Jak ogromny ból…

Ach, jakże to boli…

Kinga rozmawiała przez telefon, gdy do gabinetu zajrzał Tomasz. Justyna, przekrzywiwszy oczy w stronę Kingi, dała mu do zrozumienia, że rozmowa jest ważna i że nie mają teraz dla niego czasu. Głowa Tomasza zniknęła za zamkniętymi drzwiami.

Minęło dziesięć minut, zanim Kinga skończyła rozmowę i odłożyła komórkę.

— A do ciebie Tomasz wpadał — powiedziała Justyna.

— Dlaczego do mnie? Może do ciebie? — Kinga zaczerwieniła się.

— Ja jestem mężatką. Nie zauważyłaś, jak na ciebie patrzy?

— Jak? — Kinga uniosła głowę znad monitora.

— Z zainteresowaniem — odparła Justyna z lekkim przekąsem.

Oczywiście Kinga zauważyła. Nie była ślepa. Tak, przystojny, dokładnie jej typ. Gdyby nie ta różnica wieku…

Pracy było tyle, że Kinga odmówiła wyjścia z Justyną na lunch. Wtedy do gabinetu wszedł Tomasz i postawił przed nią filiżankę kawy.

— Odpocznij chwilę. Dużo roboty? — zapytał.

— Jak zawsze — Kinga podziękowała mu uśmiechem i pociągnęła łyk gorącej kawy.

— Może pójdziemy wieczorem do kina?

— Przepraszam, mam małą córeczkę. — Kinga znów sięgnęła po filiżankę, nie patrząc na niego.

— Wiem. Możesz zostawić ją u mamy na wieczór?

Kinga podniosła na niego wzrok. W końcu postąpił pierwszy krok, a nie tylko wymieniał te głupie spojrzenia. Miły, uśmiechnięty. Gdyby był choć kilka lat starszy, od dawna odpowiedziałaby na jego zaloty.

Wyglądała znacznie młodziej niż w rzeczywistości, ale i tak różnica między nimi rzucała się w oczy. Po bolesnym rozwodzie Kinga przez lata nie zwracała uwagi na mężczyzn. Była ostrożna, bała się kolejnych błędów i rozczarowań. Czas, jak wiadomo, leczy rany, tłumi ból i ostrożność. Kinga czuła, że jest gotowa na nowy związek. Ale czy z Tomaszem?

— No i? Był? — dopytywała się Justyna po powrocie z przerwy.

— Kto? — Kinga udawała, że nie rozumie.

— Czemu się przed nim wzbraniasz? Fajny chłopak. Gdybym nie była mężatką…

— Nie pleć głupot — przerwała jej Kinga. — Strasznie jestem od niego starsza.

— No i co? Nie wyglądasz na swój wiek. A kontakt z mężczyznami dobrze robi każdej kobiecie, a samotnej zwłaszcza. Widzę przecież, że on ci się też podoba. Jak tylko się pojawi, oczy ci się świecą, policzki się rumienią, uśmiechasz się częściej. Mówię nieprawdę?

Kinga milczała.

— Od lat jesteś sama. Sama mówiłaś, że czas, że jesteś gotowa na nowy związek. Posłuchaj mnie, zanim doczekasz się odpowiedniego wiekiem faceta, Tomasza przygarnie jakaś laleczka. Odpowiedz mu. Choćby dla zdrowia, dla humoru.

Kinga nadal nie odpowiadała. A może Justyna miała rację? Może jednak pójść z nim do kina?

Kinga zadzwoniła do mamy i umówiła się, że zostawi u niej Olę na wieczór. Film skończy się późno, więc żeby nie budzić córki w nocy, odbierze ją rano, przed przedszkolem. Mama zmrużyła oczy i przyjrzała się córce uważnie, ale nic nie powiedziała.

Wieczór minął cudownie. Kinga dawno nie była w kinie, nie mówiąc już o koncertach czy innych rozrywkach. Zakończył się w łóżku. Zasadniczo była na to gotowa. Po co się męczyć? Jest wolna, on też. Dla zdrowia, to dla zdrowia.

— No? Jak tam wieczór? — dopytywała się Justyna następnego dnia. — Nie udawaj, że nie wiesz, o co chodzi. Cała się świecisz.

Kinga nie odpowiedziała. Dała do zrozumienia, że nie zamierza omawiać swojego życia osobistego. Ale nie dało się długo ukrywać sekretu. Tomasz wpadał do gabinetu, rzucał Kingi obiecujące spojrzenia, od których jej serce zaczynało bić szybciej, a myśli uciekały z głowy. Justyna oczywiście to zauważała, odwracała wzrok i uśmiechała się porozumiewawczo.

Romans nabierał tempa. Widywali się codziennie. U niej. Tomasz mieszkał z mamą. Na początku przychodził, gdy Ola już spała, a wychodził, zanim dziewczynka się obudziła. Czasem zostawał dłużej. Zresztą Ola nie pytała, dlaczego rano w kuchni siedzi znajomy mamy i pije kawę. Nawet jej się to podobało. Przy nim mama nie podnosiła na nią głosu, gdy zwlekała z ubieraniem się.

Gdy Kinga wychodziła za mąż, mąż często mówił, że na razie wystarczy im jego mieszkanie, ale gdy pojawią się dzieci, trzeba będzie sprzedać oba i kupić jedno większe. Ale Kinga się opierała. Jej mieszkanie podarował jej ojciec niedługo przed śmiercią. Tak, było małe, ale kto wie, jak życie się potoczy. I okazało się, że się przydało.

Gdy w jej życiu pojawił się Tomasz, Kinga sama zaczęła myśleć o większym mieszkaniu. Córka rosła, wiele rozumiała. Problem w tym, że Kinga po rozwodzie kupiła używany samochód i jeszcze nie spłaciła kredytu.

— Nie myślałaś o kredycie hipotecznym? — zapytał kiedyś Tomasz.

— Myślałam, ale jeszcze nie spłaciłam samochodu.

Rozmowa nie spodobała się Kindze. Jak długo potrwa ich związek? Czas leci, życie kobiet jest krótkie. Dobrze, gdy starzeją się razem. Ale Tomasz dopiero wchodzi w męską dojrzałość, a ile Kinga będzie jeszcze wyglądać tak, jak teraz? Jeszcze trochę, a różnica między nimi stanie się bardziej widoczna. Owszem, jest kosmetyka, zabiegi, chirurgia plastyczna. Ale to drogo.

I tak nie da się dogonić młodości. W wielu filmach widziała, jak bohaterki rujnują się w pogoni za młodością, a efekt jest jeden — kochanek i tak odchodzi. Wpuści się w długi, a potem zostanie sama i do końca życia będzie spłacać, ledwo wiążąc koniec z końcem.

Ale Tomasz podobał jej się coraz bardziej. Gdy tylko jakaś dziewczyna się do niego uśmiechnęła, zazdrość przeszywała Kingę jak tępy sztylet, zamazując jej rozum. Jak nie zakochać się, jak nie być zazdrosną, gdy serce jest wolne i pragnie miłości? Przecież jeszcze jest młoda.

Więc Kinga nie wiedziała, co robić. Czekała, wyczekiwała.

Pewnego dnia Tomasz wyjechał na dwa dni w delegację. W pracy nie było nic pilnego, co mogłoby ją oderwać i ułatwić przetrwanie rozłąki. W przerwie obiadowej KingKiedy późnym wieczorem zadzwonił Dymitr, Kinga bez wahania otworzyła drzwi, czując, że może to być początek czegoś nowego i dobrego.