Jak ujarzmić męża – opowieść o Natalii, kotce Mani, psie Szustrze i pięciu nowych siłach w życiu po chorobie, czyli jak kobieta na emeryturze zaczęła walczyć o siebie i swoje marzenia dzięki wsparciu lekarzy, doświadczeniu szpitalnemu i odwadze, by zmienić codzienność – wzruszająca historia o miłości, wzajemnym szacunku i sile, którą można w sobie odnaleźć nawet po latach małżeństwa.

Dzieńnik Natalii Jak uspokoiłam męża

Jestem ogromnie wdzięczna za Wasze wsparcie, polubienia, komentarze i wszystkie ciepłe słowa pod moimi opowiadaniami, a także za każdą złotówkę wrzuconą dla mnie i moich pięciu mruczków. Udostępniajcie, proszę, historie, które Wam się spodobały, na swoich profilach sprawia mi to wielką radość!

Po wyjściu ze szpitala poczułam się zdecydowanie lepiej, więc miałam ochotę od rana zająć się zwykłymi obowiązkami.

Jednak dziś, zaraz po przebudzeniu, poczułam wewnętrzny sprzeciw, którego się nie spodziewałam.

Mój mąż, Leszek, już rozgrzewał stawy. Zawsze był typem sportowca, nawet teraz, na emeryturze, nie odpuszcza porannej gimnastyki na ból stawów.

Ja natomiast zwykle zaczynałam dzień od sprzątania kuwety naszej kotki Pusi. Potem karmiłam Pusię i naszego oddanego pieska Reksia, ogarniałam ślady ich nocnych wybryków w przedpokoju i na kuchni. Zaraz potem wybiegałam na spacer z Reksiem.

Po południu i wieczorem chodziliśmy na dłuższe spacery już razem z Leszkiem, ciesząc się ciszą naszego poznańskiego parku. Ale rano, dopóki Leszek zajmował się swoim zdrowiem, ja musiałam ogarnąć wszystko na raz.

Zawsze po powrocie szykowałam nam nasz skromny, choć już rutynowy, śniadaniowy zestaw: twaróg z miodem i suszonymi śliwkami, na zmianę z jajecznicą albo omletem.

Dla mnie ta poranna krzątanina była zastępstwem ćwiczeń, ale lekarze w szpitalu, jak tylko dowiedzieli się, jak wygląda mój dzień, stanowczo nalegali, żebym wprowadziła prawdziwą gimnastykę. Domowe obowiązki to jednak nie to samo.

Leszek, gdy kończył rozgrzewkę, ścielił łóżko i często narzekał, że to raczej „niemęskie” zajęcie i że na jego barki spada cała domowa robota. Dwa razy w tygodniu sam wrzucał brudną bieliznę do pralki i odkurzał, czasem z przekąsem rzucając, że znowu nic nie jest zrobione jak należy.

Zmywał naczynia po śniadaniu, uważając, że tym gestem już w pełni wspiera swoją żonę.

Zaraz po śniadaniu ja zabierałam się za obiad, a potem siadałam przy komputerze. Po przejściu na emeryturę postanowiłam trochę dorabiać przez internet by nie musieć liczyć każdej złotówki.

Leszek natomiast śmiał się z moich drobnych zleceń, a chęć kupienia nowej sukienki określał jako zbędny wydatek przecież szafa pełna!

Często ustępowałam mężowi, przymykałam oko na jego wybryki choćby kupił trzecą wiertarkę z moich śmiesznych dorobków, nie narzekałam.

Ale po chorobie wszystko się zmieniło. Tak bardzo, że na początku aż sama poczułam strach wobec własnych reakcji.

Trafiłam do szpitala, bo zemdlałam na ulicy w drodze do sklepu. Lekarze nie wierzyli własnym oczom widząc moje fatalne wyniki. Nawet Leszek się przeraził, kiedy zobaczył mnie bladą, pod kroplówką. Sam ledwo ogarniał dom, zdziwiony, że tyle jest do zrobienia.

Czekał z utęsknieniem, aż jego ukochana wróci do domu przecież naprawdę mnie kocha i martwi się o mnie.

Pierwsze dni po powrocie faktycznie jeszcze dużo odpoczywałam. Leszek opiekował się mną, pytając:
No i jak się czujesz, Natalio? Już lepiej? Jeszcze nie? Ale już nie jesteś taka blada!

