Jedna córka dla dwóch rodziców

Jedna córka dla dwóch matek
Miłość między Agatą i Konradem wybuchła gwałtownie, od pierwszego spojrzenia. Spotykaliśmy się już od miesiąca, gdy podczas kolejnej randki Konrad powiedział:
Aga, zostań moją żoną spojrzał mi prosto w oczy, a ona aż zaniemówiła.
Jak to? Przecież znamy się dopiero od miesiąca.
I co z tego? Miesiąc mi wystarczył, żeby wiedzieć jesteś moim przeznaczeniem. Poza tobą nie widzę nikogo, nie potrzebuję innych dziewczyn
Oj, Konrad, ja w sumie się zgadzam zaśmiała się cicho, tuląc się do jego ramienia.
Córko, czy nie podjęłaś decyzji zbyt pochopnie? pytała mama Agaty, podejrzliwie spoglądając na nią. Czy nie jesteś przypadkiem w ciąży?
Mamo, naprawdę, o niczym takim nie ma mowy. Po prostu Konrad powiedział, że nie wyobraża sobie życia beze mnie, a ja też Taką mamy miłość, mamo.
Wkrótce ci, którzy z niedowierzaniem patrzyli na ich szybkie małżeństwo, uznali, że są dla siebie stworzeni. Wszystko układało się dobrze; Konrad dbał o Agatę, ona odwzajemniała uczucia i troskę.
Miłość między nimi była szczera, prawdziwa, ale jedno zmartwienie przysłaniało ich szczęście oboje bardzo pragnęli dziecka, a upragniona ciąża nie pojawiała się.
Konrad, powinniśmy się przebadać może jest jakaś przyczyna, dla której nie mogę zajść w ciążę.
Zgadzam się, Konrad natychmiast przytaknął.
Tyle nadziei, wizyt u lekarzy, wyjazdów i modlitw, lecz wszystko na próżno. Agata nie mogła zajść w ciążę.
Aga, myślałem może powinniśmy pojechać do domu dziecka, wziąć malucha i wychować jak własne wyznał nieco nieśmiało Konrad.
Zgadzam się! wykrzyknęła Agata, bo od dawna o tym marzyła, tylko bała się, czy mąż zaakceptuje ten pomysł. Ja też już o tym myślałam
To jedziemy odpowiedział Konrad. Wiem nawet gdzie, podczas delegacji zawsze przejeżdżam obok tego domu dziecka.
Gdy Agata z mężem przyjechali do domu dziecka, tam wśród dziesiątek ostrożnych i zmęczonych maluchów podbiegła do nich mała, trzyletnia dziewczynka, jasna z błękitnymi oczami, objęła Agatę za kolana.
Mamo! zawołała radośnie, a Agata po prostu nie potrafiła jej już puścić.
Tak pojawiła się w naszym domu córka Ludwika, radosna dziewczynka, której śmiech rozbrzmiewał jak strumyk. Agata poczuła wreszcie prawdziwe szczęście, odkryła w sobie matczyne uczucia. Bardzo kochała Ludwikę. Konrad również był dla niej największym wsparciem.
Żyliśmy spokojnie. Mieszkaliśmy w małym miasteczku, gdzie wszyscy na wzajem znali swoje historie. Oczywiście sąsiedzi wiedzieli, że Ludwika jest adoptowana. Dopóki była mała, nie pojawiały się żadne kwestie. Ale czas mijał, Ludwika dorastała i już chodziła do szkoły, kiedy ktoś powiedział jej, że nie jest naszą biologiczną córką.
Ludwika miała czternaście lat. Wróciła ze szkoły i urządziła scenę.
Mamo! Dlaczego nie powiedzieliście mi, że nie jestem waszą córką? Wiem, że mnie adoptowaliście!
Córko, uspokój się. Planowaliśmy kiedyś ci o tym powiedzieć, czekaliśmy aż dorośniesz, żebyś zrozumiała to spokojnie. Ale skoro się dowiedziałaś zawsze się tego baliśmy.
Ludwika płakała i krzyczała, potem zamknęła się w sobie, a później zaczęła się buntować. Trudny wiek, dzieci potrafią reagować w swojej sposób. Ludwika zaczęła być dla nas szorstka, trzaskała drzwiami, popisywała się złośliwością.
