Jak przechytrzyć zdradę męża: Opowieść o walce, rozczarowaniu i próbie odbudowania rodziny podczas w…

Przemiana męża

Było coś między nami, Bożeno. Wtedy, podczas tej ostatniej delegacji do Gdańska. Wszystko… wyszło głupio.

Wypiliśmy po prezentacji i… Nie potrafiłem się zatrzymać, Bożeno…

Czy ty to mówisz do mnie tak po prostu? Bożena aż zachrypiała z przerażenia. Andrzej, ty mi się właśnie przyznałeś do zdrady?!

Nie mogę już tego dłużej trzymać w sobie, spuścił głowę Andrzej. Bożenko, błagam, wybacz mi, dobrze? Obiecuję, że to się już nigdy nie powtórzy! Wszystko zrozumiałem

Bożena delikatnie odstawiła kieliszek na stół. Jej świat właśnie się zawalił…

***

Poranek zaczął się zwyczajnie Bożena stała przy kuchence, mieszając owsiankę dla młodszego, próbując jednocześnie zapleść warkocz siedmioletniej Zosi.

Mamo, boli! pisnęła Zosia, szarpiąc głową.

Przepraszam, kochanie, śpieszę się już. Gdzie ten wasz tata?! Zaraz się spóźni!

Andrzej wyszedł z łazienki, zapinając koszulę. Już po jego minie Bożena widziała, że nie jest w nastroju.

Jest kawa? rzucił nawet na nią nie patrząc.

W dzbanku. Sam sobie nalej, mam zajęte ręce.

Nalał sobie. Pił stojąc, patrząc przez okno na szary blokowy dziedziniec, gdzie pan Zenek, dozorca, leniwie zgrabiał liście.

Ani pocałunku, ani jak się spało od paru lat oboje nie interesowali się sobą nawzajem.

Bożena pracowała jako księgowa w dużej firmie handlowej, mężatką była dziesięć lat.

Mieszkanie trzy pokoje, choć na kredyt hipoteczny, auto nowy SUV. Dzieci zdrowe, wydawałoby się: żyć, nie umierać, a jednak…

Dusiła się w tym wszystkim. Brakowało jej męża TEGO męża, który kiedyś potrafił pojechać nocą po lody czy po prostu przytulić ją tak, że aż trzeszczały żebra.

Koło czternastej telefon na stole zawibrował.

Idziemy dziś do restauracji? Dawno nigdzie nie byliśmy, zjedzmy razem kolację. Z dziećmi już załatwiłem Ala je zabierze do siebie na noc.

Bożena przeczytała wiadomość trzy razy. Serce zadrżało jej jak młodej dziewczynie.

No proszę, szepnęła do siebie. Może w końcu coś do niego dotarło…

Resztę dnia przechodziła jak we śnie. Nawet wyszła z pracy wcześniej, wpadła do domu, gorączkowo wybierając sukienkę.

Wybrała granatową, jedwabną, podkreślającą sylwetkę. Trochę więcej tuszu na rzęsy, kropelka ulubionych perfum.

Patrzyła w lustro i widziała tam kobietę, która wciąż pragnie podobać się swojemu mężowi.

W restauracji było przytulnie: świece, cicha muzyka na żywo. Przyjechała, gdy Andrzej już siedział przy stoliku, w garniturze, gładko ogolony.

Wstał, kiedy podeszła; ujrzała w jego oczach coś na kształt podziwu. A może litości? Wtedy jeszcze nie wiedziała.

Wyglądasz pięknie, Bożenko, powiedział, podsuwając jej krzesło.

Dziękuję. Jestem zaskoczona zaproszeniem. Jaki jest powód?

Żaden szczególny… Uzmysłowiłem sobie, że w ogóle przestaliśmy ze sobą rozmawiać. Jak sąsiedzi żyjemy, słowo daję.

Też tak myślę, westchnęła, sącząc wino. Praca, dzieci, ta cholerna codzienność

Ja też. Czuję się jak chomik w kołowrotku… a po co już nie pamiętam.

Długo rozmawiali. Wspominali, jak brali ślub, jak żyli na wynajętej kawalerce z cieknącym kranem i byli po prostu szczęśliwi.

Śmiali się z Andrzeja, jak po raz pierwszy zmieniał córce pieluchę i prawie zemdlał.

To był uroczy wieczór. Bożena czuła, że między nimi powoli topnieje lód.

Musimy częściej tak wychodzić, myślała. Wszystko się ułoży. Po prostu za bardzo się zmęczyliśmy…

Wracamy do domu? zaproponował Andrzej, gdy przynieśli rachunek. Po drodze kupię jeszcze wino. Posiedzimy spokojnie, bez dzieci.

