Jak mógł? Mama odeszła zaledwie kilka miesięcy temu, a on już wprowadził do domu tę…

Jak on śmiał? Mama zmarła zaledwie kilka miesięcy temu, a on już wprowadził do domu tamtą…

Zosia biegła ze szkoły, radośnie wymachując workiem z kapciami. Plecak uderzał ją po plecach, ale nawet tego nie zauważała. Dziś z tatą idą do teatru!

Wpadła do przedpokoju i od razu zrozumiała, że taty nie ma – na wieszaku brakowało jego płaszcza. Natychmiast straciła humor. Potem przypomniała sobie, że do spektaklu zostało jeszcze ponad dwie godziny. „Tata na pewno wróci, zdążymy” – przekonywała się.

Rozebrała się i czekała, co chwila spoglądając na zegar. Zazwyczaj wskazówki wlokły się leniwie, ale teraz zdawały się pędzić, a ojca wciąż nie było. Mogli się spóźnić. A jeśli zapomniał albo coś go zatrzymało w pracy? Zosia siedziała jak na szpilkach. Gdy jej cierpliwość się wyczerpała i oczy zaczęły jej szklić się łzami, w zamku przekręcił się klucz. Jak burza wpadła do przedpokoju.

— Nareszcie! — westchnęła Zosia. — Czekałam i czekałam, już myślałam, że się spóźnimy — wyrzucała ojcu, nie mogąc jeszcze ochłonąć po przykrym oczekiwaniu.

Ojciec spokojnie zdjął płaszcz, pozostając w eleganckim, ciemnoszarym garniturze. Przygładził dłonią włosy, choć i tak leżały idealnie. Zosia była z niego dumna. Zawsze zadbany, świeżo ogolony. Pachniał męską wodą toaletową, tym samym od lat.

Koledzy z jednej klasy narzekali na swoich rodziców. Niektórzy ojcowie byli zbyt surowi, inni pili. Ale jej tata nie pił i nie krzyczał na nią bez powodu. Jeśli już ją skarcił, to tylko sprawiedliwie, bez awantur. Zosia nie miała wielu zakazów, ale i nie wymagała wiele. Wystarczyło jej, gdy mogła wyjść z tatą gdzieś razem, chociażby do teatru.

Zosia była podobna do ojca. Tak samo szczupła, kanciasta, z dużym prostym nosem i szarymi oczami. Wolałaby jednak odziedziczyć uśmiechniętą, zadartą nosek i jasnowłosą mamę. Ale ojca uważała za ideał, był dla niej przystojniakiem, choć o sobie tak nie myślała. Za to on nazywał ją księżniczką, laleczką. Czy brzydkie dziewczynki dostawałyby takie przezwiska?

— Nie idziemy do teatru? — zapytała rozczarowana, widząc, że tata już się rozebrał, a czasu zostało niewiele.

— Idziemy. Tylko się napiję herbaty, dobrze? Zdążymy.

— Dobrze — odparła i poszła do kuchni.

Ojciec wszedł, ciężko opadając na krzesło. Wyglądał na zmęczonego i zamyślonego.

— Idź się przebierz — powiedział.

Zosia pobiegła do swojego pokoju. Już wiedziała, którą sukienkę wybierze. Zrzuciła mundurek, wyciągnęła z szafy elegancką zieloną sukienkę, poprawiła rozczochrane włosy i zakręciła się przed lustrem.

— Gotowa? — W drzwiach stanął ojciec.

— Tak!

W samochodzie pachniało skórą, odświeżaczem powietrza i jeszcze czymś znajomym, czego nie umiała nazwać. Zosia patrzyła przez okno, wydawało jej się, że całe miasto podziela jej radosny nastrój.

Za każdym razem, gdy wchodziła do teatru, zamierała z zachwytu. Podziwiała olśniewające żyrandole, swoje odbicie w licznych lustrach, czerwony dywan pokrywający szerokie schody na piętro. Wchodząc po nich, czuła się, jakby szła nie na przedstawienie, ale na audiencję u brytyjskiej królowej.

W przestronnym holu przed salą przechadzały się pary, rozmawiając półgłosem. Dźwięk kroków tłumił dywan. Cichy szmer, przypominający szelest jesiennych liści, wydawał się Zosi tajemniczy i fascynujący. Wprawiał ją w drżenie przed nadchodzącym cudem.

Ona i tata też przeszli się po holu, oglądając portrety aktorów związanych z teatrem. Zosia widziała je już wcześniej, ale i tak wzdychała na widok znanych twarzy. Rozległ się pierwszy dzwonek, a ona porwała ojca w stronę sali.

— Dokąd tak się spieszysz? To dopiero pierwszy dzwonek — hamował ją ojciec.

Ale Zosia chciała jak najszybciej zająć miejsce na pluszowym fotelu i czekać, aż ogromny żyrandol zacznie powoli gasnąć. Mogła się w niego wpatrywać bez końca. Nawet bolała ją szyja od odchylania głowy.

— Jak tu ładnie pachnie — zauważyła.

— Kurzem i szminką — skrzywił się ojciec.

— A mnie się podoba — upierała się.

Sala stopniowo wypełniała się widzami, rozległ się drugi dzwonek. Po trzecim żyrandol nad ich głowami zaczął przygasać. Głosy ucichły. Ciężka, złotem haftowana kurtyna drgnęła i rozsunęła się ze szmerem, odsłaniając scenę. Zosia zamarła w oczekiwaniu…

W antrakcie ojciec poszedł do bufetu, a Zosia do toalety. Potem szukała go wszędzie. Ani w bufecie, ani w sali go nie było. W końcu dostrzegła go przy drzwiach prowadzących na balkon. Stał nie sam, tylko z jakąś mocno umalowaną młodą kobietą w długiej wieczorowej sukni. Stali naprzeciw siebie, niemal dotykając się pochylonymi głowami.

Zosia poczuła, jak duszą ją złość i zazdrość. Przecież przez tę kobietę ją zostawił.

— Tato! — zawołała.

Natychmiast się odsunął i odwrócił.

— Zagubiłam cię. Zaraz zacznie się drugi akt — wyrzucała, podnosząc głos.

Chciała zapytać o obiecany sok i ciastka, ale i tak wiedziała, że do bufetu nie doszli.

— Kto to była? — spytała w drodze do sali.

— Koleżanka z pracy. Spotkaliśmy się przypadkiem — odparł wyuczoną frazą, która wcale jej nie uspokoiła. „Tak, jasne. Koleżanka” — pomyślała.

Gdy po trzecim dzwonku żyrandol znów zaczął gasnąć, Zosia zapomniała o kobiecie, o tym, jak tata na nią patrzył, jak szeptali.

W drodze do domu dyskutowali o spektaklu. Ojciec twierdził, że aktorzy grali średnio, a Zosia upierała się, że wręcz przeciwnie — byli przekonujący. W jednej scenie omal nie rozpłakała się, tak poruszająco grali. Tata tylko pokiwał głową z pobłażliwością.

— Jak przedstawienie? — spytała mama w domu.Zosia westchnęła ciężko, patrząc na zdjęcie mamy wiszące w salonie, i w końcu zrozumiała, że przebaczenie nie jest zdradą, ale jedynym sposobem, by odzyskać spokój i odbudować to, co zostało utracone.