Jedna kobieta miała uczucia do mężczyzny, który ją fascynował.

Dawno temu żyła sobie kobieta, która darzyła mężczyznę głębokim uczuciem. Serce jej kołatało na sam jego widok, a myśli krążyły wciąż wokół niego. Uważała, że go kocha.

A jednak cierpiała. Mężczyzna nie odwzajemniał jej uczuć, choć starała się zwrócić jego uwagę: mówiła pieszczotliwym tonem, rzucała zalotne spojrzenia, szukała pretekstów do rozmowy, rozpięła nawet guzik przy bluzce… Wszystko robiła, jak należy. A efektu – ani śladu.

Co gorsza, ów mężczyzna zaczął okazywać zainteresowanie innej koleżance z pracy. Zwyczajnej, dojrzałej kobiecie, starszej nawet od niego. Rozmawiali długo, przynosił jej kawę z automatu, odprowadzał czułym wzrokiem… A potem zaczął ją nawet odwozić do domu swoim samochodem. Kobieta nawet nie umiała prowadzić!
Jak to możliwe? Przecież ta zakochana kobieta była przecież wyraźnie ładniejsza i młodsza. A jednak nie zyskała jego serca. Nie wzbudziła w nim odpowiedzi.

A sprawa była prosta. Owa zakochna dama nic nie wiedziała – i nie chciała wiedzieć – o mężczyźnie, który tak ją pociągał. Owszem, wiedziała, że jest wolny, że nie ma żony. Że ma przyzwoitą pensję, nawet bardzo. Że nosi drogie garnitury. Że jeździ drogim autem. I tyle. Reszta jej nie obchodziła.

Interesował ją sam mężczyzna. Był przystojny, magnetyczny, tak pragnęła wtulić się w jego ramiona! I związać z nim życie. Wyjść za niego.

O czym oni w ogóle mogą rozmawiać z tą niepozorną kobietą? Piszą do siebie, dzwonią, siedzą w samochodzie i nie jadą – ciągle tylko rozmawiają. Toż to nie miłość. To tylko gadanie.

A właśnie że miłość to rozmowa. I pełne zrozumienie drugiego człowieka. Rozmowa, gdy z półsłowa wiesz, co myśli ten, który jest ci drogi. Gdy śmiejesz się z dowcipu, zanim go dokończy – bo już go pojąłeś! Gdy mówicie jednym językiem i nigdy nie możecie się nagadać. I gdy druga osoba jest dla ciebie ważna. Cała. Zawsze. Od pierwszego płaczu po ostatnie tchnienie.

Gdy myślisz, czy zjadł obiad. Jak tam jego ojciec, czy pomogło leczenie? Boli go plecy? Pamiętasz ten stary film o Sindbadzie, gdzie gliniany potwór gonił dzielnego żeglarza – pamiętasz? Załóż ciepłą kurtkę, będzie chłodno. A w pionierkę graliście w obozie, pamiętasz?

Maugham miał tamtą myśl – przypominasz sobie? Patrz, liście pożółkły jak stare listy i fotografie. A moja fiołkowa begonia zakwitła. Latami nic, a teraz – popatrz, ożyła… Ty w szkole byłeś w kółku ogrodniczym, pamiętam. Twój kaktus raz rozkwitł i tak się cieszyłeś.

Pozwól, dotknę czoła – nie gorączkujesz? Wydajesz mi się rozgrzany. Zdejmij tę cienką czapkę, wiatr wieje.

I przytulę cię. Bo dla ciebie żyję i oddycham. I jesteś mój. A ja – twoja.

Dla obcego to tylko potok słów. Paplanina. Dziecinne brednie. Nie. To język miłości, zrozumiały tylko dla kochających się. Zrozumienie. Głębokie zainteresowanie życiem i duszą drugiego człowieka.

Zakochana kobieta interesowała się tylko sobą. I swoim uczuciem, które nazywała „miłością”. To był apetyt. Pragnienie posiadania upragnionego. Pragnienie zdobycia czegoś, co zaspokoi głód. Będzie moje.

Ale nigdy nie stanie się twoim to, czego nie rozumiesz. Muzyka, której nie pojmujesz, nie stanie się twoja. Wiersze, których nie odczuwasz, nie będą twoje. I drugi człowiek nie stanie się twój, jeśli go nie rozumiesz. I nie chcesz zrozumieć. Jesteś pochłonięty pragnieniem zdobycia…

Żadne sztuczki nie wzbudzą miłości. Tylko wzajemny apetyt możesz wywołać u podobnego egoisty. A potem ludzie się rozchodzą – bo co mają ze sobą robić? To zupełnie obcy człowiek. Nic was nie łączy.

Można kochać łabędzia. Podziwiać go, pielęgnować, karmić, chronić przed zimnem i drapieżnikami. Można też łabędzia upiec smacznie. Zrobić pasztet, jak Henryk VIII. Zjeść. Poczuć sytość. I lekkie rozczarowanie – gdzie ten łabędź?

Tak samo z miłością. Niektórzy nie rozumieją ani drugiego człowieka, ani samej istoty kochania. Wciąż rozpinają guziki, mówią kuszącym głosem, rzucają obiecujące spojrzenia. Czasem uda im się złapać łabędzia. Ale nie ma w tym sensu ani szczęścia. Tylko chwilowa sytość.

I trudno im wytłumaczyć, czym jest miłość. Nie pojmują…