Jedna córka dla dwojga

Jedyna córka dla dwóch mam
Między Marią a Jankiem pojawiła się miłość od razu, zupełnie jakby piorun uderzył. Znali się ledwie miesiąc, kiedy podczas zwykłego spotkania Janek niespodziewanie powiedział:
Marysiu, bądź moją żoną rzucił prosto z mostu.
Ona aż stanęła jak wryta.
Jak to żoną? Przecież znamy się dopiero miesiąc!
I co z tego? Dla mnie ten miesiąc wystarczył. Już jestem pewien jesteś moim przeznaczeniem Nie potrzebuję nikogo innego, żadna dziewczyna nie ma już dla mnie znaczenia
Oj, Janku Powiem Ci szczerze, ja też się zgadzam powiedziała cicho i wtuliła się w jego ramiona.
Córciu, czy nie podjęłaś za szybkiej decyzji? dopytywała mama Marii A może jesteś w ciąży?
Mamo, daj spokój, oczywiście, że nie. Po prostu Janek powiedział, że nie wyobraża sobie życia beze mnie i chyba ja też Taka miłość, mamo.
Ludzie w miasteczku dziwili się tak szybkiemu ślubowi, ale z czasem wszyscy zauważyli, że są sobie pisani. Z boku było widać, jak Janek traktuje Marysię z troską i miłością, a ona odwzajemniała mu się tym samym.
Ich uczucie było prawdziwe, szczerze ale jedną rzecz mieli jak cierń w sercu. Oboje marzyli o dzieciach, ale oczekiwana ciąża nie nadchodziła.
Janek, musimy się przebadać. Może coś nam nie pozwala mieć dzieci?
Dobrze, od razu zróbmy to odpowiedział bez wahania.
Ile to było nadziei, lekarzy, wizyt, pielgrzymek i modlitw ale nic z tego. Maria nie mogła zajść w ciążę.
Marysiu Może pojedziemy do domu dziecka? Wzięlibyśmy malucha na wychowanie jak swojego zaproponował pewnego dnia Janek.
Ja też o tym myślałam! od razu wypaliła Maria, bo bała się wcześniej o tym wspomnieć, myśląc, że mąż będzie temu przeciwny. Naprawdę chcę tego, Janku.
No to pojedźmy Janek podjął decyzję. Znam jeden dom dziecka, mijam go, gdy wracam z delegacji z Lublina wtedy o tym pomyślałem.
Gdy Maria z Jankiem przyjechali do domu dziecka, wśród licznych nieufnych maluchów podeszła do niej trzyletnia dziewczynka z jasnymi włosami i niebieskimi oczkami. Wczepiła się Marii w kolana.
Mama powiedziała z radością, a Maria nie mogła jej już wypuścić z objęć.
Tak w ich domu pojawiła się córeczka, Jadźka pogodne, wesołe dziecko, które swoim śmiechem zarażało wszystkich. Maria po raz pierwszy poczuła się spełnioną mamą i całą sobą pokochała Jadzię. Janek też by zrobił dla córki wszystko.
Mieszkali na wsi, gdzie wszyscy się znali. Sąsiedzi wiedzieli, że Jadzia jest adopcyjna ale nikomu to nie przeszkadzało, póki była mała. Jednak jak podrosła, a szła już do szkoły, w końcu ktoś powiedział jej prawdę że jest adoptowana.
Jadzia miała wtedy czternaście lat. Wróciła ze szkoły i wybuchła płaczem oraz złością.
Mamo, czemu nie powiedzieliście mi, że nie jestem waszą prawdziwą córką? Wiem, że zabraliście mnie z domu dziecka
Córeczko, mieliśmy Ci powiedzieć, ale chcieliśmy poczekać, aż będziesz starsza. Żebyś nie odebrała tego tak mocno. Ale cóż, teraz już się dowiedziałaś Zawsze się tego baliśmy.
