Jedna córka dla dwojga

Jedna córka dla dwóch matek
Między Małgorzatą i Kamilem wybuchła miłość od pierwszego spojrzenia. Spotykali się już od miesiąca, aż pewnego wieczoru Kamil niespodziewanie powiedział:
Gosiu, wyjdź za mnie a ona aż zaniemówiła ze zdziwienia.
Jak to? Dopiero się poznaliśmy, minął zaledwie miesiąc.
I co z tego? Mi wystarczył ten miesiąc, by zrozumieć, że jesteś dla mnie wszystkim. Nie chcę innej dziewczyny, tylko ciebie
Oj, Kamil, właściwie zgadzam się zaśmiała się cicho i wtuliła się w jego ramiona.
Córeczko, nie za szybko? dopytywała matka Małgosi, zastanawiając się nad tą błyskawiczną decyzją a może jesteś w ciąży?
Mamo, co ty mówisz? Nie, oczywiście, że nie. Po prostu Kamil powiedział, że nie wyobraża sobie życia beze mnie i ja też… Ot, taka nasza miłość, mamo.
Wkrótce wszyscy, którzy dziwili się ich szybkiej decyzji o ślubie, przekonali się, że Małgorzata i Kamil naprawdę są dla siebie stworzeni. Ich miłość była widoczna gołym okiem: Kamil dbał o żonę, ona również była czuła i troskliwa wobec męża.
Ich uczucie było prawdziwe i głębokie, ale jeden cień kładł się na ich szczęściu oboje bardzo pragnęli dziecka, a wymarzona ciąża nie nadchodziła.
Kamilu, powinniśmy się przebadać. Może jest jakiś powód, przez który nie mogę zajść w ciążę.
Masz rację, zróbmy to zgodził się od razu.
Wielkie nadzieje, liczne wizyty u lekarzy, wyjazdy, modlitwy wszystko na nic. Małgorzata nie mogła zajść w ciążę.
Gosiu, pomyślałem, może pojechalibyśmy do domu dziecka i przyjęli dziecko do rodziny, wychowalibyśmy je jak swoje
Zgadzam się przerwała mu żona, bo od dawna o tym myślała, lecz obawiała się, że mąż będzie przeciwny. Ja też wiele razy o tym myślałam
No to jedziemy zdecydował Kamil. Znam nawet taki dom dziecka często w delegacji przejeżdżam obok niego, właśnie wtedy o tym pomyślałem.
Kiedy pojechali do domu dziecka, spośród wielu nieufnych i zmartwionych dzieci do Małgorzaty podbiegła mała, jasnowłosa dziewczynka z niebieskimi oczami, objęła ją za nogi i powiedziała cichutko:
Mamusia
Małgorzata nie potrafiła oderwać się od tej chwili.
Tak w ich domu pojawiła się Basia, pogodna dziewczynka, której śmiech niósł się echem po całym domu. Małgorzata poczuła się naprawdę szczęśliwa mogła wreszcie być mamą z prawdziwego zdarzenia. Bardzo kochała swoją córeczkę Basię. Kamil też świata poza nią nie widział.
Wiedli wspólnie szczęśliwe życie. Mieszkali na wsi, gdzie niemal wszyscy się znali. Wszyscy sąsiedzi wiedzieli, że Basia jest przybraną córką. Dopóki była mała, nie sprawiało to nikomu kłopotu. Ale czas płynął. Basia rosła, chodziła już do szkoły aż w końcu ktoś zdradził jej, że jest adoptowana.
Miała wtedy czternaście lat. Wróciła ze szkoły wzburzona.
Mamo, czemu nie powiedzieliście mi prawdy? Przecież wiem, że zabraliście mnie z domu dziecka!
Basiu, spokojnie, miałyśmy ci to powiedzieć, tylko czekałyśmy aż będziesz starsza, żebyś lepiej to zrozumiała. No ale skoro już się dowiedziałaś Najbardziej tego się obawialiśmy.
