Jak pokłóciłyśmy się z siostrą o babcine oszczędności

Babcia Zosia swego czasu zastąpiła nam mamę. Odkąd pamiętam, nasza mama jeździła do pracy za granicę i wysyłała babci pieniądze na wychowanie siostry i mnie. Nasza babcia była oszczędną kobietą. Zawsze żyła skromnie. Ponieważ w młodości brakowało jej pieniędzy, to te przysyłane przez mamę wydawała bardzo niechętnie, a i to tylko niewielką ich część, bo większość odkładała na „czarną godzinę”. Wiedziałyśmy, że odłożone przez babcię pieniądze zawsze leżą w szafie, starannie zawinięte w chusteczkę.

Nigdy nie prosiłyśmy jej o te pieniądze. Jedzenia było pod dostatkiem, bo babcia miała własny ogródek, a zagraniczne ubrania przysyłała nam mama, nie trzeba było nic kupować.

Kiedy dorosłyśmy, wyprowadziłyśmy się od babci i założyłyśmy własne rodziny, to o babcinych oszczędnościach w ogóle zapomniałyśmy.

Często odwiedzałyśmy babcię Zosię. Ale pewnego dnia zadzwoniła do mnie moja siostra Ida i powiedziała, że babcia jest na oddziale intensywnej terapii.

W ciągu trzech dni już jej z nami nie było. Miała już swoje lata, zdrowie nie to. Pochowałyśmy babcię, popłakałyśmy. Ale czy można coś zmienić? Prędzej czy później to musiało nastąpić.

Babcia zapisała dom mi i mojej siostrze po połowie. A kiedy już weszłyśmy w posiadanie spadku, postanowiłyśmy sprzedać dom i podzielić się pieniędzmi.

Przed sprzedażą poszłam tam posprzątać. Myłam, składałam rzeczy. Dotarłam do szafy.

„Och, przecież tutaj były babci oszczędności,” – pomyślałem, przeglądając pościel. – „Ciekawe, ile tam babcia uskładała? Mojej siostrze i mnie przydałyby się teraz te pieniądze”.

Ale ku mojemu wielkiemu zdziwieniu, chusteczki z pieniędzmi nie znalazłam w szafie!

Zadzwoniłam do mojej siostry.

– To ty je zabrałaś! – Ida od razu zaczęła na mnie krzyczeć. – A teraz chcesz mi powiedzieć, że niby te pieniądze nie istnieją! Co sobie myślisz, że babcia wzięła je ze sobą?!

W tym momencie byłam bardzo oburzona.

– A może, – wyraziłam swoje podejrzenia, – to ty wzięłaś pieniądze? Ty też masz klucze! A to ty tu byłaś, jak karetka zabierała babcię do szpitala. W całym tym zamieszaniu nikt nawet nie zauważył, że wzięłaś pieniądze.

Krótko mówiąc, Ida i ja na serio się pokłóciłyśmy. Dom z żalem sprzedałyśmy, pieniądze podzieliłyśmy, ale prawie się do siebie nie odzywałyśmy. Wzajemne podejrzenia nie dawały nam najmniejszej szansy na zgodę.

Ale tydzień po sprzedaży domu moja siostra nieoczekiwanie do mnie zadzwoniła.

– Słuchaj, wydarzyło się coś nieprawdopodobnego… – zaczęła Ida.

W skrócie, nowy właściciel domu babci zadzwonił do Idy i poprosił, żeby przyszła.

– Wyobraź sobie, – kontynuowała siostra, – że kiedy przyjechałam, wręczył mi… chusteczkę babci z „zaskórniakami”!

Okazuje się, że babcia włożyła pieniądze w szparę w podłodze. Nad nią postawiła krzesło. Nie wynosiłyśmy mebli, dom sprzedałyśmy razem z nimi. Dlatego nie znalazłam żadnych pieniędzy.

A nowy właściciel okazał się uczciwym człowiekiem i postanowił oddać nam pieniądze.

– A my pokłóciłyśmy się przez to prawie na śmierć i życie! – powiedziałam do siostry.

Za pieniądze odłożone przez babcię postanowiłyśmy postawić jej pomnik i pojechać z rodzinami nad morze na wakacje. Tak, kwota okazała się całkiem spora!

Ale najcenniejsze było to, co zrozumiałyśmy: żadna suma pieniędzy nie zastąpi rodziny!