Jak Ninka szykowała się do ślubu

Dziś znów patrzyłem na nasze wiejskie życie z uśmiechem. Nikt tu nie pojmował, dlaczego Ewie tak nie wiodło się w miłości. Dziewczyna porządna, pracowita, rozsądna, urodziwa. I zawód miała szanowany – weterynarz w dużym gospodarstwie rolnym pod Białymstokiem. Może cała rzecz w tym, że Ewa nie była stąd. I, szczerze mówiąc, odstawała od miejscowych kobiet.

– Gdyby tylko Ewka swoją dumę troszkę schowała, kto wie, może i chłop znalazłby się w chałupie. Jasne, porządnych teraz trudno znaleźć, ale zawsze to męski duch – oznajmiła Bronisława, rozpoczynając dyskusję wśród babć wieczorem na ławeczce. Ona zawsze pierwsza zaczynała rozprawiać o zaletach i wadach mieszkańców wsi. W naszej wiosce wszystkie nowiny wiedziała wcześniej, nim się zdarzyły.

Ale zawsze miała oponentkę – Weronikę. Przyjaźniły się od młodości i tyle samo czasu się kłóciły. Jeśli Weronika mówiła białe, Bronisława z pianą na ustach dowodziła, Ŝe czarne.
Babcie natychmiast zwróciły się ku Weronice, czekając na kolejny odcinek komedii. Nie kazała na siebie czekać.
– Co to za nowiny takie? Żeby w chałupie śmierdziało brudnymi skarpetami, to trzeba przez siebie przestąpić. Nie, baby, posłuchajcie jej! I niby nic od faceta nie potrzeba, niech tylko smród po domu roznosi, a kobieta haruje. Tfu, lepiej już z dumą chodzić!
Bronisława nawet się zaczerwieniła.
– Co ty wygadujesz, co ty pleciesz, nie rozumiejąc? Kobiecie przystoi żyć z mężczyzną! Żeby chłop w domu był!
– No, to mi wytłumacz, po co? Sama mówisz, chłopy tylko ostatnie zostały! Po co on potrzebny? Żeby się nim opiekować?
Bronisława nie wytrzymała, podskoczyła.
– O, głupia baba! A dziecko urodzić trzeba?
– To ty głupia baba! Dziecko urodzić, a potem całe życie ciągać na sobie tego tak zwanego chłopa! Czy nie łatwiej do miasta pojechać, znaleźć normalnego, przystojnego, i zrobić to jedno dziecko! I nie karmić całe życie darmozjada-opojca, tylko żyć dla siebie?
Baby aż sapnęły. Najostrzejsze kłótnie wybuchały między przyjaciółkami właśnie na tle moralności. Raz tak się pokłóciły, że miesiąc nie rozmawiały. Nawet na ławeczkę nie wychodziły. Babciom wtedy było okropnie nudno. A rzecz w tym, że Bronisława miała jednego męża, którego pochowała już dobrych dwadzieścia lat temu, a Weronika trzech, i teraz kręcił się koło niej Władek-szlachciorz, proponując połączenie gospodarstw. Weronice samej było już ponad siedemdziesiąt, a byłemu szlachciorzowi pod osiemdziesiąt, i nic.
Stąd ich poglądy na ten temat zawsze się różniły.
I teraz także mogłoby się skończyć straszną awanturą, gdyby niespodziewanie nie pojawił się obiekt dyskusji.
– Witajcie, dziewczęta!
Ewa zatrzymała się i uśmiechnęła do staruszek.
– Witaj, Ewuniu! Że to z miasta?
– Ze stolicy, Weroniko Weronikówno. A właśnie przywiozłam krople na pchły, więc mówcie, u kogo koty się drapią, wpadnę, zakroplę.
– Oj, Ewka, u kotów przecie pchły być muszą!
– No co wy, Bronisławo Bronisławówno. Teraz takie kropelki – raz zakropisz, pół roku możecie swojego mruczka nie zganiać z łóżka.
Tu znowu odezwała się Weronika. Wzgardliwie spojrzała na przyjaciółkę, rzekła:
– Ewuniu, dziękuję, do mnie wpadnij. Ja, w przeciwieństwie do niektórych zaściankowców żyjących w minionym wieku, wiem, jak to dobrze. A na takie nie zwracaj uwagi, nie zdziwię się, jakby się w łaźni myły popiołem.
I Weronika zatrzęsła się drobną drżączką ze śmiechu. A Bronisława aż zarumieniła się z gniewu.
Ewa się uśmiechała. Przez sześć lat życia na wsi przywykła, że życia osobistego tu nie ma i być nie może, jest tylko wspólne. Z początku przejmowała się, obrażała, ale potem zrozumiała – to całkiem naturalne. Płakać trzeba, gdy o tobie *nie* gadają – znaczy, że jakbyś nie istniał, jesteś nikim.
***
Ewa przyjechała tu za głosem serca. Całkowita mieszczucha, od dziecka jakoś marzyła, by żyć na wsi, leczyć konie, krowy i wszelkie stworzenia. Zawsze powtarzała, że zwierzęta to najwierniejsze i najmilsze istoty. Tylko nie potrafią powiedzieć, co je boli.
G
Patrząc, jak prosiak wesoło chrumka przy korycie, a babcie spod płotu kiwają głowami z aprobatą, Nina uśmiechnęła się szeroko, myśląc, że może to właśnie ten mały rozbójnik jest jedynym poważnym męskim kandydatem, na jakiego w tej wsi może liczyć i że wcale nie jest jej z tym źle.