Jak wychowałam swojego męża na nowo – gdy wyznał zdradę po wyjeździe służbowym do Samary, świat mi s…

24 listopada

Nie potrafię jeszcze pozbierać myśli. Wszystko się rozsypało. Dziś w kuchni wciąż czuję w ustach gorzki smak herbaty, choć już dawno wystygła.

***

Rano zaczęło się całkiem zwyczajnie. Stałam nad garnkiem, gotując owsiankę dla Piotrusia. Jednocześnie próbowałam zapleść warkocz siedmioletniej Zosi.

Mamo, ciągniesz! popisknęła Zosia, próbując obrócić głowę.

Przepraszam, skarbie, śpieszę się. Gdzie jest wasz tata? Zaraz się spóźni…

Adam wyszedł z łazienki, zapinając koszulę, ponury, patrzył gdzieś obok.

Kawa jest? zapytał, nie patrząc mi w oczy.

W dzbanku. Nalej sobie, ja mam zajęte ręce.

Nalał, wypił, stojąc przy oknie. Patrzył na podwórko, gdzie pan Heniek, nasz dozorca, powoli zgarniał ostatnie liście.

Ani buzi w policzek, ani nawet jak spałaś. Od lat coraz częściej mijamy się jak cienie.

10 lat po ślubie. Trójka z kredytem, samochód świeżo z salonu. Dzieci całe i zdrowe. Pracuję jako księgowa w dużej sieci handlowej. Niby wszystko mam, a duszę się. Adama mi brakuje. Tego dawnego, który po nocy szedł po lody tylko dlatego, że miałam ochotę. Albo potrafił przytulić tak mocno, że aż bolało.

Koło drugiej dostałam SMS-a.

Wyjdziemy dziś do restauracji? Dawno nigdzie nie byliśmy. Załatwiłem, że dzieci zabierze Danka na noc do siebie.

Czytałam trzy razy. Serce mi łomotało czy on rzeczywiście to zauważył?

Reszta dnia przeszła mi w mgle. Odprawiłam się z pracy godzinę wcześniej. Wpadłam do domu, nie mogłam się zdecydować: co założyć? Ostatecznie padło na ciemnogranatową sukienkę, taką jedwabną, która zawsze mnie wyszczupla. Trochę więcej tuszu na rzęsy, ulubione perfumy. Spoglądałam w lustro i widziałam w nim wciąż kobietę, która chciałaby się swojemu mężowi podobać.

W restauracji nastrojowo, świeczki, dyskretna muzyka na żywo. Weszłam, gdy już czekał przy stoliku w garniturze, ogolony, jak w początkach. Wstał, gdy podchodziłam. W oczach coś błysnęło, czyżby podziw? A może tylko litość? Nie umiałam rozszyfrować.

Świetnie wyglądasz, Wiktorio powiedział, podsuwając mi krzesło.

Dziękuję. Byłam zaskoczona zaproszeniem. Jaka okazja?

Szczerze mówiąc żadna. Po prostu pomyślałem, że już w ogóle ze sobą nie rozmawiamy. Jak sąsiedzi…

Coś w tym jest westchnęłam, sącząc wino. Praca, dzieci, wieczny kierat.

Mam podobnie zaczął obracać nóż w palcach. Czuję się jak chomik w klatce, tylko nie wiem już, po co biegnę.

Długo rozmawialiśmy. Wspominaliśmy, jak mieszkaliśmy w wynajętej kawalerce z cieknącym kranem i cieszyliśmy się każdą chwilą. Śmialiśmy się z Adama, jak pierwszy raz przewijał Piotrusia i mało nie zemdlał.

Niesamowity wieczór. Czułam, jak lód powoli topnieje.

Musimy częściej się tak wyrwać pomyślałam. Jesteśmy tylko zmęczeni. Odrobina wspólnego czasu i wszystko wróci.

Gdy przyniesiono rachunek, Adam zaproponował:

Pojedźmy do domu. Po drodze kupię wino Posiedzimy spokojnie, bez dzieci.

W domu, bez rozrzuconych wszędzie zabawek, było jakoś obco, pusto. Zasiedliśmy w kuchni. Adam nalał wino. Atmosfera była ciepła, aż nagle…

Wiktorio, naprawdę musimy coś zmienić zaczął.

Zgadzam się. Wyjedźmy gdzieś razem? Może do sanatorium, na Mazury, cokolwiek. Musimy złapać oddech.

To prawda, ale to nie tylko o odpoczynek chodzi. Oddaliliśmy się totalnie. Ty tylko z dziećmi, ja w pracy Przychodzę, a ty już śpisz, albo jesteś rozdrażniona.

Już dawno nie ma między nami bliskości. Nawet nie chodzi o fizyczność, bardziej o takie porozumienie bez słów.

Zerknęłam na niego ostrożnie.

Do czego zmierzasz? spytałam cicho.

Do tego, że się pogubiłem.

I wtedy to powiedział. O delegacji do Krakowa, o koleżance, o zdradzie.