Nagle przydarzyła się tragedia. Konrad zginął. Agatę przygniotła wiadomość o śmierci męża w wypadku samochodowym wracał z delegacji, z wojewódzkiego miasta, razem z kolegą. Była śnieżna zawierucha tuż przed Nowym Rokiem, ich auto wpadło w poślizg.
Konrad często wyjeżdżał na tydzień. Jeśli nie wracał na czas, wysyłał pocztówkę wtedy jeszcze nie było telefonów. Gdy mąż zginął, Agata miała czterdzieści sześć lat. Ludwika, zamiast wesprzeć matkę, zaczęła się oddalać, wyprowadzała się z domu, nie słuchała nikogo, była szorstka.
Agata z trudem próbowała znaleźć z córką wspólny język, płakała, błagała, ale nigdy na nią nie krzyczała. Tak żyły we dwie. Ludwika szybko dorosła. Po maturze powiedziała matce:
Wyjeżdżam do Warszawy, oświadczyła, spokojnym, stanowczym głosem.
Agata spojrzała zmęczonym wzrokiem, ściskając ściereczkę w ręku.
Chcesz studiować?
Nie. Jadę szukać mojej biologicznej matki
Agata zaniemówiła. Pytała niepewnie:
Ale po co, Ludwika? Czy nie jestem twoją mamą?
Ludwika odwróciła się do okna, długo nie odpowiadała.
Muszę wiedzieć, kim ona jest. Muszę zrozumieć, dlaczego mnie oddała, dlaczego porzuciła. Przecież mam prawo.
Masz, córko odpowiedziała Agata, zdając sobie sprawę, że żadna argumentacja jej nie zatrzyma.
Ludwika była już prawie dziewiętnastoletnia. Spakowała szybko swoje rzeczy do małej torby, ucałowała Agatę w policzek i obiecała, że czasem wróci. Wyszła z domu i poszła na przystanek. Agata patrzyła za nią z tęsknotą w oczach. Została sama.
Czas płynął długo i powoli. Agata była już dawno na emeryturze, długie zimowe wieczory spędzała na przeglądaniu pocztówek od męża, które leżały w starej pudełku po krówkach, przewiązanym wstążką. Kartki te nie były liczne, a ostatnia z choinką, pożółkła ze starości, na odwrocie: Agatko, trochę się spóźnię, tęsknię i całuję, twój Konrad.
Agata przeciągnęła drżącymi palcami po kartce, przycisnęła ją do piersi, jakby obejmowała zmarłego męża. Minęło wiele lat od tragedii. Ponad dwadzieścia pięć lat. Siedziała przy oknie, a wspomnienia ją zalewały. Dawniej wychodziła na ławkę przed sklepem, siadała z innymi kobietami, teraz wychodziła rzadko tylko do sklepu i z powrotem.
Okna zasłonięte, skrzynka pocztowa pusta, w domu cisza. Radość pojawia się, gdy Ludwika przyjeżdża z dziećmi to jednak zdarza się rzadko. W większości Agata samotna. Na komodzie stoi zdjęcie Konrada trzyma na rękach małą Ludwikę, oboje się uśmiechają.
Ach, Konrad, jak wcześnie mnie opuściłeś, zostawiłeś samą zwracała się do męża. Zupełnie sama zostałam.
W domu panowała cisza, tylko czasami Titek ją przerywał, skacząc z parapetu, czasem głośno mruczał obok Agaty. Nakarmiła go, sama wypiła herbatę, postanawiając wybrać się dziś do sklepu. Weszła do pokoju i spojrzała na fotografię.
Kiedy piła herbatę, ktoś zapukał do furtki.
Wspomniała wtedy, jak Ludwika postawiła ją przed faktem wyjazd do miasta, szukać biologicznej matki. Przeżywała tamten czas raz po raz. Poranek był wtedy pochmurny, cichy. Agata siedziała w kuchni nad herbatą, gdy ktoś odezwał się przy furtce.
Nałożyła pantofle, zarzuciła szal na ramiona, wyszła na podwórko, otworzyła furtkę. Stała tam kobieta dużo młodsza.
Dzień dobry czy pani Agata? głos jej drżał.
