Jak rozgrzewają się dusze

Nadia, krawat! rozkazałem, podciągając kołnierzyk białej koszuli.
Wziąłem kawałek materiału z ręki żony i spojrzałem na nią surowo:
Co mi podajesz? Daj ten, co przywiozłem z Londynu. Dziś mam spotkanie z dyrektorem generalnym.
Nadia szybko odnalazła to, o co mnie prosiłem, i podniosła krawat w milczeniu.
Co, nie udało się go zawiązać? mruknąłem, unosząc podbródek. Zobacz, jakąś szpilkę zakładam i patrzę, jak ona robi mój ulubiony węzeł.
Patrząc w lustro, przewróciłem nos, poprawiłem węzeł i wpatrywałem się w żonę z lekka protekcjonalnym uśmiechem, jakby chciał powiedzieć: Nic nie potrafisz zrobić tak, jak trzeba.

Schowaj jajecznicę, nie chcę jej. Przynieś kawę i zrób tost rozkazałem przy stole kuchennym. Kawa już zimna! Znowu nic nie wychodzi tak, jak powinno! gniew przesiąkał w każdym słowie.

W progu kuchni pojawiła się wnuczka Jagienka, wczoraj przyjechała z córką na tydzień. Oparła się o framugę, patrząc na mnie z perspektywy pięciu lat.

Chodź do mnie, Jasiu powiedziałem, wyciągając ręce. Usiadłem ją na kolanach i mruknąłem coś łagodnym tonem. Chciałem, by przytuliła się do mnie, śmiała się, objęła dziadka. Odpowiedź była jednak zaskakująca:

Dziadku, czemu tak do mnie mówisz? Tak mówią tylko dobrzy ludzie.

Czyż nie jestem dobry? zdziwił się dziadek.

Nie. Nie jest. Tu jest zimno dotknęła mojej klatki piersiowej dłonią. Po chwili ze mną zsunęła się z kolan i podeszła do Nadii, przytulając się do niej i całując w policzek: Dzień dobry, babciu.

Zdumiony zachowaniem wnuczki ledwie usłyszałem krótki gwizdek samochodu kierowca już czekał przy wjeździe. Złapałem płaszcz, poobijane buty, chwyciłem teczkę i wybiegłem:

Nie czekajcie na obiad. Wieczorem mogę się spóźnić rzuciłem w biegu.

Schodząc po schodach, nasłuchiwałem własnych odczuć. Wszystko wydawało się jak zwykle pełen energii, gotowy zdobywać szczyty dzięki podwładnym. Każde polecenie szefa wypełnię, nieważne trudności. Wystarczy wydać rozkaz, wyznaczyć termin i sprawdzić realizację. Nie powinno mnie martwić, jak podwładni się spóźnią praca ma być zrobiona na czas, nawet jeśli trzeba zostawać po nocach. Problemy strażników nie dotyczą mnie!

Jednak coś drapało duszę. To słowa wnuczki! Było bolesne usłyszeć taką krytykę od małego człowieka, ulubionej Jagienki.

Co byś zrozumiała, mała burdelka wymamrotałem, mijając podesty. Nie jestem surowy, tylko wymagający! Bez mojej dyscypliny nie da się nic zrobić, a gdyby ktoś się poddał, od razu spadnie na kark.

Między drugim a trzecim piętrem ujrzałem dwumiesięcznego kotka, który schował się pod ciepłą grzejalką, patrząc przerażonym wzrokiem na przechodniów.

Rozprzestrzenił się zarazek w klatce schodowej. Złapię lokaja i każę mu go usunąć! podniósł głos, lecz lokaja nie było widać, mimo że nocny śnieg pokrył chodniki i trawniki.

Leniuch! wykrzyknął, stając przy wjeździe, czekając na Wojtka, swojego osobistego kierowcę. Do biura! zwięzle dodał i zmrużył oczy, zagłębiając się w myśli.

Nikt nie odważy się mi tak powiedzieć pomyślał. Dlaczego? Bo się boją. A wnuczka nie boi się. Odważna! Słowa dziecka Czy naprawdę mówi prawdę? To ona mnie w obojętności oskarżyła. mruknął do siebie, lecz brzmiało to nieprzekonująco.

Dziś droga trudna lód pod kołami. powiedział nagle do Wojtka. Kierowca spojrzał zaskoczony; rzadko rozmawiał z szefem w tak luźnym tonie.

Nic, jedziemy po lodzie, a przechodnie nie mają szczęścia. Dziś mróz tak wcisnął, że człowiek się trzęsie.