Po czym śmiał się:
Nie rozkładaj się za bardzo, bo zapomnisz jak się chodzi. Leniuchowanie jest równie szkodliwe, wracaj pomału do rytmu dnia

Z częścią jego słów się zgadzałam ale nie ze wszystkim. Dzisiaj po przebudzeniu nie poczułam żadnej ochoty rzucać się z powrotem w wir domowych obowiązków.

Spojrzałam na Leszka ćwiczył z takim skupieniem, jakby czekał aż ja zaraz też zajmę się moimi sprawami.

Po raz pierwszy od dawna przestałam widzieć w nim opiekuna. Zobaczyłam za to kogoś, kto sam nieświadomie znów zamierza przerzucić na mnie ciężar, którego tym razem nie zamierzam dźwigać w samotności.

Odezwał się we mnie bunt!

Przypomniały mi się słowa lekarki, które brzmią mi w głowie jak dzwon alarmowy:

Z siebie nie dbasz, a do tego nauczyłaś do tego męża.
Jemu się wydaje, że wszystko przychodzi Ci lekko i nigdy nie jesteś zmęczona.
A Ty przecież codziennie uśmiechasz się, nie narzekasz
A to z anemią do nas przyjechałaś, Twoje wyniki trzy razy poniżej normy! Ty chcesz żyć?

Już w szpitalu dostałam natychmiast kroplówkę, potem aż pięć transfuzji, zanim wyniki wróciły do normy.

Patrząc na przezroczysty dren, przez który płynęła do mnie obca krew, myślałam: nigdy nie przypuszczałam, że dostanę pięć różnych żyć od zupełnie nieznanych ludzi. Oni przecież ocalili mi życie a może zostawili mi coś więcej? Jakąś iskrę siebie?

Po powrocie do domu zauważyłam ze zdziwieniem, że nie mam już w sobie dawnych chęci, żeby usługiwać Leszkowi na każde skinienie.

Tak, kocham go, i on mnie też mimo narzekania zrobi w domu więcej niż niejedno chłopisko. Ale jednak swoje sprawy zawsze wyolbrzymiał, a moje ignorował.

Dawniej nie przykładałam do tego wagi po prostu mam łagodne serce. Teraz jednak coś się we mnie zmieniło.

Poczułam, że chcę zadbać o siebie i stare pasje. Żeby zagrać na pianinie, które stoi w kącie, żeby oderwać się od garów i pościelić kołdrę nie w biegu, lecz śpiewając jak za młodu.

Od niechcenia stanęłam obok Leszka i zaczęłam ćwiczyć razem z nim. Spojrzał na mnie zaskoczony:
Natalia, czy cię tam na tej infuzji nie przeleczyli za bardzo? Na stare lata chcesz się wziąć za sport? Ty i tak wyglądasz świetnie może lepiej kota i psa nakarm, śniadanie zrób, już burczy mi w brzuchu

Lekarka mi kazała odpowiedziałam twardo, na co on aż wybałuszył oczy Powiedziała wprost: Albo zaczniesz ćwiczyć, zadbasz o siebie, albo długo nie pożyjesz. Chcesz mojej śmierci?

Zaniemówił. Pewnie pomyślał, że ten babski kaprys zaraz mi przejdzie, a szpital tak na mnie zadziałał. Ani pisnął, gdy zaraz zarządziłam:

Teraz ja karmię Pusię i Reksia, ty bierzesz Reksia na spacer. W tym czasie ja szykuję śniadanie pójdzie szybciej.

Zdziwiłam się, jak szybko się zgodził. Ja zaś czułam w środku iskrę a może aż pięć różnych iskier, które podpowiadały mi, że zasługuję na własne nowe sukienki kupione za własne pieniądze, że mam pełne prawo ćwiczyć i zadbać o siebie, że powinnam teraz zająć się własną muzyką.

Policzyłam pięć nowych, wyraźnych postanowień. Pięć transfuzji Przypadek?

Ludzie po przeszczepach nierzadko zyskują nowe talenty, smaki albo wspomnienia mówi się o tym nieraz. Może i ze mną tak się stało?

Patrząc teraz na Leszka, już nie czuję dawnych wyrzutów sumienia. Jest mi bliżej do asertywności niż kiedykolwiek. Jego świat w którym byłam cichą, zawsze pod ręką, wygodną żoną zaczyna się chwiać.

