„Jak to nie zamierzasz zajmować się dzieckiem mojego syna?! – nie wytrzymała przyszła teściowa – Po pierwsze, nie wybrzydzam na Igorka. Przypominam, że to właśnie ja, jak porządna żona i matka, po pracy zasuwałam w tym domu na drugą zmianę przy gotowaniu, praniu i sprzątaniu. Mogę pomóc i doradzić, ale nie zamierzam brać na siebie w pełni obowiązków rodzicielskich. – Jak to – nie zamierzasz? To taka jesteś, fałszywa? – D…a jesteś, Ryśka. Kto chciałby pracować za darmo? – jak zwykle na zjeździe klasowym Sylwia nie darowała sobie kąśliwych komentarzy o wszystkim i wszystkich. Dawno już minęły czasy, gdy Rita nie potrafiła odpowiedzieć. Teraz nie przebierała w słowach, więc i tym razem nie pozwoliła zostawić tej rozmowy bez riposty…”

Jak to nie zamierzasz się zajmować dzieckiem mojego syna? nie wytrzymała teściowa.

Po pierwsze, nie odwracam się od Igorka. Przypominam, że w tym domu to właśnie ja, jak porządna żona i matka, po pracy robię drugą zmianę przy gotowaniu, praniu i sprzątaniu.
Mogę pomóc i podpowiedzieć, ale nie mam zamiaru całkowicie brać na siebie obowiązków rodzica.

To jak to, nie zamierzasz? Czyli taka jesteś, obłudna?

D…a jesteś, Ryta. Po co komu praca, za którą nie płacą? jak zwykle na spotkaniu klasowym, Swietka nawet na sekundę nie zapomniała o swoim zwyczaju krytykowania i plotkowania.

Dawno minęły już te czasy, gdy Rita nie potrafiła odpyskować. Teraz miała swój język i nie omieszkała postawić pyskatą Swietkę na miejscu.

Jeśli ty musisz zastanawiać się, skąd wziąć pieniądze, to nie znaczy, że inni też mają takie zmartwienia, wzruszyła ramionami całkiem swobodnie. Ja po ojcu mam dwie kawalerki w Warszawie.

Jedna była jego, gdzie z mamą mieszkali przed rozwodem, a druga przypadła mi przez dziadków.

A ceny wynajmu w stolicy są, wiadomo, nieporównywalne z resztą kraju starcza mi i na życie, i na przyjemności, więc mogę wybrzydzać, a nie łapać pierwszą lepszą robotę z marszu.

To dlatego przebranżowiłaś się z lekarki na ekspedientkę?

To był w zasadzie sekret. Rita obiecała o tym nie mówić.

Ale jeśli Swieta naprawdę chciała zachować ten fakt w tajemnicy, to powinna była przemyśleć, co mówi. Przynajmniej nie wyzywać publicznie Rity od d….

Naprawdę myślała, że jej się to upiecze? Jeśli tak, to d… raczej nie była Rita.

Ekspedientka, serio?

Przecież obiecałaś milczeć! pisnęła urażona Swieta.

I natychmiast złapała torebkę i wybiegła z restauracji, z trudem powstrzymując łzy.

Dobrze jej tak skomentował Andrzej po chwili ciszy.

No, naprawdę. Dała już wszystkim popalić. Kto ją w ogóle zaprosił? dopytała Tanya.

Przecież to ja wszystkich skrzykiwałam, zabrzmiała przepraszająco była przewodnicząca klasy, a obecnie organizatorka spotkania, Anna. No ale w szkole Swieta nie była zbyt sympatyczna, ale ludzie się zmieniają. Przynajmniej niektórzy.

Ale nie zawsze, wzruszyła ramionami Rita.

Znajomi wybuchli śmiechem. Potem zaczęli wypytywać Ritę o jej pracę.

Czysta ciekawość (całkiem życzliwa, bez cienia drwin z wyboru zawodowego Rity) była całkowicie zrozumiała.

Mało kto zna się na tej branży (i niewielu życzyłoby tego nawet wrogowi); przez to krąży wokół niej mnóstwo mitów.

Rita opowiadała więc o wszystkim po kolei.

Po co właściwie im pomagać, skoro i tak nie ma szans? dopytał któryś z byłych klasowych.

A kto powiedział, że nie ma? Słuchaj, mam pod opieką chłopca, pięć lat. Przy porodzie coś poszło nie tak, była niedotlenienie i w efekcie ma opóźnienie w rozwoju.

