Jak ośmieszyłam swoją teściową – do dziś pewnie pamięta ten wstyd!

Jak ośmieszyłam moją teściową chyba do dziś pamięta tę historię

To wszystko wydarzyło się tuż po ślubie, kiedy razem z moim mężem, Tomaszem, zaczynaliśmy naszą wspólną drogę. Od razu zauważyłam coś dziwnego ale wtedy nie zwróciłam na to szczególnej uwagi. Ta osobliwość nie dotyczyła Tomka, bo on nawet dziś jest moim ideałem, lecz jego mamy, mojej teściowej Barbary.

Wszystko zaczęło się w dniu naszego wesela w Warszawie. Barbara przez cały czas była naburmuszona, jakby to była stypa, a nie najważniejsze święto naszej młodości. Po weselu jej zachowanie stało się jeszcze bardziej osobliwe, a ponieważ byliśmy młodzi i bez własnego mieszkania, zamieszkaliśmy w jej mieszkaniu na Mokotowie.

W momencie przekroczenia progu powitała nas z taką wymuszoną serdecznością, że przez moment uwierzyłam w jej szczęście i pomyślałam, że brak poczucia humoru na weselu był wynikiem złego samopoczucia. Niestety, pod jej pół-smutnym uśmiechem kryła się pasywna agresja i drobne złośliwości. Jeszcze gorzej robiła mi uwagi, często za moimi plecami.

Przykład? Potrafiła wstać w środku nocy i na nowo myć naczynia, które umyłam wieczorem. Raz mnie to obudziło, zapytałam, co robi. Spojrzała niewinnie i powiedziała: Musiałam zmyć brudne talerze. Czyli moje naczynia są brudne? pomyślałam wtedy i od tamtej pory już jej nie ufałam.

Przez długi czas brałam jej subtelne uwagi za matczyne porady i dzieliłam się z nią swoimi problemami, na przykład kłótniami z Tomkiem.

Pewnego dnia dowiedziałam się od mojej przyjaciółki Magdy, która pracowała jako kierowca w firmie Barbary, że po biurze krążą plotki że mój mąż jest nieudacznikiem, a ja głównym źródłem wszystkich problemów, polująca na mieszkanie teściowej. Rodzinne gierki.

Wtedy zrozumiałam, że Barbara jest moim skrytym wrogiem.

Z natury Barbara była pedantką, dom błyszczał jak sala operacyjna. Od Tomka i ode mnie wymagała tego samego. Staraliśmy się, ale zawsze coś jej nie pasowało.

Kiedy wyjeżdżała na delegację do Krakowa (dwa tygodnie!), kazała nam zachować idealny porządek. Ona z tych, co zawału mogła dostać od okruszka na dywanie lub włosa w łazience. Dlatego, gdy była w domu, sprzątaliśmy na zmianę jak szaleni.

Na czas jej nieobecności chcieliśmy zrobić sobie przerwę posprzątać porządnie dopiero na jej powrót. Wiedząc o naszych planach, podała nam specjalnie błędną datę swojego powrotu i postanowiła przyjść wcześniej, w dodatku z koleżankami, żeby zrobić mi wstyd publicznie.

Ale Magda uprzedziła mnie o jej przebiegłym planie. Wściekła się wtedy tak na Barbarę, że powiedziała mi wszystko. Postanowiłam więc, że dam jej nauczkę. Wyszorowałam mieszkanie na błysk, wszystko jak powinno być, po czym spokojnie czekałam.

I tak pewnego piątkowego popołudnia Barbara weszła ze swoją bandą przyjaciółek i uśmiechniętym kierowcą. Cichutko przekręciła klucz w zamku, przywitała się, weszła do mieszkania a tam czystość jak u prezesa banku.

Wszystkie jej koleżanki popatrzyły na nią z podziwem i zaczęły sobie szeptać. Wyszłam z łazienki, dyskretnie wycierając pot z czoła, odstawiając mop i powiedziałam z uśmiechem:

Skąd taki czysty dywan, Basiu?

Barbara była rozgoryczona. Sprawdzała wszystkie kąty, marszczyła brwi, a ja w duchu ściskałam pieści Nic nie znajdziesz, nic!

Ostatecznie wyszła stamtąd ośmieszona. Plotki o jej jadowitych komentarzach już nikt nie słuchał w pracy, a sporo osób zaczęło trzymać moją stronę. Mocno nadwyrężyłam jej dumę i choć od tamtej pory minęło już siedemnaście lat, jestem przekonana, że do dziś pamięta tę lekcję.