Słuchaj, Leszku zaczęłam już odważniej przez te wszystkie lata nie widziałeś, ile tak naprawdę robię, ile kosztuje mnie dbanie o ten nasz dom. Teraz już będziesz widział i nie dziw się, jeśli wrzucę stare suknie do worka i pojadę sobie kupić nowe. A jeszcze pogram na pianinie, pamiętasz jak się śmiałeś, że po szkole muzycznej gram tylko Kotka na płocie? To posłuchaj

Podniosłam pokrywę pianina, dotknęłam klawiszy i sama nie wiem skąd zaczęłam wygrywać piękny, wzruszający utwór, który od dawna drzemał gdzieś w mojej pamięci.

Leszek patrzył na mnie z otwartą buzią, po czym szepnął:
Natalka Jak ty to robisz? To chyba zupełnie nowa ty.

W jego oczach dostrzegłam niepokój przemieszany z zachwytem. Przywykł do jednej Natalii, a teraz stała przed nim silniejsza, odważniejsza, bardziej pewna siebie kobieta.

Uśmiechnęłam się szczerze już nie tym starym, przepraszającym półuśmiechem. Teraz czułam w sobie ogień rozpalony przez pięć nowych iskierek. Ten ogień nie tylko daje mi siłę przetrwać, ale sprawia, że naprawdę zaczynam żyć.

I żyć nie tylko dla innych lecz także dla siebie, dla własnych marzeń. Może właśnie po to jest mi dane to drugie życie: żeby zbudować lepszy związek z Leszkiem, na wzajemnym szacunku, a nie na poświęceniu.

Nie wiem, kim byli ci wszyscy dawcy ale na pewno byli silni i wspaniali. Ocalili mi życie i pozwolili na nowo poczuć, że jestem szczęśliwa naprawdę szczęśliwa.

Gdy Leszek patrzy na mnie teraz, widzę w jego oczach podziw.

Mówi się, że nie trzeba pytać, dlaczego spotyka nas choroba czy trudność, lecz raczej po co to się stało? Może to była szansa, by odkryć, jak piękne potrafi być życie?

Cudowna jest i wiosna, i zima, błoto i mróz, każdy dzień wart jest docenienia niebo, promień słońca, uśmiech bliskich.

Bo kiedy ukochany mąż zaczyna marudzić czasem trzeba go postawić do pionu, by na nowo przypomniał sobie, że jest mężczyzną

Dopóki mamy siłę, żyjemy na pełnię i doceniamy wszystko, co nam dane. Bo na tym przecież polega życieI kiedy tak siedzieliśmy razem ja przy pianinie, Leszek w fotelu, z delikatnym uśmiechem i łzą wzruszenia w oku uświadomiłam sobie, że wspólne życie to nie podział na silnych i słabszych, ale wzajemność. Po wszystkim, co przeszliśmy, nauczyliśmy się być obok siebie bardziej świadomie, bez niedopowiedzeń i z odrobiną humoru.

Leszek podszedł, pocałował mnie w czoło, a potem niespodziewanie wyciągnął rękę:
A może jak już tak szalejesz, zatańczymy, Natalka? Może wcale nie jest za późno, by zacząć żyć trochę inaczej. I ty, i ja.

I właśnie wtedy, tańcząc w porannym świetle, z muzyką, którą po raz pierwszy od tylu lat sama dla nas stworzyłam, poczułam prawdziwe szczęście. Zrozumiałam, że każdy dzień może być nowym początkiem, a miłość oraz szacunek potrafią rozkwitnąć, nawet jeśli wydawało się, że zostały zapomniane w codzienności.

Moje pięć nowych iskierek rozpaliło nie tylko mnie, ale i nas oboje. Bo nie chodzi o to, by żyć tylko dla kogoś ale by tak żyć razem, żeby nikt z nas nie musiał oddawać siebie w całości. I żeby każde witaj rano znaczyło więcej niż całe lata dawnych rytuałów.

I wiem teraz jedno mam w sobie siłę nie tylko na własne życie, ale i by przywrócić blask tym, których kocham. Nawet jeśli czasem muszę im przypomnieć, że jestem tu i jestem ważna.
I to, proszę Państwa, jest mój codzienny cud: życie na nowo razem.