Jakie to okropne uczucie…

**Dziennik osobisty**

Jakże to boli…

Ewa rozmawiała przez telefon, gdy do biura zajrzał Krzysztof. Agnieszka, spojrzała na nią znacząco, dając do zrozumienia, że rozmowa jest ważna i nie mają teraz dla niego czasu. Głowa Krzysztofa zniknęła za zamkniętymi drzwiami.

Po dziesięciu分钟左右 Ewa skończyła rozmowę i odłożyła telefon.

— A do ciebie Krzysztof wpadał — powiedziała Agnieszka.

— Dlaczego do mnie? Może do ciebie? — Ewa zirytowała się.

— Ja jestem zamężna. Czy ty naprawdę nie widzisz, jak na ciebie patrzy?

— Jak? — Ewa uniosła głowę znad monitora.

— Z zainteresowaniem — odparła Agnieszka z przekąsem.

Oczywiście, Ewa zauważała. Nie była ślepa. Tak, sympatyczny, akurat jej typ. Gdyby nie ta różnica wieku…

Pracy było tyle, że Ewa odmówiła wyjścia z Agnieszka na lunch. Wtedy do biura wszedł Krzysztof i postawił przed nią kubek kawy.

— Odpocznij. Dużo roboty? — zapytał.

— Jak zawsze — Ewa uśmiechnęła się wdzięcznie i pociągnęła łyk gorącego napoju.

— Może pójdziemy wieczorem do kina?

— Przepraszam, mam małą córeczkę — odpowiedziała, nie patrząc na niego.

— Wiem. Możesz zostawić ją u mamy na wieczór?

Ewa podniosła wzrok. W końcu zrobił pierwszy krok, a nie tylko wymieniał spojrzenia. Uśmiechnięty, przystojny. Gdyby był choć kilka lat starszy, nie zastanawiałaby się ani chwili.

Wyglądała młodziej niż miała w metryce, ale różnica między nimi i tak była widoczna. Po bolesnym rozwodzie Ewa latami nie patrzyła na mężczyzn. Bała się nowych błędów. Czas leczy rany, ale też otępia ostrożność. Czuła, że jest gotowa na nowy związek. Ale czy z Krzysztofem?

— No i co, był? — dopytywała się Agnieszka po powrocie z lunchu.

— Kto? — Ewa udawała, że nie rozumie.

— Czego się go wystrzegasz? Normalny facet. Gdybym nie była zamężna…

— Nie pleć głupot — przerwała jej Ewa. — Jestem od niego starsza i to bardzo.

— I co z tego? Wyglądasz świetnie. Kontakt z mężczyzną dobrze robi każdej kobiecie, a samotnej szczególnie. Widać, że on ci się też podoba. Przy nim masz błysk w oku, rumieńce i częściej się uśmiechasz. Zaprzeczysz?

Ewa milczała.

— Od lat jesteś sama. Mówiłaś, że czas na zmiany. Uważaj, zanim znajdziesz kogoś w swoim wieku, Krzysztofa przechwyci jakaś lala. Daj mu szansę. Choćby dla zdrowia.

Może Agnieszka miała rację? Może jednak pójść z nim do kina?

Zadzwoniła do mamy i umówiła się, że przywiezie Zosię. Film skończy się późno, więc odbierze ją rano, przed przedszkolem. Mama zmrużyła oczy, ale nic nie powiedziała.

Wieczór był piękny. Ewa dawno nie była w kinie, a tym bardziej na koncercie czy innym spotkaniu. Zakończył się w łóżku. Była na to gotowa. Po co zwlekać? Ona wolna, on też. Dla zdrowia…

— No i jak było? — Agnieszka pytała następnego dnia. — Nie udawaj, że nie wiesz, o co chodzi. Cała promieniejesz.

Ewa nie odpowiedziała. Nie zamierzała mówić o swoim życiu osobistym. Ale tajemnica długo nie przetrwała. Krzysztof zaglądał do biura, rzucał jej obiecujące spojrzenia, od których serce zaczynało jej bić mocniej, a myśli uciekały. Agnieszka oczywiście to widziała i uśmiechała się porozumiewawczo.

Romans przyspieszał. Spotykali się codziennie. U niej. Krzysztof mieszkał z matką. Przychodził, gdy Zosia już spała, i wychodził przed jej pobudką. Czasem zostawał dłużej. Dziewczynka nie pytała, czemu rano w kuchni pije kawa z mamą. Lubiła, gdy był — wtedy Ewa nie krzyczała, gdy Zosia zbyt wolno się ubierała.

Po ślubie mąż często mówił, że na razie wystarczy im jego mieszkanie, ale kiedy będą mieli dzieci, warto sprzedać oba i kupić większe. Ewa się opierała. To mieszkanie dostała od ojca krótko przed jego śmiercią. Małe, ale kto wie, co życie przyniesie. I przydało się.

Teraz sama myślała o większym lokum. Córka rosła, wiele rozumiała. Problem w tym, że po rozwodzie wzięła kredyt na używane auto i jeszcze go nie spłaciła.

— Myślałaś o kredycie hipotecznym? — spytał kiedyś Krzysztof.

— Myślałam, ale mam jeszcze ten samochód.

Rozmowa nie spodobała się Ewie. Jak długo potrwa ich związek? Lata lecą, a kobieta szybko się starzeje. Dobrze, gdy starzeją się razem. Ale Krzysztof dopiero wchodził w siłę. Jak długo ona będzie wyglądać tak samo? Kosmetyki, zabiegi, operacje — drogie, a i tak młodości nie dogoni.

W filmach widywała bohaterki, które rujnują się w pogoni za młodością, a koniec zawsze ten sam — kochanek i tak odchodzi. Wzięłaby kredyt, a potem zostałaby sama, ledwo wiążąc koniec z końcem.

Ale Krzysztof podobał jej się coraz bardziej. Gdy jakaś dziewczyna się do niego uśmiechała, zazdrość wbijała się w serce jak kolec. Jak nie zakochać się, nie zazdrościć, gdy serce jest wolne i pragnie miłości?

Ciągnęła więc, czekała.

Pewnego dnia Krzysztof wyjechał na dwa dni w delegację. W pracy nie było nic pilnego, co odwróciłoby jej myśli. W przerwie obiadowej postanowiła przejść się po mieście. Pogoda była spokojna, sucha, ale synoptycy zapowiadali śnieg.

Przeszła jeden przystanek, zmarzła i zawróciła. Wstąpiła do małej kawiarni na kawę. Zdjęła płaszcz i nagle go zobaczyła — Krzysztofa. Naprzeciwko niego siedziała młoda blondynka. Patrzyli na siebie zakochani, nachyleni nad stolikiem, niemal dotykając czołami. Trzymał jej dłonie w swoich.

Nie dało się pomylić — coś ich łączyło. Znajomi tak na siebie nie patrzą. A mówił, że jedzie w delegację. W piersi zabulgotał ból, jakby ktoś wbił tępy nóż i przekręcał. Zrobiło jej się gorąco, brakowało tchu. Wyszła szybko, zanim ją zauważył.

Przecież wiedziała, że tak będzie. Tylko nie tak szybko. Myślała, że trochę się pobawią i rozstaną bez bólu. KEwa zamknęła drzwi za sobą, wzięła głęboki oddech i postanowiła, że tym razem skupi się tylko na sobie i Zosi.