„Jak pięknie pani mówi po kaszubsku. Nigdy wcześniej czegoś takiego nie słyszeliśmy”, – usłyszałam na egzaminach wstępnych

Witam wszystkich, mam na imię Kasia i jestem już na trzecim roku Akademii Teatralnej. Chcę wam opowiedzieć, jak mi poszły egzaminy wstępne i jak pomógł mi wtedy język kaszubski.

Przed egzaminami bardzo się denerwowałam. Każdy musiał wybrać jakiś utwór, który zaprezentuje przed komisją egzaminacyjną. To mogła być proza, ballada, wiersz – obojętnie, według własnego uznania. Poza tym trzeba było być przygotowanym na dodatkowe pytania, takie jak na przykład: kto jest twoim ulubionym prezenterem telewizyjnym albo jakiego kompozytora lubisz słuchać w wolnym czasie. Bałam się, że będą mi kazali jednocześnie recytować wiersz i tańczyć walca.

Do recytacji wybrałam wiersz jednego z kaszubskich poetów, żeby przedstawić coś oryginalnego. Był lipcowy poranek, upał niesamowity. Na korytarzu wyczuwało się ogromne napięcie, w dodatku było duszno. W samej sali przeciwnie, panował chłód i spokój. To było tak, jakbym weszła do innego świata.

Egzamin poszedł mi świetnie, mimo że przez cały czas trzęsły mi się kolana. Najpierw komisja poprosiła mnie o wyrecytowanie dwóch utworów z listy, którą dostaliśmy przed egzaminami. Potem mogłam zaprezentować wybrany przez siebie wiersz. Pod koniec mojego występu wykładowcy spojrzeli na mnie uważnie i powiedzieli:

– Jak pani pięknie mówi po kaszubsku. To dziwne, nigdy wcześniej czegoś takiego nie słyszeliśmy. Skąd pani jest?

– Przyjechałam z Kartuz na Kaszubach.

– Czy przez całe życie mówiła pani po kaszubsku?

– Tak, od urodzenia, jak cała moja rodzina.

Trochę mnie te pytania zaskoczyły, ale potem uzmysłowiłam sobie, że dla większości Polaków kaszubski brzmi przecież jak obcy język. Dlatego chyba zapadłam komisji egzaminacyjnej w pamięć.

Zostałam przyjęta bez żadnych problemów. Czy myślicie, że to mój ojczysty język mi w tym pomógł?