Basia długo płakała, potem wpadła w złość i zamknęła się w sobie. W tym wieku dzieci potrafią być niełatwe. Stała się opryskliwa, trzasnęła nieraz drzwiami, odzywała się niegrzecznie.
I wtedy wydarzyła się tragedia. Zginął Kamil. Małgorzata nie mogła dojść do siebie, gdy dowiedziała się, że jej mąż miał wypadek samochodowy, wracając z delegacji z miasta wojewódzkiego w samą śnieżycę, tuż przed Świętami.
Kamil często jeździł w delegacje. Jeśli się spóźniał, wysyłał kartkę pocztową telefonów wtedy nie mieli. Kiedy zginął, Małgorzata miała czterdzieści sześć lat. Basia zamiast wesprzeć matkę, zupełnie się zbuntowała. Uciekała z domu, wracała kiedy chciała, nie słuchała się.
Małgorzata ze wszystkich sił próbowała znaleźć z córką wspólny język, płakała, prosiła, ale nigdy na nią nie krzyczała. Tak mijały lata. Basia szybko dorastała. Aż pewnego dnia, zaraz po maturze ogłosiła:
Wyjeżdżam do miasta.
Małgorzata podniosła na nią zmęczone oczy, ściskając w ręku ściereczkę.
Chcesz iść na studia?
Nie. Jadę szukać mojej rodzonej matki
Małgorzacie ścisnęło się serce.
Po co? Czy ja nie jestem twoją mamą?
Basia odwróciła się do okna, długo milczała.
Muszę ją odnaleźć. Muszę wiedzieć, kim jest i dlaczego mnie oddała. Po prostu muszę to zrozumieć. Mam do tego prawo.
Masz, córeczko zgodziła się Małgorzata, wiedziała, że żadne słowa jej nie powstrzymają.
Basia miała już prawie dziewiętnaście lat. Szybko zapakowała swoje rzeczy do niewielkiej torby, pocałowała Małgorzatę w policzek i obiecała, że czasem będzie odwiedzać. Wyszła i poszła na przystanek autobusowy. Małgorzata ze łzami w oczach patrzyła za nią. Została sama.
Czas płynął powoli. Małgorzata przeszła na emeryturę. Długie zimowe wieczory umilały jej kartki od Kamila schowane w starej bombonierze przewiązanej wstążką. Było ich niewiele, ostatnia, pożółkła ze świerkowymi gałązkami, brzmiała: Gosieńko, spóźnię się o trzy dni, tęsknię i całuję, twój Kamil.
Małgorzata głaskała dłońmi kartkę przyciskając ją do piersi, jakby obejmowała zmarłego męża. Minęło już prawie dwadzieścia pięć lat odkąd go straciła.
Z czasem zaczęła się wycofywać z życia. Coraz rzadziej siadała z sąsiadkami pod sklepem, tylko do sklepu i z powrotem wychodziła. Zasłonięte firanki, pusty skrzynka na listy, w domu cicho. Tylko gdy Basia z dziećmi przyjeżdżała, dom ożywał ale to zdarzało się rzadko. Na komodzie fotografia Kamila z małą Basią na rękach oboje uśmiechnięci.
Ach, Kamilu, za szybko odszedłeś, zostawiłeś mnie całkiem samą szeptała do zdjęcia Małgorzata. Sama jestem
Ciszę domu czasem przerywał kot Jaś. Skakał na parapet, głośno mruczał u nóg właścicielki. Małgorzata nakarmiła kota, sama wypiła herbatę, pomyślała, że musi dziś wyjść do sklepu. W pokoju spojrzała na zdjęcie.
I wtedy rozległo się pukanie do furtki.
Przypomniało jej się, jak Basia wyprowadzała się do miasta, szukać swojej biologicznej matki. Wciąż przeżywała tamten poranek. Było szaro i cicho. Siedziała przy stole z kubkiem herbaty, gdy ktoś niespodziewanie zapukał.
