Jednego dnia zobaczyłem moją zadowoloną siostrę w galerii handlowej, idącą pod rękę z eleganckim mężczyzną – oboje mieli obrączki na palcach

Słuchaj, wyobraź sobie, że któregoś dnia widzę moją zadowoloną siostrę w Biedronce, idzie pod rękę z takim eleganckim facetem, oboje mają obrączki na palcach! Zaniemówiłem z wrażenia.

Moja siostra nazywa się Jagoda, a jej bliźniaczka to Brygida. Od zawsze były jak papużki nierozłączki razem rozrabiały, wspólne sekrety, nawet te same kary od rodziców. Zawsze trzymały za sobą sztamę, nawet jeśli trzeba było się tłumaczyć za siebie przed mamą. Ubrania identyczne, bo tak kazała mama, ale i potem, kiedy już mogły wybierać co chcą nosić, i tak lubiły wyglądać podobnie wiecznie podkreślały, że są bliźniaczkami. Duma po prostu.

W domu nie było kokosów, raczej oszczędnie, zwykłe życie w jakimś blokowisku w Poznaniu. Rodzice nie zarabiali wiele, więc kiedy Jagoda ruszyła na studia do Warszawy, Brygida też chciała, ale nie mogła za mało pieniędzy, a stypendium nie udało się ogarnąć. Straszny wstyd przeżyła, no bo wiadomo, każdy chce się wykształcić, ale jak tu studiować, jak ledwo starcza na czynsz, a za czesne trzeba w złotówkach bulić pokaźną sumkę? Rodzice się zmagali, ale nie dali rady musiała odpuścić. Czuła się z tym naprawdę fatalnie.

Kiedyś na niedzielnym obiedzie u babci na Jeżycach wyszła na jaw niezła historia. Babcia, po kieliszku żubrówki za dużo, coś chlapnęła nieopatrznie. I nagle wyszło, że kiedy urodziły się bliźniaczki, rodzice rozważali oddanie Brygidy do adopcji, bo bali się, że sobie nie poradzą z dwójką. Wyobrażasz to sobie? Brygida była akurat tą, którą chcieli oddać.

Brygida była mega rozczarowana, wściekła wręcz. Żadne tłumaczenia rodziców nie pomagały, zżerało ją to od środka. Doszła do wniosku, że jest tą mniej kochaną i postanowiła rodzicom na złość się odciąć poszła na uczelnię, zrezygnowała ze studiów, zwinęła papiery. I jeszcze z czasem zaczęła mieć żal do siostry, że przecież pewnie przez nią ją chcieli oddać, bo to ona była „bardziej potrzebna”. Przez to wszystko rodzina się rozsypała bliźniaczki straciły ze sobą kontakt i zaczęły żyć własnym życiem.

Jagoda szybko stanęła na nogi, znalazła fajnego faceta, wzięła ślub, urodziła synka Kubusia. Brygida znikła z horyzontu. Raz spotkały się przypadkowo u rodziców na imieninach Brygida była szorstka, ironiczna, skrytykowała Jagodę, że taka „nienowoczesna”, nawet o fryzurę się przyczepiła.

Kolejne spotkanie było totalnie przypadkowe w Starym Browarze. Brygida wyglądała jak milion dolarów, szła z takim gościem, co od razu widać po nim, że powodzi mu się garnitur, zegarek jakiegoś polskiego projektanta, w ręku torby z Wittchena. Jagoda pomyślała, że to pewnie jej mąż.

Podbiegła się przywitać, rzuciła się na uścisk, a Brygida zrobiła krok do tyłu, jakby jej nie znała masakra, taka konsternacja, wstyd, jakby ktoś oblał zimną wodą. A potem Brygida odwróciła się i wsiadła do jakiegoś nowego volvo.

Potem trafiło się, że znowu wpadły na siebie na jakiejś rodzinnej uroczystości. Brygida znów zaczęła dogadywać że Jagoda źle wygląda, że „powinna się starać”, bo kobiecie nie wypada tak się zapuszczać, włosy bez fryzjera, zero makijażu, ubranie zwykłe z marketu, a ona to przecież zadbana, elegancka. Jagodzie zrobiło się przykro, bo przecież to, że nie robi sobie make-upu, nie znaczy, że jest kimś gorszym. Ma rodzinę, kochającego męża, ślicznego synka czego chcieć więcej? Tylko że te słowa siostry siedziały w niej długo. Przez lata miała żal, nie mogła się z tym pogodzić.

Raz po prostu nie wytrzymała. Usiadła z mamą przy herbacie, pączka zjadły, i zaczęła się zwierzać że nie poznaje własnej siostry, że nie rozumie, skąd tyle żalu, że przecież zawsze były blisko, co się stało, że nagle Brygida ma taki dystans. Matka poprosiła ją, żeby się nie mściła, żeby dała Brygidzie spokój i pozwoliła jej żyć tak, jak chce. Prosiła, żeby nie rozkręcała burzy, by siostry się nie ścierały jak ogień z wodą.

No i od tej pory Jagoda może odwiedzać rodziców tylko wtedy, jak się umówi, zadzwoni, żeby przypadkiem na Brygidę nie trafić. Jedno zdanie babci zmieniło wszystko rodzina się rozpadła, a życie każdej z nich potoczyło się w zupełnie inną stronę. Strasznie przykre, ale takie rzeczy dzieją się nawet w najbardziej zżytych polskich rodzinach.