Jak mężczyzna w wieku 50 lat szukał miłości w serwisie randkowym

Jak Wojciech w wieku 50 lat szukał narzeczonej na portalu randkowym

Wojciech Piotrowski, pięćdziesięcioletni kawaler, siwiejący posiadacz – jak sam twierdził – wysokiego intelektu i niezwykle specyficznego uroku, siedział w swoim starym fotelu w kawalerce na obrzeżach Wrocławia i głaskał kota Puszka. Tego samego Puszka, który, sądząc po jego wyglądzie i bezczelnym spojrzeniu, od dawna marzył o ucieczce od właściciela, ale zostawał z litości. Życie Wojciecha w ostatnich latach toczyło się po równi pochyłej. Brak pracy, mgliste perspektywy, a wystrój mieszkania ograniczał się do starej witryny, wytartej kanapy i dywanu zasłaniającego paskudną szczelinę w podłodze.

Lecz tego dnia los znów dał o sobie znać. Wojciech, popijając herbatę z torebki, nagle uznał, że czas znaleźć swoje szczęście. Nie jakieś abstrakcyjne, ale prawdziwe – w postaci bogatej i pięknej kobiety. Bo, jak głosiła jego formuła sukcesu: „dajcie mi zamożną żonę, a odzyskam godność”. Pracy nie mógł znaleźć, ale po co, skoro można od razu sięgnąć po gotowe życie – z domową kuchnią, ciepłem i sprzętami AGD najnowszej generacji?

Włączył laptopa, znalezionego kiedyś na śmietniku, wszedł na popularny portal randkowy i założył profil. Sprawa szła sprawnie, choć z odrobiną fantazji. Na głównym zdjęciu Wojciech przedstawił się nie byle kim, a… przystojniakiem ściągniętym z internetu. Wysoki, umięśniony „Apollo” w eleganckim garniturze, z najnowszym iPhone’em w dłoni, spoglądał z ekranu na potencjalne kandydatki. W profilu napisał tak:

Imię: Wojciech Piotrowski.
Wiek: 38.
Zawód: przedsiębiorca, właściciel firmy.
Hobby: rejsy jachtem, gotowanie (mistrz kuchni!), czytanie klasyki.
Cel znajomości: poważny związek z piękną, szczupłą kobietą. Interesują mnie tylko panie zamożne, niepretendujące do mojego mieszkania.

„No proszę, jaki ze mnie solidny facet” – pomyślał z zadowoleniem Wojciech. „Teraz wszystkie zaczną pisać.”

I rzeczywiście pisały. Tylko niezupełnie te, które chciał. Zamiast bogatych i wypielęgnowanych piękności, odzywały się kobiety, dla których „zamożność” to trzy koty, ręcznie robiony szalik i praca na kasie w Biedronce. „Nie, moje drogie, nie dla was tu jestem” – mruczał pod nosem Wojciech, ignorując wiadomości. „Potrzebuję bogini z gotówką.”

Ale punkt zwrotny nastąpił, gdy napisała do niego Kinga, lat 41. Na zdjęciu – elegancka brunetka z uśmiechem wartym milion złotych, w szykownym kostiumie. „Coś w niej jest” – pomyślał Wojciech. „Może to właśnie moja druga połówka?”

– Wojciech, dzień dobry! Ciekawy profil. Naprawdę pan pasjonuje się gotowaniem?
– Oczywiście! Uwielbiam tworzyć kulinarne arcydzieła. Zna pani może przepis na ratatouille? To szczyt smakowego uniesienia! – odpowiedział, popijając zwykłą herbatę z suchą bułką.

Po godzinie rozmowy Kinga zgodziła się na spotkanie. To był sukces! Wojciech rzucił się w wir przygotowań: wyczyścił garnitur, który ostatnio zakładał na ślub brata w 95’, ogolił się i przysypał przerzedzone włosy talkiem, by wyglądało, że jest ich więcej. Umówili się w małej kawiarni na Rynku.

Przyszedł dziesięć minut wcześniej (choć autobusem) i usiadł przy oknie. Kinga okazała się równie olśniewająca, co na zdjęciu: smukła, z zadbanymi dłońmi i zgrabną sylwetką.

– Witaj, Wojciechu – powitała go uprzejmie, lecz po chwili przyjrzenia się lekko zmrużyła oczy. – Wyglądasz… hmm… trochę inaczej niż na fotce.

Wojciech był przygotowany:
– No wiesz, to przez aparat. Zawsze mnie zniekształca! Na żywo jestem o wiele bardziej, eee… charyzmatyczny.
– Rozumiem – odparła, patrząc na niego z niedowierzaniem.

Rozmowa nie kleiła się. Gdy opowiadał o swoich biznesach, Kinga wyglądała na zdezorientowaną:
– Czym konkretnie się zajmujesz?
– To skomplikowane. Start-upy, inwestycje… Jesteśmy teraz w fazie „cichej realizacji”, tak to nazwijmy.

Kiwała głową, ale po jej spojrzeniu widać było, że marzy, by już wyjść…

Wtedy Wojciech zrozumiał, że traci szansę:
– Wiesz, Kinga, myślę, że pasujemy do siebie. Jesteś taka piękna i wyrafinowana. Zrobię dla ciebie wszystko: gotować, sprzątać, siedzieć w domu. Będziesz moją królową!

Kinga zrobiła pauzę, odstawiła filiżankę i odpowiedziała:
– Wojciechu, przepraszam, ale to dziwne. Skąd w ogóle wziąłeś pomysł, że możesz być wart kobiety na moim poziomie?

Te słowa ugodziły go prosto w serce. Wymamrotał coś o „wściekłych jędzach” i „bezdusznych lodowWojciech wrócił do domu, spojrzał na Puszkła mruczącego na kanapie, i po raz pierwszy od lat uśmiechnął się szczerze, zdając sobie sprawę, że prawdziwe szczęście może być znacznie prostsze, niż sądził.