W domu panowała dziwna cisza, bez dziecięcego hałasu i porozrzucanych zabawek mieszkanie wydawało się ogromne i puste.

Usiedli w kuchni. Andrzej nalał wina. Atmosfera była ciepła, sprzyjająca rozmowie, ale nagle…

Bożenko, musimy coś zmienić, naprawdę zaczął cicho.

Zgadzam się. Może byśmy gdzieś pojechali tylko we dwoje? Choćby do spa albo nad jezioro. Musimy odpocząć.

Tak, ale chodzi nie tylko o wyjazd. Sam już siebie nie poznaję. Przestaliśmy się słyszeć.

Ty wciąż z dziećmi, ja w pracy. Przychodzę śpisz albo jesteś zła.

Nie ma między nami bliskości. Nawet nie fizycznej tej drugiej, co się wszystko łapie w pół słowa.

Bożena poczuła niepokój:

Do czego zmierzasz? zapytała cicho.

Do tego, że popełniłem błąd…

I wtedy to powiedział. O Gdańsku, o koleżance z pracy, o zdradzie.

Ona po prostu mnie słuchała, Bożeno Andrzej mówił szybko, nerwowo, jakby bał się, że mu przerwie. Jeździliśmy często razem w delegacje.

Pytała, jak się czuję i nie z grzeczności, a szczerze. Nie tłumaczę się, wiem, że jestem paskudny. Długo się opierałem.

Ale tamtej nocy… Wypiliśmy z ekipą, potem zostaliśmy tylko we dwoje w hotelowym barze

Bożena milczała. Czuła, że w jej klatce piersiowej eksplodował granat i odłamki powoli rozrywają wnętrzności.

Przepraszam cię, jeśli tylko potrafisz mi wybaczyć, ciągnął Andrzej. Od dwóch tygodni nie mogę sobie znaleźć miejsca. Chciałem powiedzieć, patrząc ci w oczy. Nie chcę was stracić. Ty i dzieci to całe moje życie. Zrobię wszystko.

Wszystko powtórzyła bezbarwnym głosem Bożena.

Tak. Już rozmawiałem z szefem. Poprosiłem o przeniesienie do innego działu, żebym w ogóle nie musiał się z nią widywać. Pan Marek obiecał załatwić to w ciągu miesiąca.

Złożyłem wniosek o urlop. Wyjedźmy gdzieś. Jutro kupię bilety. Zaczniemy od zera, na nowo.

Andrzej wyciągnął dłoń, próbując przykryć jej rękę, ale Bożena zabrała swoją.

Od zera? prychnęła. Andrzej, czy ty w ogóle wiesz, co zrobiłeś?

Nie tylko mnie zdradziłeś zniszczyłeś mnie!

Siedziałam w pracy, cieszyłam się twoją wiadomością, wybierałam sukienkę… Myślałam, że mnie kochasz, że chcesz naprawić nasz świat

Kocham cię! niemal krzyknął Andrzej. Właśnie dlatego musiałem powiedzieć. Nie mogłem już dłużej kłamać.

Gdybyś kochał, nie spałbyś z nią… Taka to troskliwa koleżanka! A ja co? Zła baba?

Nie to chciałem powiedzieć…, próbował się tłumaczyć Andrzej.

Podszedł i chciał ją objąć.

Bożenko, proszę…

Nie dotykaj mnie! odepchnęła go gwałtownie. Brzydzę się tobą.

Wybiegła z kuchni do sypialni, zamknęła drzwi na klucz i rzuciła się na łóżko.

Łzy płynęły bez końca. Długo słyszała, jak szura po korytarzu, szeptał coś drzwiom, błagał o przebaczenie, aż w końcu ucichł usłyszała tylko, jak rozkłada łóżko w salonie.

***

Rano wyszła do kuchni ze spuchniętą twarzą. Mąż siedział na kanapie, nawet się nie przebrał. Na stole stała nietknięta kawa.

Nie wyszłam w nocy tylko dlatego, że nie miałam gdzie zabrać dzieci, powiedziała sucho.

Bożenko

Nie mów nic. Nie chcę słuchać o twoich uczuciach. Mam je gdzieś.

Rozumiem.

Mówiłeś o urlopie. Dokąd zamierzasz jechać?

Pomyślałem o spokojnym miejscu, żeby po prostu spacerować, rozmawiać

Dobrze, odwróciła się do okna. Pojadę. Ale nie licz, że tam wszystko wróci do dawnego. Nie jadę, by zaczynać od nowa. Jadę zobaczyć, czy w ogóle będę mogła patrzeć na ciebie bez odrazy.

Andrzej skinął głową, gotów zaakceptować każde warunki.

