Jak ptak na wabik – Dziewczyny, zamąż wychodzi się raz na zawsze. Do ostatniego tchu trwać przy ukochanym, a nie szukać wciąż tej drugiej połówki, bo można skończyć jak obgryzione jabłko. Żonaty mężczyzna to tabu – nawet nie próbujcie wdawać się w romans, bo wpadniecie w przepaść oboje. Fałszywe szczęście zawsze omija szerokim łukiem. Moi rodzice są razem od pięćdziesięciu lat. Dla mnie to wzór na całe życie. Obiecałam sobie – żadnych romansów z żonatymi ani nieślubnych dzieci. Ale los napisał własny scenariusz… Z siostrą Zosią zawsze konkurowałyśmy o uwagę rodziców. W domu rywalizacja, potem w klubie poznałam Egora – on podchorąży, ja pielęgniarka. Na pierwszy rzut oka zakochanie, miesiąc później ślub. Byłam za nim jak ptak na wabik. Wyjechaliśmy daleko po jego wojskowej szkole. Zaczęły się kłótnie i samotność, aż pojawiła się nasza Tania. Lata 90-te, wszystko niepewne. Egor odszedł z armii, zaczął pić i znikać. Zostawił kiedyś walizkę pełną pieniędzy, potem poprosił o złoto na spłacenie długów… W końcu druga kobieta, dziecko, rozwód. Nasza córka została bez ojca. W pracy zainteresował się mną żonaty lekarz Dima. Wciągnął mnie wir uczuć, ale nie potrafiłam zbudować szczęścia na łzach jego żony i córki. Odeszłam, przeniosłam się do innego szpitala. Tam poznałam swojego waszego – Wasyla. On też wychowywał dziecko sam. Los nas połączył, dzieci zaprzyjaźniły się, a my daliśmy sobie drugą szansę. Jesteśmy razem już trzydzieści lat, szczęśliwi mimo wszystko. Oto historia o miłości i zdradzie, o przebaczeniu i nowych początkach – o kobiecie, która jak ptak na wabik leciała za głosem serca, a życie nauczyło ją kochać od nowa.

JAK PTAK NA ZEW MANĘ

Dziewczyny, za mąż wychodzi się raz na całe życie. Trzeba być z ukochanym aż do ostatniego tchu, a nie całe życie szukać tej drugiej połówki i tułać się po świecie. Tak można zostać jak ogryzek jabłka nikt już na niego nie spojrzy.

Żonaty facet to temat tabu. Nawet nie próbujcie wplątywać się w takie relacje. Myślisz, poflirtuję i rozejdziemy się. Przepadniecie oboje, a szczęście będzie was omijało szerokim łukiem.

Moi rodzice są razem pięćdziesiąt lat. Są dla mnie wzorem. Zawsze chciałem znaleźć i pielęgnować swoją miłość bardziej niż cokolwiek innego takie zasady wpajała mi babcia. Ślepo wierzyłem w jej słowa.

Koleżanki się śmiały:
Nie żartuj, Kinga. Jeszcze się zakochasz w żonatym, zobaczysz, jak z własnej woli dasz sobie spokój…

Tylko nie powiedziałem im wtedy, że mama miała moją starszą siostrę zanim wyszła za mąż. Ojciec się nie znalazł, w całej wsi był to niewybaczalny wstyd. Pięć lat później pojawiłem się ja już z prawego łoża. Tata zakochał się w mamie bez pamięci i przeszli przez życie ramię w ramię. Z rodzinnej wsi musieli wyjechać. Wtedy sam przyrzekłem sobie: żadnych nieślubnych dzieci, żadnych cudzych facetów.

Los jednak miał swój własny scenariusz…

Z siostrą Zosią nigdy nie mogłem się dogadać. Zawsze uważała, że rodzice wolą mnie, a nie ją. Cały czas czuła zawiść. Od dziecka mieliśmy cichą rywalizację o to, kto zdobędzie u rodziców więcej czułości i uwagi. Śmieszne, ale trwało to w nas latami.

Z Jakubem poznaliśmy się na potańcówce w klubie. On podchorąży, ja pielęgniarz. Od razu zaiskrzyło. Po miesiącu byliśmy już po ślubie. Szczęście rozlewało się po domu. Chodziłem za Kubą jak ptak na zew manę.

Po skończeniu szkoły wojskowej przenieśliśmy się do jednostki wojskowej pod Suwałkami, daleko od mojego rodzinnego domu. I dość szybko zaczęły się sprzeczki, nieporozumienia, żale. Nie było z kim pogadać, pożalić się, mama daleko, za granicą.

Urodziła się nasza Terenia. Połowa lat dziewięćdziesiątych czasy niepewne, wszystko chwiało się w posadach.

Jakub odszedł z wojska i zaczął mocno pić. Na początku współczułem mu, pocieszałem, że wszystko się ułoży, że będzie lepiej.

Jakub słuchał mnie o tyle, o ile:
Kinga, rozumiem wszystko, ale nie mogę przestać. Napiję się i jakoś łatwiej patrzeć na świat przez różowe okulary.