Jadzia długo płakała, była zamknięta w sobie, potem przyszła złość. Jak to bywa w tym wieku młodzież ma swoje burze. Robiła awantury, trzaskała drzwiami, zdarzyło się jej nawet być niemiłą.
I gdy wszystko wydawało się już z górki, przydarzyła się tragedia Janek zginął w wypadku samochodowym, kiedy wracał z kolegą z delegacji z Krakowa. Był akurat koniec grudnia, zamieć śnieżna, poślizg na drodze nie przeżyli.
Janek często wyjeżdżał na kilka dni, a jeśli miał wracać później, zawsze wysyłał pocztówkę telefonów wtedy nie mieli. Kiedy Maria straciła męża, miała czterdzieści sześć lat. Jadzia nie mogła sobie poradzić z emocjami zamiast wspierać mamę, chodziła własnymi ścieżkami, nie słuchała się wcale.
Maria próbowała jak mogła dogadać się z córką, czasem płakała po cichu, lecz nigdy nie krzyczała. Jak by nie było Jadzia szybko dojrzała. Aż któregoś dnia, po maturze, powiedziała Marii:
Wyjeżdżam do Warszawy ogłosiła stanowczo.
Maria podniosła zmęczone oczy, trzymając ścierkę w dłoni.
Na studia jedziesz, córeczko?
Nie Jadę szukać mojej biologicznej matki.
Maria przez chwilę nie mogła złapać tchu.
Ale po co, Jadziu? Przecież byłam dla ciebie mamą
Jadzia długo milczała, patrząc przez okno.
Muszę wiedzieć, kim jest. Dowiedzieć się, dlaczego mnie zostawiła. Mam do tego prawo, mamo.
Masz, moja kochana Maria westchnęła, wiedząc, że nie zatrzyma jej niczym.
Jadzia spakowała najpotrzebniejsze rzeczy do torby, ucałowała mamę w policzek i powiedziała, że będzie przyjeżdżać. Poszła na przystanek, a Maria patrzyła jeszcze za nią długo. Została sama.
Czas płynął. Maria była już od dawna na emeryturze długie zimowe wieczory spędzała przeglądając stare pocztówki od Janka, schowane w bombonierce przewiązanej wstążką. Niewiele ich było ostatnia, z świątecznym motywem, wyblakła od lat: Marysiu, wrócę za trzy dni, tęsknię Twój Janek.
Maria dotykała kartki drżącymi palcami, przyciskała do serca, jakby chciała objąć ukochanego męża choć na chwilę. Minęło prawie dwadzieścia pięć lat od jego śmierci, tyle się w jej życiu zmieniło.
Siedziała przy oknie, wspomnienia wracały. Kiedyś codziennie siadała z sąsiadkami na ławce przed sklepem, teraz już rzadko wychodziła z domu. Zasłony zaciągnięte, skrzynka pocztowa pusta, cisza w domu. Radość wracała tylko wtedy, gdy Jadzia odwiedzała ją z wnukami ale to się zdarzało nieczęsto. Na komodzie ramka ze zdjęciem Janka i małej Jadzi, oboje się uśmiechają.
Janku, za wcześnie odszedłeś i tak mnie zostawiłeś szeptała czasem do męża. Sama już zostałam.
Tylko kotka Kropka łamała ciszę, zeskakiwała z parapetu, mrucząc po swojemu przy Marii. Maria karmiła ją, wypiła herbatę i postanowiła, że dziś musi wybrać się do sklepu. Wróciła do pokoju, spojrzała na zdjęcie.
Piła herbatę, gdy nagle ktoś zapukał do furtki.
Przypomniała sobie, jak wtedy, lata temu, Jadzia oznajmiła, że jedzie w świat szukać matki biologicznej dzień był wtedy pochmurny, Maria akurat parzyła herbatę. I znów pukanie do furtki.
Założyła płaszcz, narzuciła chustę na ramiona i wyszła na podwórko. Przy furtce stała nieznajoma kobieta, widocznie dużo młodsza, spojrzenie smutne.
