Jak Ty mnie czasem doprowadzasz do szału!!!… Jesz nie tak…, ubierasz się nie tak…, i w ogóle wszystk…

Ile razy mam ci powtarzać!!! Nawet jeść nie umiesz porządnie, ubierasz się też bez gustu, właściwie wszystko robisz nie tak!!! mój głos podniósł się, przechodząc prawie w krzyk.
Ty nic nie potrafisz!!! Nawet normalnych pieniędzy nie potrafisz zarobić! Ile razy mam się o coś w domu prosić! rozpłakała się Hania, I dzieci nie mamy, dodała bardzo cicho.
Biała z rudymi łatkami kotka Bunia, już niemal dziesięcioletnia, siedząc na górze szafy z uwagą przyglądała się tej naszej kolejnej tragedii. Ona wiedziała a raczej wyczuwała że tata z mamą naprawdę się kochają… Nie rozumiała tylko, po co te gorzkie słowa, które wszystkim sprawiają tylko ból.
Mama, zalewając się łzami, uciekła do pokoju, a ja siedziałem i paliłem papierosa za papierosem.
Bunia, czując, jak nasza rodzina się rozpada, zadumała się: W domu powinno być szczęście, szczęście to dzieci, trzeba by jakoś zdobyć dzieci
Sama Bunia nie mogła mieć małych została już dawno wysterylizowana, a żona lekarze mówili, że się da, ale jakoś wciąż nie wychodziło
Następnego ranka, gdy wyszliśmy z Hanią do pracy, Bunia pierwszy raz w życiu przez uchylone okno wybrała się z wizytą do sąsiadki Łapki na pogawędkę i poradę.
Po co wam dzieci?! fuknęła Łapka patrz na moje: jak tylko przyjdą z dziećmi, to się ukrywam raz pomadką mi pysk wymażą, raz tak ściskają, że tchu złapać nie mogę!
Bunia westchnęła tylko: Nam by się przydały grzeczne dzieci Tylko skąd je wziąć
Hm Ta dzika kotka z podwórka, Jadzka, znowu narobiła dzieciaków pięć sztuk, zamyśliła się Łapka wybieraj
Bunia, trochę przerażona, zeskoczyła z balkonu sąsiadów na nasz, a potem na klatkę schodową. Drżąc ze stresu, przecisnęła się przez pręty kratki piwnicznego okienka i zawołała:
Jadzko! Wyjdź, proszę cię, na moment
W głębi piwnicy dało się słyszeć rozpaczliwe piski.
Bunia, ostrożnie się czołgając i rozglądając na wszystkie strony, podeszła bliżej do cichych szlochów. Pod kaloryferem, na żwirze, leżało pięć malutkich ślepych kociąt, trzęsących się z głodu i rozpaczliwie wołających matkę. Po zapachu poznała, że Jadzki nie było tu już ze trzy dni, a kocięta głodowały
Bunia, ledwo powstrzymując się od płaczu, delikatnie, ale wytrwale przeniosła każde z nich pod nasze wejście do klatki.
Leżąc przy nich i próbując uspokoić ich ciche, głodne piski, wytężała wzrok w kierunku końca podwórza tam powinni się niebawem zjawić jego rodzice.
Kiedy z Hanią wracaliśmy z pracy, trochę milcząc, zaskoczyła nas scena przy wejściu na betonowych schodkach leżała Bunia (która, nawiasem, nigdy sama na dwór nie wychodziła), a przy niej pięć mruczących, kolorowych kociąt próbowało ssać mleko.
To co to ma być?! zdziwiłem się.
Cud szepnęła Hania i natychmiast zabrała Bunie i maluchy do mieszkania.
Patrząc, jak kotka mruczy w kartonie wśród małych główek, spytałem:
I co z nimi zrobimy?
Wykarmię je butelką jak podrosną, oddam koleżankom, zadzwonię, popytam odpowiedziała cicho Hania.
Trzy miesiące później Hania, siedząc i głaszcząc naszą kocią rodzinę, raz po raz powtarzała To nie mieści się w głowie, to się po prostu nie dzieje
A potem płakaliśmy oboje ze szczęścia, kręciłem ją w ramionach, śmialiśmy się i mówili, mówili
Nie na darmo dom dokończyłem!
Tak, dziecko będzie miało gdzie biegać na świeżym powietrzu!
I koty mogą latać po ogrodzie!
Dla wszystkich starczy miejsca!
Kocham cię!
A ja ciebie jeszcze bardziej!
Mądra Bunia otarła łapą łzę wygląda na to, że wszystko zaczyna się układać

Dziś wiem, że czasem szczęście przychodzi niespodziewanie trzeba tylko dać się zaskoczyć i otworzyć serce na nowe początki.