Jak mógł? Mama odeszła zaledwie kilka miesięcy temu, a on już przyprowadził tę…

Jak on śmiał? Mama zmarła zaledwie kilka miesięcy temu, a on już wprowadził do domu tę…

Wisia biegła ze szkoły, radośnie wymachując workiem z kapciami. Plecak uderzał ją po plecach, ale nawet tego nie zauważała. Dziś miała iść z tatą do teatru!

Wpadła do przedpokoju i od razu zrozumiała, że taty nie ma – na wieszaku nie było jego płaszcza. Humor od razu się popsuł. Potem dotarło do niej, że do spektaklu zostało jeszcze ponad dwie godziny. *„Tata na pewno wróci, zdążymy”* – przekonywała siebie.

Rozebrała się i zaczęła czekać, raz po raz spoglądając na zegar. Zazwyczaj wskazówki wlokły się leniwie, teraz jednak biegły jak opętane, a taty wciąż nie było. Mogli się spóźnić. A jeśli nie wróci? Zapomniał? Zatrzymali go w pracy? Wisia siedziała jak na szpilkach. Jej cierpliwość się kończyła, łzy miały już wypłynąć, gdy w zamku przekręcił się klucz. Jak błyskawica rzuciła się do przedpokoju.

– W końcu! – westchnęła. – Czekałam i czekałam, a teraz się spóźnimy – wyrzucała ojcu, jeszcze nie ochłonąwszy z niepokoju.

Tata spokojnie zdjął płaszcz, zostając w eleganckim ciemnoszarym garniturze, przygładził dłonią włosy, choć i tak leżały idealnie. Wisia była z niego dumna. Zawsze schludny, wygolony. Pachniał męską wodą kolońską, zawsze tą samą.

Koledzy z klasy narzekali na swoich rodziców. Niektórzy ojcowie byli zbyt surowi, inni pili. Ale jej tata nie pił i nie krzyczał bez powodu. Jeśli już ją beształ, to tylko słusznie, bez awantur. Wisia miała niewiele zakazów, ale i tak nie domagała się wiele. Wyjść z tatą gdzieś we dwoje, na przykład do teatru – to była dla niej największa przyjemność.

Wisia była podobna do ojca. Tak samo szczupła, kanciasta, z dużym prostym nosem i szarymi oczami. Wolałaby jednak odziedziczyć uśmiechniętą, zadartą nosek i jasnowłosą mamę. Ale ojciec był dla niej ideałem, uważała go za przystojnego, choć sama o sobie tak nie myślała. Tata nazywał ją księżniczką, laleczką. Czy brzydkie dziewczynki dostają takie przydomki?

– Nie idziemy do teatru? – zapytała zmartwiona, widząc, że tata się rozebrał, a czasu zostało już niewiele.

– Idziemy. Tylko herbatę wypiję, dobrze? Zdążymy.

– Dobrze – odparła i poszła do kuchni.

Ojciec wszedł, ciężko opadając na krzesło. Wyglądał na zmęczonego i zamyślonego.

– Idź się przebierz – powiedział.

I Wisia pobiegła do swojego pokoju. Już wiedziała, którą sukienkę wybrać. Zrzuciła mundurek, wyciągnęła z szafy zieloną, odświętną sukienkę, poprawiła potargane włosy i zakręciła się przed lustrem.

– Gotowa? – W drzwiach stanął tata.

– Tak!

W samochodzie pachniało skórą, odświeżaczem powietrza i jeszcze czymś znajomym, czego nie potrafiła nazwać. Wisia patrzyła przez okno, wydawało jej się, że całe miasto podziela jej radosny nastrój.

Za każdym razem, wchodząc do teatru, Wisia zamierała z zachwytu. Oglądała olśniewające żyrandole, swoje odbicie w licznych lustrach, czerwoną dywanową drogę na szerokich schodach prowadzących na pierwsze piętro. Wchodząc po nich, czuła się, jakby szła nie na spektakl, ale na audiencję u królowej.

W przestronnym holu przed salą przechadzały się pary, rozmawiając cicho. Dywan tłumił odgłos kroków. Ciągły szum, podobny do szelestu jesiennych liści, wydawał się Wisii tajemniczy i hipnotyzujący. Wprawiał ją w drżenie przed nadchodzącym cudem.

Ona i tata też przeszli się po holu, oglądając portrety aktorów wiszące na ścianach. Wisia już je widziała, ale i tak wydawała okrzyki zachwytu na widok znajomych twarzy. Rozległ się pierwszy dzwonek, a ona poderwała się, ciągnąc tatę do sali.

– Dokąd się spieszysz? To dopiero pierwszy dzwonek – powstrzymywał ją ojciec.

Ale Wisia chciała jak najszybciej znaleźć się na miejscu, usiąść na aksamitnym fotelu i czekać, aż wielki żyrandol zacznie powoli przygasać. Mogła się w niego wpatrywać bez końca. Tak bardzo odchylała głowę, że zaczęła ją boleć szyja.

– Tu zawsze tak ładnie pachnie – zauważyła.

– Kurzem i szminką – skrzywił się tata.

– A mi się podoba – upierała się.

Sala powoli się wypełniała, rozległ się drugi dzwonek. A po trzecim wielki kryształowy żyrandol zaczął przygasać. Głosy ucichły. Ciężka, złotem haftowana kurtyna drgnęła i z cichym szelestem rozsunęła się, odsłaniając scenografię. Wisia zamarła w oczekiwaniu…

W przerwie tata poszedł do bufetu, a Wisia do toalety. Potem zaczęła go szukać. Nie było go ani w bufecie, ani w sali. W końcu zobaczyła go przy drzwiach prowadzących na balkon. Stał nie sam, ale z jakąś mocno umalowaną młodą kobietą w długiej wieczorowej sukni. Stali naprzeciw siebie, głowy niemal się stykając.

WisięWisia odwróciła się i wyszła z teatru, wiedząc, że od tej chwili nic już nie będzie takie samo.