JAK WALIZKA BEZ UCHWYTÓW…

— Tolek, nie przychodź do mnie więcej. Dobrze? — poprosiłam spokojnie.
— Co masz na myśli? Dzisiaj nie przychodzić? — nie zrozumiał Tolek.
… Był wczesny poranek, Tolek już stał w przedpokoju, spiesząc się do pracy.
— Nie, w ogóle nie przychodź — doprecyzowałam.
— Hm… Co się stało, Danusia? Dobra, zadzwonię po południu — Tolek szybko mnie pocałował i wybiegł. Zamknęłam za nim drzwi i westchnęłam z ulgą.

… Długo zbierałam się na odwagę, by to powiedzieć. Te słowa nie przyszły mi łatwo. Tolek był dla mnie niemal rodziną.
Tej nocy byłam namiętna i pełna pożądania. Żegnałam się. Tolek niczego nie przeczuł, nie domyślił się.
Tylko się zdziwił:
— Danuś! No, dziś jesteś cudowna. Bogini! Zawsze taka bądź! Kocham cię, malutka!

… Kiedyś przyjaźniliśmy się jako rodziny. Ja, mój mąż Romek, Tolek i jego żona Wioletta (tak czule nazywał swoją Wiolę).
Młodość była hałaśliwa, pełna szaleństw i beztroski. Szczerze mówiąc, Tolek zawsze mi się podobał. Gdy kupowałam sukienkę, buty czy torebkę, w myślach pytałam: czy spodoba się Tolkowi? Wioletta była moją najlepszą przyjaciółką.
Ile razem przeszliśmy! Nie da się tego opowiedzieć. Wiedziałam, że Tolek do mnie coś czuje, ale trzymaliśmy dystans.
Na wspólnych spotkaniach Tolek delikatnie mnie obejmował i szeptał do ucha:
— Danuś, tak za tobą tęskniłem!

Myślę, że gdy przyjaźnią się rodziny, zawsze ktoś do kogoś pała sympatią. Mężczyzna do kobiety lub na odwrót. Człowiek ulega pokusom. Ktoś komuś się podoba, a ktoś inny kocha się w żonie przyjaciela. Dlatego właśnie się przyjaźnią. Na jakiś czas… Nie wierzę w przyjaźń mężczyzny i kobiety. Zapewne między takimi „przyjaciółmi” było, jest lub będzie łóżko. To jak rozpalanie ognia obok stogu siana. Prędzej czy później wszystko spłonie. Może są wyjątki. Rzadkie.

… Mój Romek lubił spoglądać na Wioletę z aprobatą. Nieraz to zauważyłam i dawałam mu kuksańca.
Romek tylko się śmiał i zaprzeczał:
— Danuś, nie zawracaj głowy! Przecież jesteśmy przyjaciółmi!
A potem, śmiejąc się, dodawał:
— Grzechu nie ma, tylko w ziemi leżą…

W Wioli byłam pewna jak w sobie. Nigdy nie przekroczyłaby granicy. Ale mój Romek lubił zbierać poziomki w cudzych ogródkach. Dlatego rozstaliśmy się po dwudziestu latach małżeństwa. Romek ożenił się z jedną taką „poziomką”, gdy ta zaczęła ględzić o przyszłym dziedzicu. Nasze dzieci były już dorosłe i wyprowadziły się z domu. Spakowałam Romkowi walizkę i pobłogosławiłam na nowy związek.

„No i nadeszła ta samotność” — martwiłam się początkowo.
Wioletta z Tolkiem często wpadały w odwiedziny i próbowały mnie pocieszać. Choć muszę przyznać, wcale nie cierpiałam. Tylko święta stały się nieznośne. Włóczyłam się wtedy po mieszkaniu, czując pustkę. W święta najbardziej odczuwa się brak drugiej osoby — by pokłócić się, popłakać, pogadać.

… Po trzech latach Tolek owdowiał. Śmierci nie oszukasz, nie uciekniesz. Wioletta ciężko chorowała przez rok i przed śmiercią przekazała mi swego ukochanego męża.
Powiedziała wprost:
— Danuś, zaopiekuj się Tolkiem. Nie chcę, żeby dostał się jakiejś innej. Tobie zawsze się podobał, czułam to. Żyjcie razem.

Tolek przepłakał, co trzeba, postawił żonie granitowy nagrobek, zasadził na grobie piękne kwiaty. Z czasem zaczął do mnie zaglądać. Przyjmowałam go z otwartym sercem, pomagałam przetrwać stratę. Byłam gotowa otoczyć go troską, opieką, miłością. Mieliśmy wspomnienia — do śmiechu i do łez.

… Wiele przeszliśmy razem. Dzieliliśmy radości i smutki. Zbliżyliśmy się jeszcze bardziej.
Lecz z czasem zaczęłam czuć się tą relacją zmęczona. Drażnił mnie każdy drobiazg, kłóciłam się z Tolkiem o byle co. I w końcu zrozumiałam — to nie moje!
Zapach nie ten, łóżko zimne, zero poczucia humoru. Miałam wrażenie, że Tolek mówi, jak ślepy o kolorach. Jego gadanie mnie irytowało. Gada od rana do wieczora, a słuchać nie ma czego. Był nudny, przewrażliwiony, wybredny w jedzeniu i ubiorze. Jak miesiąc nie słońce — świeci, ale nie grzeje. Pewnie Wioletta bardzo go kochała, skąd znosiła te wszystkie dziwactwa?

Zaczęłam się męczyć. Może po prostu przywykłam żyć sama, bez lokatorów na głowie. Cała sympatia do Tolekka wyparowała. Gdy w końcu zaczął mnie doprowadzać do szału, zaproponowałam spokojne rozstanie. Postanowiłam: dam mu niezapomnianą noc (niech zapamięta!) i skończymy to raz na zawsze.

Tolek zaś bezgranicznie mnie kochał i uważał, że wszystko między nami jest idealne. Na moje zaczepki odpowiadał niewinnym uśmiechem. Całował mnie po rękach, nigdy nie spojrzał krzywo. Nigdy się nie kłócił, nie obrażał.
Czasem tylko mówił z naiwną przekorą:
— Danuś, nie gniewaj się. Wszystko naprawię. Nie uda ci się mnie odtrącić. Kto cię będzie tak kochał jak ja?

I prawda — kto? Po takich słowach topniałam jak woskowa świeca.

… Tolek zadzwonił w przerwie obiadowej.
— Danuś! Co się stało? Wszystko w porządku? — spanikował.
— W porządku. Przyjdź wcześniej. Strasznie za tobą tęsknię — wydukałam zawstydzona.

No cóż… Jesteś jak walizka z urwanym uchwytem — i wyrzucić szkoda, i nosić niewygodnie.
Nasze drogi splotły się na dobre. Co mam robić? Zostawić wdowca samemu sobie? Zginie biedak…

**A życie uczy, że czasem trzymamy się przeszłości, choć dawno nie daje nam szczęścia. I tylko od nas zależy, czy mamy odwagę puścić to, co już nas nie ogrzewa.**