Jak moi rodzice zepsuli nam ślub

– Ale my nie potrzebujemy aż takiej eleganckiej restauracji, – Rafał i ja spojrzeliśmy na naszych rodziców, którzy już zaczęli układać listę gości. – Wolelibyśmy gdzieś polecieć, żeby odpocząć, a nie to wszystko…

Rodzice patrzyli na nas z niedowierzaniem.

– Aniu, jesteś naszą jedyną córką, – zaczęła ponownie mama, – nie możemy na coś takiego pozwolić. Egipt poczeka, ślub jest ważniejszy!

– No tak, ja też chcę, żeby Ania miała przepiękną sukienkę i cudowną ceremonię, – wtrącił się do rozmowy mój narzeczony, – ale może by tak zmniejszyć skalę i, powiedzmy, zaprosić tylko najbliższych?

– No i wybraliśmy tylko najbliższych, – mama wzięła ze stołu kartkę i założyła okulary. – Z naszej strony będzie tylko osiemdziesiąto osób, no, najwyżej dziewięćdziesiąt.

Rafał i ja spojrzeliśmy po sobie. Próbowałam się opanować i mówić bardzo spokojnie.

– Zrozum, mamo, to ma być mój dzień. I chcę, żeby byli ze mną tylko ludzie, których dobrze znam. A te dziewięćdziesiąt osób to, jak rozumiem, ludzie, których ty znasz, a nie my!

Wzięłam kartkę z rąk mamy.

– Na przykład, kim jest „Nina R.”?

– To Nina ode mnie z pracy, – mama spojrzała na mnie znad okularów.

Zagotowałam się.

– Z jakiej pracy, mamo? Od dwóch lat jesteś na emeryturze!

– No mówię przecież: z byłej. Jak jej syn się żenił, to mnie zaprosiła.

Moje oburzenie nie miało granic.

– Wiesz co mamo, albo „Nina R.” będzie na moim ślubie, albo ja! Wybieraj!

Nie odzywałam się do rodziców przez dwa dni. Rafał starał się mnie uspokoić najlepiej jak potrafił.

– Zrozum, kochanie, nie chcę, żeby nasze wspólne życie zaczynało się od kłótni. To twoi rodzice! I płacą za swoich gości. Nie róbmy skandalu, niech zrobią wszystko po swojemu. A my urządzimy sobie prawdziwe święto dzień wcześniej: zbierzemy przyjaciół, pojedziemy gdzieś nad wodę. Zgódź się, kochanie, ze względu na mnie.

Mocno przytuliłam mojego przyszłego męża. Zresztą, ja też nie chcę, żeby miał złe relacje z moimi rodzicami.

No i zdecydowaliśmy. Następnego dnia wybraliśmy się do moich rodziców i pozwoliliśmy im zorganizować wesele: od dekoracji sali po wybór wodzireja. W organizację włączyliśmy również rodziców Rafała, żeby nikt się nie obraził. A sami poszliśmy i kupiliśmy mi pierwszą lepszą suknię ślubną, Rafałowi garnitur i odpuściliśmy. No co? Nikogo i tak nie obchodzi nasze zdanie.

No i nadszedł ten dzień. Przyjechaliśmy z Rafałem limuzyną ozdobioną balonami do restauracji o dźwięcznej nazwie „Prestige”. Chociaż prestiżowa była tylko z nazwy. Tak jak się spodziewałam, sala również została ozdobiona kolorowymi balonami, przed wejściem był łuk ze sztucznych kwiatów. A muzycy… muzycy byli bardzo „stylowi”: w koszulach w kratę i dżinsach. Na stołach sałatki z majonezem, pokrojone w plasterki wędliny, rosół, mięsa – standardowo i weselnie.

Rodzice nie zawracali sobie głowy fotografem – zaprosili wujka Edka, który kiedyś robił ludziom zdjęcia do dokumentów. Przy wejściu czekał już na nas dwa razy ode mnie starszy kamerzysta. Wodzirej z bujną fryzurą i wypiekami na twarzy wznosił głośne toasty  i zapraszał do zabawy.

Rafał i ja czuliśmy się, jakbyśmy byli na weselu dalekich krewnych pod koniec lat 90.

Dla nas ten dzień okazał się naprawdę trudnym wyzwaniem. Hity z poprzedniego tysiąclecia, pijackie toasty gości, prymitywne konkursy, no i oczepiny – bo jakby się mogło bez tego obyć.

Minęło ponad sześć lat, a za nasz dzień ślubu wciąż uważamy nie wesele w restauracji w towarzystwie obcych ludzi, tylko dzień wcześniej, kiedy w gronie najbliższych przyjaciół składaliśmy sobie obietnice wierności i miłości w zwyczajnych ubraniach nad jeziorem.