Jak ptak zwabiony na przynętę – Historia Ksenii, która wierzyła w jedną miłość na całe życie: o małżeństwie na zawsze, wierności, rodzinnych tajemnicach, zdradzie, samotności, zakazanych uczuciach i drugiej szansie u boku nowego męża, z którym od lat wspólnie buduje szczęście

JAK PTAK NA PRZYZWIE

Dziewczyny, wychodzić trzeba za mąż raz i na zawsze. Do ostatniego tchu trwać u boku ukochanego człowieka. Nie wolno latać po świecie w nieskończoność w poszukiwaniu swojej drugiej połówki. Tak można zostać nadgryzionym jabłkiem.

Żonaty mężczyzna to tabu. Nawet nie próbujcie wchodzić z nim w żadne relacje. Myślisz, poflirtuję trochę i się rozstaniemy, ale to prosta droga na zatracenie dla obojga. A szczęście podstępne ominie cię szerokim łukiem.

…Moi rodzice przeżyli razem pięćdziesiąt lat. Byli dla mnie wzorem do naśladowania. Postanowiłam, że znajdę swoją drugą połówkę i będę jej pilnować jak źrenicy oka. Tak to rozważałam w gronie przyjaciółek, kiedy skończyłam dwadzieścia lat. Te mądre myśli przekazała mi babcia. Słuchałam jej bez cienia wątpliwości.

Przyjaciółki wybuchały śmiechem:
Nie przesadzaj, Kinga. Zakochasz się kiedyś w żonatym i zobaczymy, jak zrezygnujesz z niego dobrowolnie…

Nie wspomniałam koleżankom, że mama przed ślubem urodziła moją starszą siostrę Irminę nawet nie wiemy od kogo. W całej wsi mówiono o tym długo jako o wielkiej hańbie. Po pięciu latach urodziłam się ja, już z prawowitego małżeństwa. Tata kochał mamę bez reszty i razem przeszli przez życie ramię w ramię. Musieli jednak opuścić rodzinny dom. Od młodych lat postanowiłam więc, że nigdy nie będę mieć dziecka ani związku poza małżeństwem. Los jednak napisał swój niepowtarzalny scenariusz…

Z Irminą nigdy nie było mi po drodze. Cały czas wydawało jej się, że rodzice kochają mnie bardziej, że faworyzują mnie na każdym kroku. Zazdrościła bez końca. Między nami trwała cicha rywalizacja kto zdobędzie więcej miłości od rodziców. Naiwne, ale prawdziwe.

….Z Markiem poznałam się w klubie. On był podchorążym, ja pracowałam jako pielęgniarka. Zabawa trwała w najlepsze, od pierwszego tańca poczuliśmy do siebie coś szczególnego. Po miesiącu wzięliśmy ślub. Szczęście rozlewało się na wszystkie strony. Lgnęłam do Marka jak ptak na przyzwie.

Po ukończeniu szkoły wojskowej razem wyjechaliśmy do wyznaczonej jednostki. Garnizon znajdował się daleko od mojego rodzinnego miasta. Szybko zaczęły się więc sprzeczki, nieporozumienia i ciche dni. Nie było z kim porozmawiać, do kogo wyżalić się mama mieszkała w innym kraju.

Urodziła się nasza Terenia. Były to lata dziewięćdziesiąte niepewny czas. Marek zwolnił się ze służby i zaczął coraz częściej zaglądać do kieliszka. Najpierw go żałowałam, pocieszałam, mówiłam, że będzie lepiej, że wszystko minie.

Marek jednym uchem mnie słuchał:
Kinga, wiem, ale nie potrafię przestać. Wypiję i nagle świat wydaje się prostszy…

…Z czasem Marek znikał z domu na coraz dłużej raz na dzień, raz na tydzień. Pewnego razu wrócił po miesiącu i położył na stole walizkę wypchaną banknotami.

Skąd to masz? zapytałam, przeczuwając, że coś jest nie tak.

Po co ci to wiedzieć, Kinga? Bierz i wydawaj, kiedy trzeba, jeszcze przywiozę odpowiedział dumnie.

Walizkę schowałam na wszelki wypadek. Nawet jej nie tknęłam.

Marek znów zniknął. Wrócił po pół roku. Wyschnięty, wychudzony, rozgoryczony. W oczach pustka.

Kinga, zdejmij złote łańcuszki i pierścionki muszę oddać dług poważnym ludziom powiedział zimno, patrząc spode łba.