Załatwię wszystko dziś.

Jeszcze jedno Bożena odwróciła się. Chcę zobaczyć potwierdzenie twojego przeniesienia. I twój telefon… Od dziś nie ma hasła.

Oczywiście. Jak chcesz.

Wręczył jej komórkę, ale odsunęła ją od siebie ze wstrętem.

Później. Teraz idź pod prysznic. Muszę zebrać myśli przed odebraniem dzieci od Ali. Nie chcę, żeby widzieli nas w takim stanie.

Kiedy zatrzasnął za sobą drzwi od łazienki, Bożena osiadła ciężko na krześle. Choć bardzo chciała odejść, zostawić człowieka, którego jeszcze wczoraj kochała ponad życie, nie potrafiła. Przynajmniej ze względu na dzieci…

***

Dni do wyjazdu ciągnęły się niemiłosiernie, rozmawiali ze sobą tylko w sprawach koniecznych.

Kupiłeś bilety?

Tak, na sobotę.

Odbierz Zosię ze szkoły.

Dobrze.

Dzieci coś przeczuwały, Zosia milkła, gdy rodzice wchodzili do pokoju, a syn był bardziej marudny.

Mamo, a czemu tata śpi w salonie? zapytała Zosia jednego wieczora, leżąc w łóżku.

Bożena z trudem przełknęła ślinę, poprawiając córce kołdrę.

Tata… po prostu ostatnio dużo pracował, kochanie. Bolą go plecy od siedzenia przy biurku, na kanapie mu wygodniej.

Pokłóciliście się?

Jesteśmy po prostu zmęczeni, maleńka. Wszystko się ułoży. Wkrótce jedziemy nad morze, pamiętasz?

Zosia skinęła głową, ale jeszcze długo patrzyła w mamę z nieufnością. Dzieci wyczuwają wszystko najlepiej.

***

W piątek, tuż przed wyjazdem, Andrzej przyszedł wcześniej z pracy miał ze sobą dokumenty.

Masz, położył wydruk na stole. Zarządzenie o przeniesieniu. Po urlopie idę do działu analiz.

Żadnych delegacji. A ona… zostaje w zakupach. Będziemy w innym budynku.

Bożena rzuciła okiem na pieczątkę.

W porządku.

Bożena… zająknął się. Cały czas o tym myślę. Jaki byłem…

Nie kończ! Podjąłeś decyzję w Gdańsku, teraz ja podejmuję swoją czy w ogóle z tobą zostać!

Nie powiedziała mu, że poprzedniego wieczora, gdy spał na kanapie, zajrzała do jego telefonu.

Czuła obrzydzenie, ręce jej się trzęsły, ale musiała mieć pewność. Nie usunął rozmów; ostatnie wiadomości pisał Andrzej: Koniec. To był błąd. Nie pisz więcej i nie szukaj mnie.

I odpowiedź: Jak uważasz. Powodzenia!

Czy poczuła się lepiej? Nie. Ale gdzieś w środku coś się lekko skruszyło. Przynajmniej w tym ją nie okłamał naprawdę próbował zakończyć tamtą sprawę.

***

Sobotni poranek przywitał ich drobnym deszczem. W milczeniu ładowali walizki do bagażnika.

Andrzej był aż demonstracyjnie troskliwy: podawał rękę, sprawdzał okna, kupił Bożenie jej ulubioną kawę na stacji. A przez to było jej tylko trudniej.

Na lotnisku, w poczekalni, usiadł obok niej, podczas gdy dzieci patrzyły na odlatujące samoloty.

Wiesz, powiedział cicho, patrząc przez szybę. Wczoraj przypomniał mi się nasz pierwszy urlop, jak jechaliśmy nad morze pod namiotem. Pamiętasz, jak nam wiatr porwał namiot?

Bożena uśmiechnęła się mimowolnie.

Pamiętam. Trzymałeś całą noc linki, a ja spałam pod peleryną przeciwdeszczową.

Wtedy byłem pewien, że nie ma na świecie kogoś lepszego od ciebie. I teraz tak uważam, Bożenko. Tylko… zgubiłem się gdzieś po drodze…

My oboje się pogubiliśmy, Andrzej, po raz pierwszy od tygodnia spojrzała mu w oczy.

Chwycił ją za dłoń. Tym razem jej nie cofnęła ale też nie odwzajemniła uścisku. Sama nie wiedziała, co czuje.

Pewnie mu wybaczy. Choćby dlatego, żeby nie ranić dzieci rozwodem.

Ale zanim wybaczy, da mu szkołę. Taką, żeby na drugi raz przez myśl mu nie przeszło spojrzeć na inną kobietę.

Na tym urlopie rozpocznie nauczkę…