Ona po prostu słuchała, Wiki Adam zaczął mówić szybko, nerwowo. Często jeździliśmy razem. Dbała o mnie, widocznie Byłem słaby. Nie próbuję się usprawiedliwiać. Jestem draniem. Ale wtedy w nocy Wypiliśmy po prezentacji, potem zostaliśmy sami w barze hotelowym

Milczałam. Czułam, jakby w środku wybuchła bomba. Ostrymi odłamkami rozrywa wszystko od środka.

Wybacz mi, jeśli potrafisz ciągnął. Strasznie się wstydzę. Przez te dwa tygodnie nie mogłem sobie znaleźć miejsca. Nie chciałem już żyć z tym kłamstwem. Jesteś dla mnie wszystkim. Ty i dzieci. Zrobię wszystko.

Wszystko powtórzyłam jak echo.

Tak. Już rozmawiałem z dyrektorem. Poprosiłem o przeniesienie, by nie mieć z nią już kontaktu. Jarek obiecał, że załatwi od przyszłego miesiąca.

Wziąłem urlop. Wyjedźmy. Jutro znajdę ofertę, kupię bilety. Tylko ty i ja zaczniemy wszystko od nowa.

Adam wyciągnął dłoń, chciał przykryć moją, ale odsunęłam ją.

Od nowa? parsknęłam. Adam, wiesz, co zrobiłeś? Ty mnie nie tylko zdradziłeś. Ty mnie zniszczyłeś.

Siedziałam dzisiaj w pracy, cieszyłam się twoim SMS-em, wybierałam sukienkę Myślałam, że mnie kochasz, że chcesz budować związek od nowa

Kocham cię! niemal wykrzyknął.

Gdybyś kochał, nie spałbyś z nią Twoja koleżanka taka troskliwa. A ja co? Zła i wiecznie zmęczona?

Nie tak to chciałem powiedzieć… szukał słów.

Podszedł i próbował mnie objąć.

Wiki, proszę

Nie dotykaj mnie! odepchnęłam go. Jest mi niedobrze.

Wybiegłam do sypialni, przekręciłam klucz i rzuciłam się na łóżko.

Płakałam długo. Adam przez długi czas coś szeptał przez drzwi, prosił o wybaczenie, potem się uciszył. Słyszałam, jak układa się na kanapie w salonie.

***

Rano weszłam do kuchni z opuchniętymi oczami. Siedział jeszcze w tym samym ubraniu, z kubkiem zimnej kawy.

Nie wyszłam w nocy tylko dlatego, że nie miałabym gdzie zabrać dzieci powiedziałam sztywno.

Wiki

Nie chcę teraz słuchać o twoich uczuciach. Naprawdę mnie nie obchodzą.

Pokiwał głową. Rozumiem.

Mówiłeś o wyjeździe. Gdzie chcesz jechać?

Myślałem o cichym miejscu, żeby sobie wszystko poukładać Rozmawiać

Dobrze spojrzałam przez okno. Jedziemy. Ale nie łudź się, że przywiozę stamtąd dawne uczucia. Jadę zobaczyć, czy jestem w stanie patrzeć na ciebie bez obrzydzenia.

Wszystko zorganizuję. Dziś.

I jeszcze jedno. Przeniesienie chcę kopię z pieczątką. I twój telefon Od dziś bez hasła.

Oczywiście.

Wyciągnął od razu komórkę, ale odsunęłam się z niesmakiem.

Później. Teraz idź pod prysznic, potrzebuję zebrać myśli zanim zabiorę dzieci od Danki. Nie chcę, żeby widziały to wszystko.

Kiedy zatrzasnął drzwi łazienki, osunęłam się na krzesło. Odejść zostawić mężczyznę, którego jeszcze wczoraj kochałam bardziej niż kogokolwiek, bardzo bym chciała. Ale nie mogę. Przynajmniej ze względu na dzieci

***

Kolejne dni do wyjazdu ciągnęły się niemiłosiernie długo. Rozmawialiśmy tylko o technicznych sprawach.

Kupiłeś bilety?

Tak, na sobotę.

Odbierz Zosię ze szkoły.

Tak.

Dzieci czuły napięcie. Zosia milkła, gdy byliśmy razem w pokoju, Piotruś coraz częściej płakał bez wyraźnego powodu.

Mamo, czemu tata śpi w salonie? spytała któregoś wieczoru Zosia.

Przełknęłam ślinę, poprawiając jej kocyk.

Tata dużo pracuje, kochanie. Od siedzenia na krześle w pracy bolą go plecy, na kanapie jest mu wygodniej.

Pokłóciliście się?

Jesteśmy zmęczeni, myszko. Ale nie martw się wszystko się ułoży. Niedługo pojedziemy nad morze, pamiętasz?

Zosia przytaknęła, ale patrzyła na mnie z niepokojem. Dzieci wyczuwają wszystko.

***

W piątek Adam wrócił wcześniej. Przyniósł papiery.