Rozmawialiśmy chwilę, a w duszy Wacława Romanowicza zrobiło się cieplej. Spojrzałem przez okno z ciepłego auta i zauważyłem, że ludzie przy przystanku zmarzli.

Wojtku, patrz, to nasza dziewczyna pokazałem na dziewczynę z działu zaopatrzenia, ledwo starszą od mojej córki. Zabierzmy ją.

Jak sobie życzysz, panie odpowiedział kierowca, zatrzymując się przy niej.

Zuziu, wsiadaj, zanim zamarznie całkiem uśmiechnąłem się, a ona odwzajemniła uśmiech i wskoczyła na tylną kanapę. Jej promienna twarz i błysk w oczach rozjaśniły mi humor.

Co masz w schowku? zapytałem.

Popatrzcie wyciągnęła małą kotkę, drżącą od zimna. Stałam na przystanku, a ona biegała, ocierała się o nogi, płakała. Zmarzła, a ludzie nie zwracają na nią uwagi. Wciągnęłam ją pod płaszcz, żeby się ogrzała. Po zmianie odprowadzę ją do domu, bo będzie u mnie mieszkać. A syn

Ile lat ma twój syn?

Dzisiaj ma siedem, idzie do pierwszej klasy. Jest samodzielny sam odrabia lekcje, podgrzewa obiad.

Pomyślałem o tym, jak kilka razy w tym miesiącu kazałem działowi zaopatrzenia pracować po godzinach, choć nie było takiej potrzeby. A syn Zuzi, pewnie był sam wtedy. Czułem się nieswojo.

No więc, Zuziu, uratuj kotkę rzekłem. Daję ci wolne dziś na urlopie, za ocalenie zwierzęcia i z okazji urodzin syna. Zrób mu prezent. Twojemu przełożonemu wszystko wyjaśnię. Wojtku, zawróć, podwieźmy ją do domu.

Panie, jesteś taki miły! rozpromieniła się Zuziu. Również koty lubisz?

A czy dobrzy ludzie muszą lubić koty? uśmiechnąłem się.

Nie zawsze. Ale kto kocha koty, z pewnością jest dobry! odparła pewnym tonem.

Kiedy podjeżdżaliśmy do biura, zapytałem kierowcę:

Masz kota?

Dwa odpowiedział Wojtek z uśmiechem. Dwie figlarne łapki.

Dzień w biurze minął w zwykłym tempie. Przy przerwie obiadowej, razem z zastępcą, porozmawialiśmy o sprawach niezwiązanych z pracą:

Masz wnuki? zapytał.

Dwóch. roześmiał się zastępca. Małych bandytów!

Lubią cię?

Oczywiście! mrugnął. Kiedy przychodzą w gości, nie zostawią nas w spokoju!

A kot u ciebie w domu?

Bez kota nie ma sensu! odpowiedział zastępca z autentycznym zdumieniem. To on rządzi w naszym domu!

No tak! podniósł brwi Wacław.

Wieczorem, po odprowadzeniu kierowcy, wjechałem na swój piętro. Między drugim a trzecim piętrem, przy grzejniku, grzał się kotek, ten sam, którego ktoś położył na kawałku szmaty, obok stała miska z jedzeniem i kuwetą.

Co to za ludzie! westchnął. Tak mały, a nikt się nim nie przejmuje. Co go tu zostawić, jak bezdomny? Pójdę z nim, znajdzie się opiekunka i przyjaciółka.

Złapałem go w ramiona, przytuliłem i wspiąłem się na swoją podłogę. Kotek wpatrzył się w mnie i mruczał. Ciepło, którego dawno nie czułem, dotknęło serca.

Oj, dziadku! krzyknęła Jagienka, widząc kotka. Prosiłam babcię, by go wzięła, a ona powiedziała, że nie pozwolisz.

Dlaczego nie pozwolisz? Oczywiście pozwolę uśmiechnąłem się, pocałowałem żonę w policzek. Trzeba go tylko umyć i nazwać.

Po godzinie kotek, którego nazwaliśmy Tygryskiem, siedział na kolanach Jagienki, a ona na moich. Przytuliła się do mnie policzkiem i rozpromieniła się:

Dziadku, teraz nie jest tu zimno. dotknęła mojej klatki piersiowej. Jest naprawdę ciepło. Niech tak będzie zawsze, dobrze?

Będzie, Jagi odpowiedziałem. Teraz tak będzie, bo w domu jest kot, a to znaczy, że nie może być zimno.