Jak mógł? Mama zmarła zaledwie kilka miesięcy temu, a on już przyprowadził do domu tę…

Jak on śmiał? Mama zmarła zaledwie kilka miesięcy temu, a on już wprowadził do domu tę…

Jagoda biegła ze szkoły, radośnie wymachując woreczkiem z kapciami. Plecak uderzał ją po plecach, ale nawet tego nie zauważała. Dziś idą z tatą do teatru!

Wpadła do przedpokoju i od razu zrozumiała, że taty nie ma — jego płaszcza nie było na wieszaku. Natychmiast opadła z nastroju. Potem uświadomiła sobie, że do spektaklu zostało jeszcze ponad dwie godziny. „Tata na pewno przyjdzie, zdążymy” — przekonywała siebie.

Rozebrała się i zaczęła czekać, co chwilę zerkając na zegar. Zwykle wskazówki poruszały się powoli, ale dziś zdawały się specjalnie przyspieszać, a taty wciąż nie było. Mogą się spóźnić. A jeśli nie przyjdzie? Jeśli zapomniał albo zatrzymało go coś w pracy? Jagoda siedziała jak na szpilkach. Jej cierpliwość się wyczerpywała, a w oczach zaczęły się zbierać łzy, gdy w zamku obrócił się klucz. Jak błyskawica rzuciła się do przedpokoju.

— Nareszcie! — westchnęła z ulgą. — Czekałam i czekałam, a teraz się spóźnimy — wypominała ojcu, jeszcze pod wpływem ciężkiego oczekiwania.

Tata spokojnie zdjął płaszcz, pozostając w eleganckim, ciemnoszarym garniturze. Przygładził dłonią włosy, choć i tak leżały idealnie. Jagoda była z niego dumna. Zawsze zadbany, gładko ogolony. Pachniał męską wodą kolońską, zawsze tą samą.

Koledzy z klasy narzekali na swoich rodziców. Niektórzy ojcowie byli zbyt surowi, inni pili. Ale jej tata nie pił i nie krzyczał bez powodu. Jeśli już ją skarcił, to tylko słusznie, bez awantur. Jagodzie mało czego zabraniano, bo i sama nie wymagała wiele. Wystarczyło jej pójść z tatą gdzieś razem, choćby do teatru.

Dziewczyna była podobna do ojca — smukła, kanciasta, z prostym nosem i szarymi oczami. Wolałaby odziedziczyć uśmiechniętą, zadartą nosek i jasną czuprynę po mamie. Ale tata był dla niej ideałem męskości, choć za samej siebie tego nie uważała. Za to ojciec nazywał ją księżniczką, laleczką. Czy brzydkie dziewczyny słyszą takie słowa?

— Nie idziemy już do teatru? — zapytała rozczarowana, widząc, że tata zdjął marynarkę, a czasu zostało niewiele.

— Idziemy. Tylko herbaty się napiję, dobrze? Zdążymy.

— Dobrze — odparła i poszła do kuchni.

Ojciec wszedł, ciężko opadając na krzesło. Wyglądał na zmęczonego i zamyślonego.

— Idź się przebierz — powiedział.

Jagoda pobiegła do pokoju. Już wiedziała, którą sukienkę wybrać. Zrzuciła szkolną mundurkę, wyciągnęła zieloną, odświętną sukienkę, poprawiła włosy i zakręciła się przed lustrem.

— Gotowa? — Tata zajrzał do pokoju.

— Tak!

W samochodzie pachniało skórą, odświeżaczem powietrza i czymś jeszcze, czymś znajomym, czego nie potrafiła nazwać. Jagoda wpatrywała się w okno, wydawało jej się, że całe miasto dzieli z nią ten radosny nastrój.

Za każdym razem, wchodząc do teatru, zamierała z zachwytu. Podziwiała wielkie żyrandole, swoje odbicie w licznych lustrach, czerwoną dywanową drogę prowadzącą po szerokich schodach na piętro. Czując pod stopami miękkie runo, miała wrażenie, że nie idzie na spektakl, ale na audiencję u królowej.

W przestronnym holu przed salą przechadzały się eleganckie pary, rozmawiając przyciszonymi głosami. Dźwięk kroków tłumił dywan. Cichy szmer, przypominający szelest jesiennych liści, wydawał się Jagodzie magiczny i pełen tajemniczości. Wprawiał ją w drżenie przed nadchodzącym cudem.

Przeszli się po holu, oglądając portrety aktorów związanych z teatrem. Jagoda widziała je już wcześniej, ale i tak wzdychała na widok znanych twarzy. Rozległ się pierwszy dzwonek, a ona pociągnęła tatę do sali.

— Nie spiesz się, to dopiero pierwszy sygnał — powstrzymywał ją ojciec.

Ale Jagoda już chciała być na miejscu, usiąść w aksamitnym fotelu i czekać, aż ogromny żyrandol zacznie przygasać. Mogła się w niego wpatrywać bez końca.

— Tu zawsze tak ładnie pachnie — powiedziała.

— Kurzem i charakteryzacją — skrzywił się tata.

— A mnie się podoba — upierała się.

Sala wypełniała się ludźmi, rozległ się drugi, a potem trzeci dzwonek. Żyrandol powoli gasł, głosy ucichły. Ciężka, złotem haftowana kurtyna drgnęła i z szelestem rozsunęła się, odsłaniając scenę. Jagoda zamarła w oczekiwaniu…

W przerwie tata poszedł do bufetu, a ona do toalety. Kiedy wróciła, nie mogła go znaleźć. W końcu dostrzegła go przy drzwiach prowadzących na balkon. Stał nie sam, tylko z jakąś mocno umalowaną kobietą w długiej wieczorowej sukni. Byli blisko, niemal dotykając się pochylonymi głowami.

Jagodzie zabrakło tchu z powodu urazy i zazdrości. Dla tej kobiety zostawił ją samą.

— Tato! — zawołała.

Mężczyzna natychmiast się odsunął i odwrócił.

— Gdzie byłeś? Zaraz zaczyna się drugi akt — wyrzuciła z siebie drżącym głosem.

Chciała zapytać o sok i ciastka, które obiecał, ale i tak wiedziała — do bufetu nie doszedł.

— Kto to była? — spytała w drodze do sali.

— Koleżanka z pracy. Spotkaliśmy się przypadkiem.

Jagodzie ta wyreżyserowana odpowiedź wcale nie pomogła. „Pewnie, koleżanka” — pomyślała.

Gdy trzecim dzwonkiem żyrandol znów przygasł, zapomniała o kobiecie i o tym, jak tata na nią patrzył.

Całą drogę do domu rozmawiali o spektaklu. Tata twierdził, że aktorzy grali słabo, ale Jagoda upierała się, że było świetnie. W jednej scenie nawet o mało nie płakała. Ojciec tylko pokiwał głową.

— Jak było? — spytała mama w domu.

— Super. Dlaczego nie poszłaś z nami?

Jagoda zauważyła szybką wymianę spojrzeń między rodzicami. Mama wyglądała na bladą i smutną. Ale kiedy zaczęła opowiadać o przedstawieniu, zapomniała o wszystkim innym.

Później częstoJagoda spojrzała na tatę w wózku inwalidzkim, wzięła głęboki oddech i powiedziała: „Wybaczam ci, tato, bo mama też by to zrobiła”.