Proszę położył na stole wydruk. Od poniedziałku, po powrocie z urlopu, przenoszą mnie do działu analityki. Zero delegacji. Tamta kobieta zostaje w zakupach. Będziemy pracować w innych budynkach.

Rzuciłam okiem na pieczątkę.

Dobrze.

Chciał coś powiedzieć w progu kuchni.

Wiktorio Myślę o tym cały czas, jakim jestem draniem

Adam, przestań! Tam, w Krakowie podjąłeś decyzję. Teraz ja podejmuję swoją zastanawiam się, czy z tobą zostać czy nie!

Nie przyznałam mu się, że wczoraj, gdy spał w salonie, odczytałam jego rozmowy na Messengerze. Obrzydzenie ściskało mi gardło, ale inaczej nie mogłam. Ostatnie wiadomości wysłał Adam: Wszystko skończone. To był błąd. Nie odzywaj się więcej.

Odpisała: Jak chcesz. Powodzenia.

Czy mi ulżyło? Nie. Ale coś się w środku lekko poruszyło. Przynajmniej w tym jednym nie kłamał próbował zakończyć to definitywnie.

***

Rano, w dzień wyjazdu, padał deszcz. Pakowaliśmy walizki w ciszy. Adam był wyjątkowo grzeczny: zamykał okna, podawał mi kubek kawy z Orlenu, sprawdzał, czy wszystko spakowane. Im bardziej się starał, tym mocniej mnie bolało.

W hali odlotów Adam usiadł obok mnie, patrząc przez okno na startujące samoloty, a dzieci oparły nosy o szybę.

Wczoraj wspominałem nasz pierwszy wspólny urlop, pamiętasz te Mazury pod namiotem? Gdy burza zerwała nam daszek

Przygryzłam wargę, ale uśmiechnęłam się.

Pamiętam. Ty całą noc trzymałeś linkę, ja spałam owinięta płaszczem przeciwdeszczowym.

Myślałem wtedy: nie ma na świecie fajniejszej kobiety. I dziś tak myślę, Wiki. Tylko się pogubiłem. Zgubiłem siebie.

Oboje się pogubiliśmy, Adam pierwszy raz od tygodnia spojrzałam mu w oczy.

Ujął moją dłoń. Nie cofnęłam jej ale też nie uścisnęłam. Sama nie wiem, co czuję.

Może rzeczywiście go w końcu wybaczę. W dużej mierze dla dzieci, by nie czuły się rozbite.

Ale zanim wybaczę, nauczę go, żeby już więcej nawet nie spojrzał w stronę innej kobiety.

I to własnie teraz, podczas tego wyjazdu, zacznę jego prawdziwe wychowanieSamolot wystartował, a ja, trzymając dłoń Adama w swojej, patrzyłam, jak chmury rozmazują się za szybą. Gdzieś poniżej zostawało całe nasze życie misternie układane cegiełka po cegiełce, ale teraz popękane, z rysami, przez które przeciekał chłód.

Czułam jednak, że w tej drodze nie chodzi tylko o nas. Chodzi o naukę, o śmiałość, by podjąć próbę, zanim wszystko się rozsypie na zawsze. Dzieci śmiały się z tyłu, dzieląc się żelkami. Do ich świata nie wkradło się jeszcze zwątpienie.

Wyjęłam z torebki chusteczkę i delikatnie otarłam łzę spływającą po policzku.

Adam spojrzał na mnie uważnie. Milczał. Zamiast słów, ścisnął mocniej moją dłoń nie tak, jak kiedyś, mocno i pewnie, ale niepewnie, z prośbą. O wybaczenie. O to, żebyśmy jeszcze kiedyś mogli rozmawiać nie tylko o dzieciach i rachunkach.

Spojrzałam w jego oczy. Były inne jakby skromniejsze, bardziej pokorne. W tej chwili pierwszy raz od dawna nie czułam w sercu wyłącznie goryczy. Przez pęknięcie przedostało się coś jeszcze nikły promień nadziei.

Nie wiem, czy nauczę się znowu mu ufać. Nie wiem, czy potrafię pokochać jak dawniej. Ale wiem, że jeszcze nie chcę poddać tej historii, w której tyle jest naszego śmiechu, naszych poranków i powrotów do domu.

Przyszłość pozostawała niepewna. Ale tym razem, mimo bólu, byłam gotowa iść naprzód krok za krokiem, nie oglądając się za bardzo za siebie.

A kiedy Adam, już podczas lotu, napisał mi krótką wiadomość na skrawku papieru: Zacznijmy od nowa. Może nie będzie idealnie, ale będę walczył o każdy dzień z Tobą, poczułam, że warto czasem choćby spróbować zaufać jeszcze raz.

Odwróciłam kartkę i odpisałam, jednym krótkim słowem, które oboje rozumieliśmy: Zobaczymy.

To wystarczyło na ten moment, na tę wspólną podróż. I może, jeśli kiedyś znów spadnie deszcz, będziemy umieli razem utrzymać rozchwianą linkę już nie ze strachu przed burzą, lecz z nadzieją, że po niej naprawdę wyjdzie jeszcze słońce.