdziecie do muzeum. Cieszy się, będzie wystrojony.

— Aaaa… — przypomniał sobie Rysiek. — No dobra, pójdziemy, skoro obiecałaś.

Pogoda była idealna. Najpierw Rysiek z dziesięcioletnim Wojtkiem wstąpili do kawiarni na lody, a potem — już z obowiązku — do muzeum.

Kupili bilety, a kasjerka powiedziała:

— Śpieszcie się, grupa już poszła, dołaczcie w pierwszej sali!

Wojtek przecisnął się do przodu, żeby lepiej słyszeć przewodnika, a Rysiek chował się za plecami innych, jakoś się wstydził.

Ale dobrze widział dziewczynę-przewodniczkę i próbował nie stracić ani słowa, bo gdy tylko ją zobaczył — drobną jak porcelanowa figurka, w białej sukience, z przejrzystymi koralikami i niebieskimi jak niebo oczami — oniemiał.

W grupie było sporo dzieci, więc przewodniczka często zwracała się do nich, zadając pytania i zagadki. Trzymała w ręce pałeczkę. Jej smukłe palce wyglądały jak łapka mądrego ptaka, trzymającego gałązkę.

Rysiek nie mógł oderwać wzroku od tych niebieskich oRysiek przez pół roku jeździł na randki swoim „Maluchem”, aż w końcu, w wigilię Bożego Narodzenia, oświadczył się Ludmile w muzealnej sali pełnej starych obrazów, a ona, śmiejąc się, pokazała mu notes, w którym od lat trzymała wycinek ze szkolnej gazetki — zdjęcie Ryska przy radiowęźle, podpisane „Mój jedyny”.