Rokuje nieźle, jak na takie przypadki odezwał się koło trzeciego roku życia, a teraz rodzice ciągle go wożą po logopedach i neurologach.

Ale jest duża szansa, że pójdzie do zwykłej klasy, nie do integracyjnej. I w przyszłości też może sobie świetnie radzić.

A gdyby nikt się nim nie zajął mogłoby być zupełnie inaczej.

Czyli bez gonienia za złotówką, zajęłaś się czymś ważnym społecznie podsumował Waldek.

I rozmowa zeszła na życie i rodziny dawnych znajomych.

Rita nagle odczuła, że ktoś ją obserwuje. Z początku uznała to za paranoję, ale później znowu poczuła czyjś wzrok na plecach.

Dyskretnie się obejrzawszy, zobaczyła, że jednak nikt się nią nie interesuje. Naprawdę, nikt z restauracyjnych gości nie patrzył na nią podejrzliwie.

Więc w pełni oddała się pogawędkom, a później zapomniała o tym niewytłumaczalnym, chwilowym wrażeniu.

Minął tydzień od spotkania klasowego.

Wczesnym rankiem Rita, wychodząc z parkingu pod blokiem, odkryła, że jej samochód jest zastawiony.

Zadzwoniła pod numer z kartki za szybą obcego auta usłyszała masę przeprosin i obietnicę, że zaraz ktoś zejdzie i zabierze samochód.

Przepraszam najmocniej uśmiechnął się do dziewczyny młody facet. Musiałem załatwić sprawy, a nie było gdzie stanąć, tylko tak po sąsiedzku. W ogóle, jestem Maksym.

Rita przedstawiła się. Coś Maksymie od razu wzbudziło w niej sympatię.

Sposób bycia, ubranie, nawet perfumy wszystko to sprawiało, że bez problemu zgodziła się na randkę.

Potem były kolejne spotkania. Po trzech miesiącach nie mogła wyobrazić sobie życia bez Maksa.

Zwłaszcza, że i jego mama, i syn z pierwszego małżeństwa przyjęli ją jak swoją.

Chłopiec był wyjątkowy, ale Rita dzięki swoim kompetencjom zawodowym szybko dogadała się z Igorem.

Na prośbę Maksa podpowiedziała mu nawet kilka nowych metod, jak wspierać syna, lepiej się z nim komunikować i pomagać mu w odnalezieniu się wśród rówieśników.

Po roku związku zdecydowali się zamieszkać razem. Rita wprowadziła się do Maksa i Igora.

Swoją kawalerkę, jak zawsze, oddała w wynajem przez tę samą agencję, która prowadzi jej mieszkania w Warszawie. Sama spakowała rzeczy i wprowadziła się do przyszłego męża i jego syna.

Wtedy właśnie zaczęły pojawiać się pierwsze niepokojące sygnały.

Na początku drobnostki pomóż Igorowi się ubrać, albo posiedź z nim pół godziny, pójdę po zakupy.

To jeszcze było akceptowalne, zwłaszcza, że Rita z Igorem mieli dobry kontakt. No i zazwyczaj wtedy nie miała pilniejszych spraw.

Ale z czasem prośby stały się coraz bardziej uciążliwe.

Rita musiała więc porozmawiać z Maksem jego syn to przede wszystkim jego odpowiedzialność.

Chętnie pomoże, w miarę możliwości, ale nie zamierza dźwigać na sobie więcej niż jedną piątą obowiązków, tylko dlatego, że chłopiec nie jest jej synem. Poza tym na co dzień i tak zajmuje się dziećmi o specjalnych potrzebach w pracy jej wystarczy.

Maks niby wszystko zrozumiał, ale przed samym ślubem zaczęli z jego matką rozważać rehabilitację Igora.

A mówiąc rozważać snuli plany przed Ritą, sugerując, że to ona ma wziąć te obowiązki w wolnym czasie po pracy.

Stop, stop, kochani Rita szybko wszystkich zgasiła. Maksiu, przecież mamy umowę ty sam zajmujesz się Igorem.

Ja do twojej matki nie jeżdżę sprzątać, remontować czy załatwiać jej spraw, prawda? Radzę sobie sama wedle możliwości.

No, porównałaś prychnęła przyszła teściowa. Matka to dorosła, samodzielna kobieta. A dziecko to dziecko.

Myślisz, że po ślubie dalej będziesz się trzymać z dala od Igorka, a my to przyjmiemy spokojnie?

Po pierwsze, nie odwracam się od Igora. Po pracy, jak wzorowa żona, gotuję, sprzątam, piorę.