Dzień dobry To pani Maria? głos miała drżący.
Tak, a pani to kto?
Kobieta niepewnie przesuwała się z nogi na nogę.
Jestem mama Jadzi no druga mama właściwie to jej biologiczna mama na imię mam Weronika plątała się w słowach.
Marię przeszedł dreszcz. Ledwie Jadzia wyjechała, a tu jej matka, jak ją odnalazła?
Coś się stało Jadce, skoro tu pani stoi? przestraszyła się Maria. Czyżby ją pani już znalazła?
Weronika zaczęła szybko i chaotycznie opowiadać:
Jadzia jest teraz w szpitalu W Warszawie. Coś z żołądkiem Spacerowałyśmy w parku, nagle chwyciła się za brzuch, osiadła na ławce, zbladła, wezwałam od razu pogotowie.
Stały chwilę w milczeniu, patrząc na siebie.
Jadzia znalazła mnie już jakiś czas temu, ale bała się pani powiedzieć Weronice rozszedł się głos.
Ojej, przecież nie będziemy tak gadać przez furtkę, zapraszam do domu ocknęła się nagle Maria.
Zaparzyła herbatę, a Weronika usiadła do stołu i zaczęła:
Byłam bardzo młoda, gdy urodziłam Jadzię. Moi rodzice byli okrutnie surowi, kazali mi ją oddać. Chłopak, jak się dowiedział, uciekł od razu, a rodzice postraszyli, że mnie wyrzucą. W szpitalu podpisałam rezygnację Przez lata nie mogłam dojść do siebie Przepraszam, nie o tym teraz. Jadzia bardzo prosiła, żebym panią wezwała do szpitala.
Maria zerwała się z miejsca.
Czemu sama nie zadzwoniła?
Ukradli jej torebkę na ławce w parku. Jak zabierali ją karetką, wróciłam po rzeczy nie było już śladu po torbie, dokumentach, telefonie
O Boże, moja biedna dziewczynka szeptała Maria.
Sama podała mi adres, powiedziała: Znajdź moją mamę.
Milczały, ale nie było już między nimi żadnej złości, tylko niepokój i wyczerpanie.
Jedziemy podjęła decyzję Maria, zamknęła drzwi na klucz. Szybko, chodźmy!
Stary autobus wlókł się strasznie, ale w końcu zaczęły rozmawiać.
Też jestem sama zwierzyła się Weronika. Mąż odszedł trzy lata temu, długo chorował. Żyliśmy razem wiele lat, ale już nie mogłam mieć dzieci, jakby Bóg mnie ukarał za to, że porzuciłam córkę. I tak już zostałam sama.
Czyli, oprócz Jadzi, nie mamy nikogo powiedziała Maria.
No tak. Mamy jedyną córkę dla dwóch mam westchnęła Weronika.
W szpitalu zapytano je:
Do kogo panie przyszły?
Do córki, do Jadwigi Zielińskiej odpowiedziały jednocześnie.
A kim panie są?
Matką znów chórem. Spojrzały na siebie i się roześmiały.
Dwie mamy? No dobra, proszę wejść
Blada Jadzia leżała pod kroplówką. Uśmiechnęła się na ich widok.
Mama i mama wyszeptała.
Maria pierwsza ją przytuliła.
Cicho, kochanie, jestem tutaj Weronika usiadła obok.
Teraz już wszystko będzie dobrze, jesteś z nami, córeczko poprawiła jej kocyk Weronika.
Rozmawiały długo, o wszystkim, co ważne.
Od tamtej pory Jadzia miała dwie mamy, później pojawił się mąż i dwóch synów. Maria z Weroniką miały jedną ukochaną córkę na dwie. Spotykają się wszystkie razem, choć rzadko.
Dzięki za wysłuchanie mojej historii, kochana! Życzę wszystkim dobra i spokoju!