Jak ogrzewać dusze w najzimniejsze dni

Krawat, Paweł! rozkazał Władysław Romanowicz, podnosząc kołnierzyk białej koszuli.
Chłonąc krawat z dłoni żony, spojrzał na nią surowo:
Co mi wtrącasz? Daj ten, co przyniosłem z Warszawy. Dziś mam spotkanie z dyrektorem.
Żona odnalazła pożądaną rzecz i milcząco podała mu ją.

A więc nie przyłożyłaś się? mruknął Władysław, podnosząc brodę, i stanął, patrząc, jak żona wiąże krawat jego ulubłym węzłem.

Patrząc w lustro, zamarszczył brwi, poprawił węzeł i patrzył z góry na żonę, jakby mówił: Nie umiesz tego zrobić tak, jak trzeba!.

Schowaj jajecznicę nie chcę. Zalej kawę i zrób tost rozkazał przy stole. Kawa ostygła! Nie potrafisz nic zrobić po swojemu! Dźwięk jego głosu drżał od irytacji.

W progu kuchni pojawiła się wnuczka Jadzia wczoraj przyjechała z córką na tydzień. Oparła się o framugę i przyglądała się dziadkowi, oceniając jego zachowanie pięciolatkowym spojrzeniem.

Chodź, Jadzia zawołał Władysław, wyciągając rękę. Usiadł ją na kolanach, szepcząc coś łagodnym tonem. Chciał, by maleńka przytuliła się, zaśmiała i objęła dziadka, lecz reakcja była inna:

Dziadku, dlaczego tak ze mną mówisz? Tak mówią tylko dobrzy ludzie.

A czy ja nie jestem dobry? zdziwił się dziadek.

Nie. Nie jesteś dobry. Tu jest zimno dotknęła dłonią jego klatki piersiowej, po czym zelekła na żonę, przytuliła się i pocałowała w policzek: Dzień dobry, babciu.

Zaskoczony zachowaniem wnuczki, Władysław usłyszał najpierw ciche warczenie silnika kierowca już czekał przy wejściu. Zmartwiony wstał od stołu, założył płaszcz, wypolerowaną od wieczora parę butów i, chwyciwszy teczkę, ruszył do drzwi:

Nie czekajcie na obiad. Wieczorem mogę się spóźnić rzucił w biegu.

Schodząc po schodach, nasłuchiwał własnych odczuć. Wszystko wydawało się jak zawsze pełen energii, gotowy zdobywać szczyty ręką podwładnych. Każde rozkazy spełni, nie bacząc na trudności. Wystarczy dać polecenie, wyznaczyć termin i sprawdzić wykonanie. Nie powinno go niepokoić, jak radzą mu podwładni praca musi być zrobiona na czas, nawet jeśli wymaga nocnych zmian.

Jednak coś drążyło jego duszę. Co to były za słowa? słowa wnuczki, które bolały go jak mały nóż.

Co to ma znaczyć, mała gburko? wyrzucił, mijając klatki schodowe. Nie jestem okrutny, lecz surowy! Bez surowości nie dam rady prowadzić firmy, nie dam się zaskoczyć, choćby w domu, choćby w biurze!

Między drugim a trzecim piętrem dostrzegł dwa-miesięcznego kociątka, które zwinęło się pod grzejniki i patrzyło przerażone na mijających ludzi.

Rozprzestrzeniły się choroby w klatce schodowej. Zobaczę się z dozorczym i kazać go usunąć!

Dozorcy nie było, choć nocny śnieg przywiejeł się na chodniki i trawniki.

Leniuch! wykrzyknął Władysław, zatrzymując się przy przejściu, czekając na przyjazd Wojtka, swojego prywatnego kierowcę. Do biura! krótko rozkazał, marszcząc brwi, pogrążony w myślach.

Nikt nie odważy się mi tak powiedzieć myślał bo się boją. A wnuczka nie boi się. Świetnie! Dziecięce usta więc mówi prawdę? Skryty w bezduszności, ale może jednak ma rację.

Nie zawsze byłem taki szeptał w sobie, życie mnie ukształtowało, a w sercu wciąż kryje się dobro.

Dziś droga zdrętwiała od lodu rzekł nagle, zwracając się do Wojtka. Kierowca zdziwiony uniósł brew rzadko rozmawiał z szefem w tak intymnym tonie.