Ale nie mam zamiaru dodatkowo prowadzić rehabilitacji Igora, bo to syn Maksa i to on powinien się tym przede wszystkim zająć.

Mogę podpowiedzieć, ale pełnych obowiązków rodzica nie biorę.

Jak to? Czyli taka jesteś podwójna? Gadać przy znajomych potrafisz, aż się słucha, a tu nawet nie potrafisz dzieckiem się zająć?

O czym wy w ogóle mówicie? Rita była zdziwiona.

Zaraz jednak sobie wszystko poukładała. Przypomniała sobie, że matka Maksa dorabia jako zmywająca w tej restauracji, gdzie była klasowa impreza.

Zrozumiała natychmiast.

Czyli specjalnie to ustawiliście, żeby mi zwalić opiekę nad waszym chorym dzieckiem?

Myślisz, że naprawdę bym się z tobą związał, gdyby nie Igor i twoja praca? nie wytrzymał Maks. Gdyby nie te rzeczy, nawet bym na ciebie nie spojrzał

A, nie spojrzałbyś? To już nie patrz powiedziała Rita, zdejmując pierścionek i rzucając nim w byłego narzeczonego.

Jeszcze pożałujesz! zagroził Maks z matką. Normalnemu facetowi nie potrzebna jest jakaś szara myszka z niepewną robotą i bez kasy.

Mam dwie mieszkania w Warszawie, więc pieniądze mam odpaliła Rita.

I z satysfakcją popatrzyła, jak oblicza Maksa i jego matki robią się długie.

Zaraz potem rzucili się z przeprosinami, obiecując, że już zawsze sam będzie się zajmował synem, że już nigdy tak nie powie, że przepracowany był, zamotał się, wybacz, kocham-ciebie-nie-mogę-i-więcej-nigdy.

Oczywiście, że Rita wbrew wyzwiskom nie była naiwna i nie uwierzyła już w te słowa.

Zaśmiała się tylko na pożegnanie: Maks stracił swoją szarą myszkę, a zupełnie nie wyglądało, żeby to Rita miała żałować.

Potem ona i znajomi jeszcze długo wspominali całą tę historię.

A Rita dalej marzy, że pewnego dnia spotka człowieka, który pokocha ją nie za mieszkania, nie za umiejętności, ale po prostu za to, jaka jest naprawdę.

A póki co pracy, przyjaciół i nowych wyzwań jej nie brak. Może jeszcze tylko kota sobie sprawi bo koty, w przeciwieństwie do niektórych facetów, wychować możnaPewnego wieczoru, kiedy słońce zgasło już za dachami miejskich kamienic, Rita wróciła do domu po długim, satysfakcjonującym dniu w pracy. Zapaliła światło w kuchni, nalała sobie herbaty i z zaskoczeniem zauważyła na stole kopertę. Nie spodziewała się przesyłki, a już na pewno nie od nikogo specjalnego.

W środku znajdowała się kartka z dziecięco niewprawnym rysunkiemIgor narysował ją z pomocą, a na dole widniał uroczy napis: Dziękuję Ci, ciociu Rito, za to, że potrafisz być prawdziwa. Uśmiechnęła się szeroko; serce ścisnęło jej się z wdzięczności.

Wtedy do głowy przyszła jej jeszcze jedna myślże choć świat czasami podsuwa niewłaściwych ludzi, uczy dzięki nim, jak nie tracić siebie i nie dać sobie wmówić, że jest się za mało. Dobrze jej było samej ze sobą, z nowo odkrytą siłą i spokojem, a przecież nigdy nie wiadomo, co czeka za rogiem.

Na razie Rita wiedziała jedno: życie potrafi zaskakiwać, jest pełne zakrętów, ludzi, których rolą jest Cię czegoś nauczyć, a także chwil, gdy niespodziewanie odkrywasz, jak wiele znaczysznie dla mieszkań, nie dla kompetencji, ale po prostu dla kogoś autentycznie ci bliskiego.

Z takim przekonaniem, popijając herbatę i patrząc na swój nowy ulubiony rysunek, Rita otworzyła laptopa, by napisać list do starej przyjaciółki. Zaczęła: Zawsze myślałam, że szczęście to coś, co trzeba zdobyć z kimś u boku. Dziś już wiem, że można je znaleźć w sobiei to jest najpewniejszy początek każdej pięknej historii.

A przyszłość? Rita była na nią gotowabo w końcu to ona decydowała, jaką bajkę napisze dalej.