Jak sąsiad przechytrzył natrętnych krewnych wpadających na grilla

Wiesław Nowak, nasz sąsiad z działki pod Warszawą, zawsze słynął z gościnności i mistrzowskiego przyrządzania kiełbasek z rusztu. Jego sekretna marynata, której nauczył się podczas pracy na budowie w Czechach, nadawała potrawom wyjątkowy smak. Niestety, jego dobre serce stało się też przekleństwem – niektórzy krewni zaczęli nadużywać jego uprzejmości.

Co weekend, ledwo tylko dostrzegli dym unoszący się nad ogrodem Wiesława, jego kuzyni z rodzinami, mieszkający w pobliżu, zjawiali się bez zaproszenia. Ochoczo oferowali pomoc w przygotowaniach, lecz ich udział sprowadzał się tylko do próbowania potraw i opróżniania półmisków. Nie przynosili ze sobą ani jedzenia, ani picia, licząc całkowicie na hojność gospodarza.

Wiesław, człowiek kulturalny i taktowny, długo znosił to zachowanie, mając nadzieję, że krewni sami zrozumieją swoją nietaktowność. Gdy jednak ich wizyty stały się regularne i uciążliwe, postanowił dać im nauczkę.

Pewnej soboty, wiedząc, że nieproszeni goście znowu się pojawią, Wiesław przygotował szczególną „niespodziankę”. Rozpalił ognisko, używając starych, wilgotnych desek pozostałych po rozbiórce szopy. Dym z takich drew był gęsty i miał wyjątkowo nieprzyjemny zapach.

Jak przewidział, krewni nie kazali na siebie długo czekać. Lecz zaledwie stanęli na posesji i poczuli duszący odór, zaczęli krzywić się i wymieniać spojrzeniami. Próby udawania, że wszystko w porządku, szybko się skończyły, gdy dym stał się jeszcze gęstszy, a woń – nie do zniesienia.

„Wiesiu, coś dziś ten dym taki… osobliwy” – ostrożnie zauważył jeden z kuzynów, zasłaniając nos chusteczką.

„A, no wiesz, drewno wilgotne i stare. Ale nic, zaraz się rozżarzy” – odparł Wiesław z kamienną twarzą, dokładając do ognia kolejne nieszczęsne deski.

Po kilku minutach, gdy oczy zaczęły łzawić, a ubrania przesiąkły ohydnym zapachem, goście nagle znaleźli pilne powody do wyjścia.

„Oj, zupełnie zapomniałem, muszę jeszcze zdążyć do sklepu przed zamknięciem” – zreflektował się jeden.

„A u nas chyba cieknie kran, trzeba szybko sprawdzić” – dodała jego żona.

Wkrótce cały „desant” się wycofał, zostawiając gospodarza w spokoju. Wiesław odetchnął z ulgą, usunął niedopalone deski i rozpalił ogień od nowa, tym razem używając dobrego drewna. Tej nocy po raz pierwszy od dawna cieszył się kiełbaskami w ciszy i bez natrętów.

Po tym incydencie niespodziewani goście już się nie pojawiali bez zaproszenia. Wyglądało na to, że lekcja została odrobiona, a Wiesław odzyskał radość z letnich wieczorów na działce.