Potem zaczął znikać z domu: raz na dzień, raz na tydzień. Któregoś razu wrócił po miesiącu, położył demonstracyjnie na stół neseser pełen plików złotówek.

Skąd to masz? zapytałem z wahaniem.

Czy to ważne, Kinga? Bierz i wydaj, jeszcze przywiozę mówił z dumą.

Schowałem ten neseser w najgłębszą szafę. Nie wziąłem ani grosza. Bałem się, że ktoś się do tego dobierze.

Jakub znów zniknął. Po pół roku znów się pojawił wychudzony, wyczerpany, z pustką w oczach.

Kinga, zdejmij swoją złotą biżuterię. Muszę oddać dług poważnym ludziom patrzył na mnie spode łba.

Słucham? Te ozdoby dostałem od rodziców, nie oddam, choćbyś nie wiem co! Co się z tobą dzieje, Jakubie? Tu masz rodzinę!

Nie wrzeszcz! Tak się rzeczy potoczyły Pomożesz mi czy nie? zaczął się zbliżać.

Przerażony wyciągnąłem z kuchni ten neseser:
Zabierz swoje bogactwo. Ja z Terenią i tak sobie poradzimy.

Jakub zajrzał do środka:
Brałeś stąd coś?

Nie ruszyłem. To nie nasze pieniądze…

I tak za mało westchnął. Coś wymyślę.

A potem… Jakub podarował mi nieokiełznaną noc.

Kochałem go szaleńczo, wszystko wybaczałem, chciałem być blisko.

Nad ranem zbierał się do kolejnej podróży.

Na długo? zapytałem z bólem.

Nie wiem, Kinga. Czekaj pocałował mnie w usta i zamknął drzwi.

I czekałem. Rok. Dwa…

W szpitalu, gdzie pracowałem, zaczął się mną interesować lekarz, doktor Darek. Był żonaty, to mnie powstrzymywało. I nie tylko to. Czułem się zawieszony między niebem a ziemią. Teoretycznie byłem żonaty, ale Jakuba nie widziałem ponad dwa lata. Zero wieści.

Zbliżał się Nowy Rok. Wszędzie świąteczny gwar, choinki, mandarynki, wszyscy radośni.

Ktoś zadzwonił do drzwi. Na progu Jakub.

Rzuciłem mu się na szyję:
W końcu wróciłeś, gdzie byłeś, Jakubie?

Czekaj, Kinga, nie tak szybko z tymi pocałunkami… Musimy się rozwieść jak najszybciej. Mam syna. Nie chcę, by rósł bez ojca Jakub nie umiał spojrzeć mi w oczy.

Zatkało mnie. Wszystko się rozmazało, a z mojej miłości został tylko żarzący się popiół. Widocznie do tego zmierzało. Nawet nie mrugnąłem okiem.

W porządku, Jakubie. I tak mówią, że rozlaną wodę trudno zebrać. Nie będę cię zatrzymywał. Po świętach pójdziemy się rozwieść. Całe życie wywrócone na lewą stronę.

Nie chcesz spotkać się z Terenią? Jest u koleżanki. Sprowadzę ją, jeśli poczekasz. Teraz ona zostanie półsierotą chciałem go choć trochę zaboleć.

Nie teraz, spieszę się. Innym razem ją przytulę odszedł.

Nigdy już nie zobaczył się z córką. To spotkanie było nikomu niepotrzebne. Bliscy ludzie stali się sobie obcy.

Darek wyczuł moją samotność i porwał mnie w wir uczuć. Mimo że był żonaty, nie obchodziło mnie to przekroczyłem dawne zakazy.

Darek umiał dbać o kobiety. Uległem mu bez reszty. Trwało to trzy lata. W końcu poprosił mnie o rękę.

Nie, Dareku. Nie zbudujemy szczęścia na łzach twojej żony i córki. Każde idziemy swoją drogą głos uwiązł mi w gardle.

Udało mi się przerwać tę miłosną gorączkę. Musiałem przenieść się do innego szpitala, żeby zaczynać od nowa z oczu, z serca.

A potem w moim życiu pojawił się Wiktor.

Wychowywał syna sam, bo jego była żona założyła nową rodzinę i zostawiła mu chłopca.

Poznaliśmy się, gdy leżał w moim szpitalu. Z początku żartował, zagadywał, a potem tak nas rozśmieszał, że rozśmialiśmy się i do siebie nawzajem. I w tym śmiechu narodziła się miłość…

Jego syn Michał miał siedem lat, Terenia osiem. Spotkaliśmy się jakby pod szczęśliwą gwiazdą. Wszystko nam się układało. Dzieci rosły, spraw przybywało, ale wszystko rozwiązywaliśmy razem, bez tajemnic. Miałem szczęście z drugim mężem. Dbam o niego bardziej niż o własne zdrowie. Wiktor to moje słońce.

Jesteśmy razem trzydzieści lat…

Niedawno Jakub zadzwonił do mojej mamy:
Takiej kobiety jak Kinga nie spotkałem już nigdy…