Tak, a kim pani jest?
Kobieta zmieszała się, usta jej trzęsły się lekko.
Jestem matką Ludwiki tzn. drugą matką właściwie biologiczną nazywam się Weronika Chyba pani już rozumie bąkała niepewnie.
Agata pobladła. Ledwie co Ludwika wyjechała z domu, a tu matka jak ją znalazła?
Czy coś stało się z Ludwiką, skoro pani tu przyszła? przestraszyła się Agata. Chyba ją pani znalazła
Weronika zaczęła mówić szybko, nieskładnie:
Ludwika jest teraz w szpitalu w Warszawie, coś jej się stało z żołądkiem Szłyśmy przez park, nagle chwyciła się za brzuch, posadziła na ławce, pobladła, od razu wezwałam pogotowie.
Stały w milczeniu, patrząc sobie w oczy.
Ludwika od dawna mnie znalazła, tylko bała się pani o tym powiedzieć Weronika się wzruszyła.
Oj, nie stójmy tak w furtce, wejdźmy do domu ocknęła się Agata. Zapraszam, proszę.
Podała Weronice gorącą herbatę, a ta, usiadłszy przy stole, zaczęła opowiadać:
Byłam bardzo młoda, gdy urodziłam Ludwikę. Rodzice bardzo surowi zmusili mnie, bym się jej zrzekła. Narzeczony, gdy dowiedział się o ciąży, zniknął na zawsze, a rodzice grozili wyrzuceniem mnie na ulicę z dzieckiem. Musiałam podpisać zrzeczenie w szpitalu Tyle lat żyłam z tym ciężarem Przepraszam, teraz nie o tym Ludwika bardzo prosiła, żeby pani odwiedziła ją w szpitalu.
Agata zerwała się szybko.
Czemu sama nie zadzwoniła?
Ukradli jej telefon, właściwie całą torebkę. Pogotowie zabrało ją zaraz, a dokumenty zostały na ławce. Gdy wróciłam, nie było jej torby
O Boże, biedna moja dziewczynka szeptała Agata.
To ona podała mi pani adres, powiedziała: znajdź moją mamę.
Obie kobiety milczały, patrząc sobie w oczy, bez niechęci tylko z troską i zmęczeniem.
Jedźmy natychmiast zdecydowała Agata, szybko przełożyła zamek i razem ruszyły.
Stary autobus niby jechał wolno, na początku milczały, potem zaczęły rozmawiać.
Ja jestem sama westchnęła Weronika. Mój mąż zmarł trzy lata temu, ciężko chorował. Żyliśmy długo, ale więcej dzieci nie mogłam mieć. Czuję, że to kara od Boga za to, że oddałam córkę. Tak, to moje pokutowanie
Wygląda na to, że poza Ludwiką nie mamy nikogo powiedziała Agata.
Zgadza się Jedna córka dla dwóch matek smutno potwierdziła Weronika.
W szpitalu pielęgniarka zapytała:
Do kogo panie przyszły?
Do córki, do Ludwiki Kowalskiej odpowiedziały jednocześnie Agata i Weronika.
A kim panie są dla niej?
Matkami powiedziały zgodnie, potem spojrzały na siebie i uśmiechnęły się.
Dwie matki? Proszę bardzo zaprosiła pielęgniarka.
Blada Ludwika leżała pod kroplówką. Gdy nas zobaczyła, uśmiechnęła się radośnie.
Mama i mama wyszeptała.
Agata pocałowała ją pierwsza.
Spokojnie, kochanie, jestem tutaj Weronika usiadła obok.
Teraz już wszystko będzie dobrze, nie jesteś sama, poprawiając kołdrę, mówiła Weronika.
Długo siedziały przy Ludwice. Rozmawiały szczerze o wszystkim.
Od tej pory Ludwika ma dwie mamy, potem pojawił się mąż i dwóch synów. Agata i Weronika zyskały jedną córkę we dwie. Spotykają się wszyscy razem od czasu do czasu.
Po latach nauczyłem się, że miłość rodzicielska to nie tylko więzy krwi, ale poświęcenie, troska i zrozumienie, bez względu na przeszłość i wybory. Najważniejsze jest to, by umieć wybaczyć sobie i innym.