Jednak to ty zaproponowałaś, aby mama do nas przyszła. Nie zmuszałem cię” – powiedział.

**Wina**

— Ale to ty sama zaproponowałaś, żeby zabrać do nas mamę. Nie zmuszałem cię — powiedział Krzysztof, patrząc na Martę.

Marta, świeżo po studiach, dostała pracę w firmie, gdzie Krzysztof był już od lat. Od pierwszego dnia zwrócił uwagę na tę nieśmiałą, ale urodziwą dziewczynę. Jako „weteran” pokazał jej biuro, a po pracy czekał pod budynkiem samochodem. Tak zaczęli się spotykać. Pół roku później wzięli ślub.

Krzysztof ledwo kupił mieszkanie, pieniędzy na remont nie starczyło. Pomogli rodzice Marty. Młodzi z zapałem zabrali się za urządzanie swojego pierwszego gniazdka: wybierali tapety, meble, wieczorami sami kleili ściany. Czasem zapraszali przyjaciół — praca szła raźno, w atmosferze śmiechu. Remont zakończyli huczną imprezą. Teraz mogli już tylko cieszyć się życiem.

— Super, co? Poczekamy z dziećmi. Najpierw urlop, odpoczniemy, a potem… — mówił Krzysztof.

Czerwiec był upalny, w powietrzu wirowały puchate nasiona topoli. Wieczorami planowali wakacje: wybierali hotel, rezerwowali bilety. Ale nieszczęście przyszło znienacka, niszcząc te marzenia.

Pewnego ranka, gdy Marta nakładała tusz do rzęs przy kuchennym stole, a Krzysztof czekał na gotującą się kawę, zadzwonił telefon.

— Kawka gotowa — rzucił Krzysztof, odbierając.

Marta sięgnęła po filiżankę.

— Co?! — krzyknął nagle Krzysztof.

Jej ręka zadrżała. Gorąca kawa oblała usta, potem wylała się na stół.

— Co się stało? — spytała, widząc jego bladą twarz.

— Mama w szpitalu. Sąsiadka dzwoni. Jadę tam. Dasz radę do pracy sama?

— Tak… — Marta wpatrywała się w brązową plamę na stole.

— Uciekaj, potem posprzątasz. Autobus nie będzie czekał — rzucił Krzysztof, a Marta posłusznie wybiegła.

Na przystanku mignął jej jego samochód. Machnęła ręką, oblizując poparzone usta.

— Jak mama? — spytała trzy godziny później, gdy Krzysztof pojawił się w biurze.

— Źle. Paraliż. Prawa strona ciała bezwładna. Nie mówi. Lekarz mówi, że szanse na poprawę małe. Samotnie nie da rady żyć.

— To weźmy ją do nas. Po co się zastanawiać? Codzienne dojazdy? Karmienie, pieluchy… U nas będzie łatwiej.

Krzysztof się zgodził. Miała wrażenie, że właśnie tego oczekiwał.

Trzy tygodnie później przywieźli Zofię, jego matkę, ze szpitala. Oddali jej swoją sypialnię.

— Może weźmiemy urlop na zmiany? Jak ją zostawimy samą? — szeptała Marta w kuchni.

— Marto, ty lepiej sobie poradzisz. Zostań w domu, ja załatwię zdalną pracę. Wszystkie pieniądze poszły na mieszkanie. Opiekunki nie stać. Lekarstwa, masaże… — Krzysztof mówił stanowczo. Marta znów się zgodziła.

Krzątała się jak w ukropie: karmiła Zofię łyżeczką, zmieniała pieluchy. Gdy siadała do komputera, Zofia stękała, wołała ją. Do tego zakupy, gotowanie. Gdy Krzysztof wracał, Marta była ledwie żywa.

Rosło zmęczenie, rosła złość na niego — nie pomagał, do matki wpadał tylko na „dzień dobry”. Popełniała błędy w pracy, aż w końcu szef ją zwolnił… Okazało się, że Krzysztof sam poprosił o zastępstwo.

— Nie możecie sami trzymać łyżki? Proszę, pomóżcie mi choć trochę! — wybuchała wobec Zofii.

— Jak śmiałeś decydować za mnie?! — krzyczała na męża.

— Nie dajesz rady.

— A ty? Mogłeś pomóc! Wychodzę ze skóry… Nie wyrabiam. — Osunęła się na krzesło, chwytając się za głowę. — Ten zapach… Często zmieniam, a wciąż śmierdzi. Wietrzę, a ona jęczy, że zimno.

— Ale to ty ją chciałaś tu zabrać. Nikt cię nie zmuszał — rzucił Krzysztof.

Marta oniemiała. To ona wzięła ten ciężar na siebie.

Pewnej nocy Krzysztof wrócił po firmowej imprezie. Kłócili się, wrzeszczeli. Tak było codziennie. Marta miała dość. Otworzyła szafę, zaczęła rzucać sukienki na kanapę.

— Koniec. To twoja matka. Sam się nią zajmij. Wychodzę.

Nagle z sypialni dobiegło stękanie.

— Czego jeszcze?! — wpadła do Zofii.

W jej oczach stały łzy. Ściekały po skroni. Marta otarła je ręcznikiem. Zofia chwyciła ją za rękaw koszuli, bełkocząc:

— Nie odcho… nie odcho…

Marta usiadła na łóżku i rozpłakała się. Zofia gładziła ją po głowie.

— Przepraszam… Jestem zmęczona… — Wyrwała się i wybiegła.

W drzwiach natknęła się na męża. Jej spojrzenie mogło zabić.

Następnego dnia wyszła, zanim wrócił. Potrzebowała odetchnąć. Poszła do przyjaciółki. Płakały, piły wino.

— A może… przyspieszyć? — szepnęła przyjaciółka, znacząco przewracając oczami.

— Co?! Gdyby to była moja matka? — oburzyła się Marta.

Nie wróciła już do niej. Takie myśli też ją nachodziły. Bała się im ulec.

Miesiąc później Zofia zmarła we śnie. Lekarz mówił o zapadniętym języku, ale Marta czuła się winna — zasnęła, nie usłyszała…

Na pogrzebie była jak z kamienia. Krzysztof ocierał łzy. „Nie zaglądał do niej, a teraz płacze. Teatr” — pomyślała. Nie czekała, aż trumnę opuszczą.

— Rybko! — usłyszała nagle.

Odwróciła się. Stał Dawid, jej dawny klasowy kolega. Wiatr rozwiewał jego płaszcz, jak skrzydła.

— Pochowałaś kogoś? — spytał poważnie.

— Teściową.

— Ciężko było?

Skinęła głową.

— Moja matka odeszła cztery miesiące temu. Sam się nią opiekowałem. Żona uciekła. Wiem, przez co przeszliście.

— Sam? — nie wierzyła.

— To moja matka. A twój mąż? Został przy grobie?

— Podwieziesz mnie? — spytała.

W samochodzie zadzwonił telefon. Krzysztof pytał, gdzie jest.

— Jestem zmęczMarta spojrzała na Dawida, wzięła głęboki oddech i powiedziała: „Dobrze, że w końcu jestem wolna.”