Nic się nie stało, jedziemy na szronie, a piesi mają pecha. Zimno już naprawdę przygniata.

Po krótkiej wymianie zdań serce Władysława rozgrzało się nieco. Spojrzał przez okno samochodu, widząc ludzi drżących na przystanku.

Wojtku, zobacz, to nasza dziewczyna wskazał na młodą kobietę przy przystanku, ledwo starszą od jego córki. Zabierzmy ją.

Tak jest, panie Romanowiczu zatrzymał się obok niej.

Lidio, wsiadaj, zanim zamarznie uśmiechnął się wymuszając przyjazny wyraz. Lidia odwzajemniła uśmiech i weszła na tylną kanapę. Jej promienny wyraz twarzy i błysk w oczach rozjaśniły wnętrze auta.

Co kryjesz w kieszeni? zapytał Władysław.

Popatrz wyjęła z podszewki małą kotkę. Stałam na przystanku, a ona biegała od jednego przechodnia do drugiego, ocierała się o nogi, płakała. Zmarznięta, nikt nie chciał się nią przejąć. Zabrałam ją, żeby się ogrzała. Po zmianie odprowadzę ją do domu, a mój syn się ucieszy!

Ile lat ma twój syn?

Dzisiaj ma siedem, idzie do pierwszej klasy. Jest samodzielny radzi sobie ze szkołą, odrabianiem i obiadem.

Władysław przypomniał sobie, że w tym miesiącu wielokrotnie zostawiał dział wsparcia pracować po godzinach, choć nie było tak potrzebne. A syn Lidii był wtedy sam poczuł niepokój.

Lidio, uratuj kotkę rozkazał z wdzięcznością. Daję ci dzisiaj wolne, za ratunek i z okazji urodzin syna. Zrób mu niespodziankę, a ja wyjaśnię szefowi. Wojtku, odwróć auto, podwieziemy Lidę do domu.

Och, panie Romanowiczu, jesteś taki dobry! rozpromieniła się Lidia. Pewnie i koty lubisz?

Czy dobrzy ludzie powinni kochać koty? uśmiechnął się szef.

Nie zawsze, ale kto kocha koty, na pewno jest dobry! zapewniła Lidia.

W drodze do biura Władysław zapytał kierowcę:

Masz kota?

Dwa. uśmiechnął się Wojtek. Dwie psotne mordki.

Dzień w biurze upłynął w typowym tempie, a w porze obiadu, przy wspólnym stole, Władysław porozmawiał z zastępcą:

Masz wnuki?

Dwóch. odpowiedział z rozbawieniem. Łotra!

Kochają cię?

Oczywiście! mrugnął. Gdy przyjeżdżają w gości, nie dają mi spokoju! Co razem wymyślimy!

A kot u ciebie w domu?

Bez kota nie ma domu! zdziwił się zastępca. To nasza królowa!

Tak jest! uniósł brwi Władysław.

Wieczorem, po zwolnieniu kierowcy, wspinał się na własne piętro. Między drugim a trzecim piętrem, przy grzejniku, siedział już ten sam kociak, owinięty w kawałek materiału, z miseczką i kuwetą obok.

Co za ludzie! westchnął, patrząc na maleństwo. Nikt nie zwraca na ciebie uwagi, a tu musisz przetrwać zimę jak bezdomny. Chodź ze mną, znajdziesz nianie i przyjaciółkę.

Złapał kotka w ramiona, przytulił do siebie i wędrował na swoją stronę. Kotek mruczał, a dawno zapomniane ciepło rozgrzało serce dziadka.

O mój dziadku! wykrzyknęła wnuczka, widząc kotka. Prosiłam babcię, żeby go wzięła, a ona powiedziała, że nie pozwolisz.

Dlaczego nie pozwolisz? Oczywiście, że pozwolę! uśmiechnął się Władysław, całując żonę w policzek. Tylko musimy go umyć i wymyślić imię.

Po godzinie kociak, nazwany Tymkiem, siedział na kolanach Jadzi, a ona na kolanach dziadka. Jadzia przytuliła się do niego policzkiem, szeroko się uśmiechając:

Dziadku, już nie jest tu zimno. dotknęła jego klatki piersiowej. Teraz jest ciepło. Niech tak będzie zawsze, dobrze?

Będzie, Jadzia. Teraz będzie. Bo w domu, gdy jest kot, nie może być zimno.