Jako dziecko byłam ciekawa, kim jest mój ojciec. Dorastałam w domu dziecka i z czasem jego nieobecno…

Jako dziecko byłam niesamowicie ciekawa, kim jest mój ojciec. Dorastałam w domu dziecka pod Poznaniem i z biegiem lat brak ojca zaczął wydawać się czymś zupełnie zwyczajnym, jakby to był po prostu element scenografii mojego snu. Kiedy miałam czternaście lat, wpadłam we mgłę, gdzie spotkałam przyszłego ojca moich dzieci. Wtedy zupełnie nie czułam potrzeby, by szukać własnego ojca. Życie po prostu senne, powolne płynęło dalej.

Potem się rozeszliśmy i wtedy prawie poza moją wolą los zawiał mnie w stronę ojca, niczym cichy wiatr od Wisły. Pracuję na własny rachunek, a któregoś dnia pojawił się u mnie niezwykły klient. Rozmowa popłynęła jak rzeka Warta, lekko, miękko, i opowiedziałam mu mimowolnie o tym, że nigdy nie spotkałam swojego ojca. Pomógł mi go odnaleźć, razem wyruszyliśmy przez senne krajobrazy do małej podkarpackiej wioski, gdzie mój ojciec żył całe życie.

Spotkanie z nim to była burza emocji trudna do wyrażenia euforyczna fala. Odtąd zaczęłam planować: sny o wspólnych podróżach pociągami PKP, rozmowach nocnych przez telefon, drobnych gestach. Kupiłam mu nowy płaszcz na bazarze, rozpieszczałam go smakołykami, razem pokonywaliśmy surrealistyczne granice miast, a ja płaciłam za wszystko złotówkami nieważne, czy miał jakiekolwiek pieniądze w portfelu, czy tylko stare bilety tramwajowe. Widziałam go zaniedbanego, smutnego i miałam wrażenie, że muszę naprawić te wszystkie zmarnowane lata, jakby czas mógł płynąć wspak.

Mówił mi, że jest sam. Opowiadał o dzieciach ze wsi, które nie pozwalały mu mieć przy sobie żadnej kobiety bo jak twierdzili, każda kobieta kręci się wokół niego tylko ze względu na pieniądze. W końcu uprosiłam go, by poznał mnie ze swoją wybranką. Spotkałam ją była cichą, pracowitą kobietą, dbała o niego jak o stare jabłko w sadzie. Po jej gestach widać było ciepło, ale dzieci ojca nie akceptowały jej. Poniżali ją, wzywali policję, rzucali śmieszne oskarżenia, ilekroć tylko mieli okazję.

Spytałam ją kiedyś, dlaczego tak się dzieje. Wyjawiła mi, że mój ojciec ma domy, pola i oszczędności w banku, a dzieci pilnują go zazdrośnie, by przypadkiem nikt się nie zbliżył i nie zabrał „ich”. Od tej pory zaczęły się plotki. Szeptali, że pojawiłam się, by przejąć wszystko. Nawet nie nosiłam nazwiska po ojcu, a on uparł się, bym je przyjęła. Nie chciałam nie szukałam problemów ale uparł się, że to jego ostatnia wola, więc w końcu się poddałam. Od tego momentu sny stały się gęstsze i cięższe. Krytyka narastała, konflikty zionęły chłodem.

Zbliżyłam się do jego kobiety. Zaproponowałam im, by wzięli ślub potajemnie w maleńkim wiejskim kościele z dzwonem dźwięczącym tylko we śnie i zrobili to. I wtedy dzieci wybuchły jak śląskie petardy na Wigilię do ojca i do mnie. Powiedziałam, że ojciec ma prawo do szczęścia. Ich małżeństwo było pełne wzlotów i upadków. Pewnego dnia, już po ślubie, zaprosiłam ich do snu o podróży. Zwykle jeździłam z ojcem sama, tym razem towarzyszyła nam ona. W zakręconym pociągu powiedziała mi: „A ile ty dołożysz się do kosztów?” Odpowiedziałam, że ani grosza zawsze wszystko finansowałam ja, kiedy z nim podróżowałam.

Wtedy patrząc na mnie przez brudne okno pociągu, stwierdziła coś, co mną wstrząsnęło: że nic nie jest takie, jak myślałam. Ojciec zawsze miał pieniądze, dlatego dzieci nim manipulują nie pozwalają mu samodzielnie wydać złotówki na siebie, na ubranie, na radość. Ja myślałam, że nie ma nic, bo żyje w nieukończonym domu, a tak naprawdę inni trzymają kasę z jego konta.

Od tamtego dnia szeptałam mu do ucha, żeby korzystał z owoców własnej pracy. On jednak powtarzał, że dzieci nie pozwalają. Po ślubie kobieta coraz częściej prosiła go, by dorzucił się do zakupów spożywczych, prądu, codziennych drobiazgów. Zawsze wybuchał, potem burzył się po cichu, a w końcu płacił, choć każdego razu po kłótni. Kobieta wszystko mi opowiadała jej troski wydawały się słuszne, a ja stawałam po jej stronie.

Pewnego snu ona poprosiła go o pieniądze na obiad dla swojego ojca. Zareagował burzliwie, odmówił: „Płać sama, bo co dzień to samo!” i rozpętał sztorm. Stanęłam w jej obronie, zapytałam, czy chciałby, by mąż mojej matki nie dał jej ojcu obiadu. Przypomniałam mu, że nie w porządku tak traktować kobietę, która pierze mu koszule i gotuje gorące zupy. Odpowiedział, że ma już dość, bo ciągle domagają się od niego pieniędzy na dom.

Wtedy zrozumiałam boleśnie: mój ojciec był hojny tylko wobec dzieci, które nie dbały o niego, które widziały w nim jedynie wypłacającą złotówki maszynę, a najwięcej potrafił odmówić tej, która była przy nim.

W końcu więź z żoną rozpadła się niczym stary talerz. Dziś ojciec mieszka sam w pustej, śniącej chałupie. Podobno jedna z córek dogląda go, ale wszyscy wiemy, że tak naprawdę to on utrzymuje ją, jej męża i dzieci. Pozostałe dzieci dzwonią czasem, proszą, on bez zastanowienia przelewa im pieniądze przez bankowe mgły. A tej, która była przy nim, zawsze odmawiał.

Już nie jestem tą samą córką wobec niego. Kocham go, lecz inaczej. Nie jeździmy już na senne wyprawy, prawie nie mamy kontaktu. Jeśli ja nie zadzwonię, on nie sięga po telefon. Coś się przecina, nie mogę być taka sama jak dawniej. Smutno mi to przyznać, bo odnalezienie go było jak bajkowa iluzja zamknięta w śnie a teraz czuję, jakby w ogóle nigdy nie istniał.