Coś ty! To prezenty od moich rodziców, nigdy nie oddam! Marek, co się z tobą dzieje? Rodzina cię szuka!

Nie wrzeszcz! Tu wszystko się pogmatwało… Pożycz mi chociaż tyle, pomóż żono przybliżał się do mnie.

Przerażona przyniosłam mu walizkę:
Bierz to swoje bogactwo, ja z Teresą sobie poradzę.

Otworzył, przeliczył:
Nic nie brałaś?

Ani grosza. Ta forsa nie dla mnie…

To i tak za mało, westchnął.

…Marek podarował mi wtedy dziką noc.

Kochałam go, ciągle przebaczałam.

Rano znów szykował się w drogę.

Na długo, Marek? zapytałam, spoglądając z nadzieją.

Nie wiem, Kinga. Czekaj, odpowiedział i pocałował mnie w usta, po czym wyszedł.

…A ja czekałam. Rok, dwa…

W szpitalu, w którym pracowałam, zaczął się mną interesować lekarz. Damian był jednak żonaty. To stanowiło przeszkodę i nie tylko. Staliśmy na rozdrożu. Z jednej strony miałam męża, ale nie widziałam go już ponad dwa lata. Marek nie pisał, nie dzwonił żadnych znaków życia.

Zbliżał się Nowy Rok. W sklepach gwar, na ulicach pachniało mandarynkami, wszyscy szykowali się do świętowania.

Nagle rozległ się dzwonek do drzwi. Na progu Marek.

Rzuciłam mu się w ramiona, całowałam bez pamięci:
W końcu jesteś! Gdzie tak długo byłeś, Marek?

Zaczekaj, Kinga, z tymi powitaniami… Wiesz, musimy się jak najszybciej rozwieść. Urodził mi się syn. Nie chcę, żeby dorastał bez ojca przekładał ciężar ciała z nogi na nogę.

Stałam osłupiała. Świat mi się rozmazał. Miłość, którą kiedyś żywiłam, została zduszona do żaru pod popiołem. I chyba na to się zanosiło. Nawet nie drgnęłam.

Dobrze, Marek. Powiedzenie mówi: rozlaną wodę trudno zebrać. Nie będę cię trzymać na siłę. Po świętach pójdziemy się rozwieść. Życie wywrócone do góry nogami.

Nie chcesz zobaczyć Tereski? Wasza córka jest u koleżanki. Przyprowadzę, jeśli poczekasz. To ona będzie teraz bez ojca.

Wybacz, spieszę się. Przyjdę innym razem, Marek odwrócił się i wyszedł.

…Innego razu już nie było. Marek nigdy więcej nie zobaczył Teresy, własnej córki. Była to ostatnia rozmowa. Bliscy stali się obcy.

Doktor Damian, widząc moją samotność, wciągnął mnie w wir namiętności. Przestało mi przeszkadzać, że jest żonaty. Zakazane owoce przestały być zakazane.

Był subtelny, czarujący, umiał dbać o kobietę. Nie potrafiłam oprzeć się jego wdziękowi. Nasz romans trwał trzy lata, aż Damian zaproponował mi małżeństwo.

Nie, Damianie. Nie zbudujemy szczęścia na łzach twojej żony i córki. Nasze drogi się rozchodzą, ledwie mogłam wydusić te słowa. Zdołałam się powstrzymać przed kolejną głupotą. Ale musiałam zmienić szpital, by wygasić tę historię.

…W końcu moim przeznaczeniem okazał się Wacław.

Wychowywał syna, bo jego była żona ułożyła sobie życie z innym i zostawiła mu dziecko.

Poznaliśmy się w moim nowym szpitalu, gdzie Wacław się leczył. Szybko mnie oczarował swoim poczuciem humoru i serdecznością. Z tych żartów rozwinęła się nasza miłość.

Jego synowi, Jankowi, było siedem lat, a mojej Teresie osiem. Spotkaliśmy się pod szczęśliwą gwiazdą. Układało nam się, dzieci rosły, przybywało obowiązków i trosk. Wspólnie radziliśmy sobie ze wszystkim, nie mieliśmy tajemnic. Z drugim mężem miałam prawdziwe szczęście. Strzegłam Wacława jak największego skarbu. To mój promyk.

W małżeństwie minęło już trzydzieści lat…

Ostatnio Marek zadzwonił do mojej mamy:
Takiej kobiety jak Kinga nie spotkałem nigdy w życiu…