Włożyła buty, zarzuciła chustę na ramiona i wyszła na podwórko. Przy furtce stała kobieta młodsza od niej, ze smutnymi oczami.
Dzień dobry czy pani Małgorzata? głos nieznajomej drżał.
Tak, a pani to…?
Nieznajoma nerwowo przebierała nogami.
Jestem mamą Basi no właściwie jej drugą mamą, a raczej biologiczną na imię mi Wera Sama nie wiem jak to powiedzieć
Małgorzacie zrobiło się zimno w środku. Niedawno wyjechała Basia, a tu nagle jej matka Jak ją znalazła?
Stało się coś Basi? zmartwiła się Małgorzata odnalazła panią
Wera szybko odpowiadała:
Basia jest w szpitalu w mieście. Coś się stało z żołądkiem Byłyśmy na spacerze w parku, nagle złapała się za brzuch i pobladła, usiadła na ławce, natychmiast wezwałam karetkę.
Zamilkły i patrzyły na siebie.
Basia od dawna mnie znalazła, ale bała się pani o tym powiedzieć zaszlochała Wera.
Proszę, nie stójmy tutaj, wejdźmy do domu otrząsnęła się Małgorzata.
W kuchni nalała jej gorącej herbaty, Wera usiadła przy stole i zaczęła opowiadać:
Byłam bardzo młoda, gdy urodziłam Basię. Moi rodzice byli bardzo surowi i zmusili mnie, bym oddała dziecko. Mój narzeczony, gdy dowiedział się o ciąży, po prostu zniknął, a rodzice grozili, że wyrzucą mnie z domu z dzieckiem. Podpisałam zgodę na adopcję w szpitalu Tyle lat mnie to ściga Ale teraz nie o tym Basia bardzo prosiła, żeby pani do niej przyjechała.
Małgorzata wstała gwałtownie.
Dlaczego nie zadzwoniła do mnie?
Ukradli jej telefon, a właściwie całą torebkę. Zanim przyjechała karetka, zostawiła ją na ławce. Były tam dokumenty, kiedy wróciłam już jej nie było
O Boże, moja biedna dziewczynka szeptała Małgorzata.
Sama mi dała pani adres, mówiła: znajdź moją mamę.
Patrzyły na siebie długo. W oczach nie było wrogości, tylko troska i zmęczenie.
Jedźmy powiedziała Małgorzata, zamknęła dom na klucz pojedźmy jak najszybciej.
Autobus do miasta jechał powoli. Na początku milczały, potem rozmawiały.
Też zostałam sama westchnęła Wera mąż trzy lata temu zmarł po długiej chorobie. Nie zaszłam już więcej w ciążę. Wierzę, że to kara od Boga za decyzję, jaką podjęłam… Takie było moje życie.
Czyli Basia to nasza jedyna córka powiedziała Małgorzata.
Wygląda na to Mamy jedną córkę na dwie matki powiedziała cicho Wera.
W szpitalu zapytano je:
Do kogo panie przyszły?
Do Basi Nowak odpowiedziały równocześnie.
A kim panie są?
Matkami odpowiedziały zgodnie i spojrzały na siebie z uśmiechem.
Dwie matki? Dobrze, proszę wejść
W sali leżała blada Basia pod kroplówką. Kiedy je zobaczyła, uśmiechnęła się radośnie:
Mama i mama wyszeptała.
Małgorzata pierwsza ją pocałowała.
Cicho, córeczko, jestem przy tobie szepnęła, a Wera usiadła obok.
Teraz wszystko będzie dobrze, córeczko, nie jesteś sama powiedziała, poprawiając kołdrę.
Długo siedziały przy córce, rozmawiały o wszystkim, co ważne.
Od tego czasu Basia ma dwie matki. Potem pojawił się w jej życiu mąż i dwóch synów. Małgorzata i Wera mają jedną córkę na dwie matki. Spotykają się wspólnie, choć rzadko.
Dziękuję za przeczytanie. Życzę wszystkiego dobrego i dużo miłości każdemu!