Ja wiem lepiej – Co to znowu jest… – westchnął zmęczony Darek, przykucając przed córeczką i przyglą…

Co to znowu jest? Andrzej zmęczony przykucnął przed córką, patrząc na różowe plamy na jej policzkach. Znowu

Czteroletnia Zosia stała pośrodku pokoju, cierpliwa i jakby nad wiek poważna. Przywykła już do tych oględzin, do zatroskanych min rodziców, do niekończących się maści i tabletek.

Maria podeszła, uklękła obok męża. Jej palce delikatnie odgarnęły kosmyk włosów z czoła córki.

Te leki nic nie dają. W ogóle. Jakbyśmy ją wodą pojili. A lekarze w przychodni nawet nie wiem, czy to faktycznie lekarze. Trzeci raz zmieniają plan leczenia, a efektów brak.

Andrzej wstał, potarł nasadę nosa. Za oknem szarzało, dzień miał być równie bezbarwny jak poprzedni. Pozbierali się szybko Zosię owinięto w ciepłą kurtkę, i po pół godziny już siedzieli w mieszkaniu jego mamy.

Helena wzdychała, kręciła głową, głaskała wnuczkę po plecach.

Taka kruszynka, a już tyle leków. Przecież to ogromne obciążenie dla organizmu posadziła Zosię na kolanach, a dziewczynka odruchowo wtuliła się w babcię. Serce się kraje.

Wolałabym nie podawać Maria na skraju kanapy, dłonie zaciśnięte. Ale alergia nie odpuszcza. Wszystko usunęliśmy z diety, wszystko. Jada tylko podstawowe rzeczy a wysypka i tak wraca.

Co mówią lekarze?

Nic konkretnego. Nie potrafią stwierdzić przyczyny. Badania robimy, testy a efekt Maria machnęła ręką. Taki właśnie efekt. Na policzkach.

Helena westchnęła, poprawiła Zosi kołnierzyk.

Może wyrośnie. Dzieciom czasem przechodzi. Ale na razie nic pocieszającego, kochanie.

Andrzej patrzył na córkę. Filigranowa, szczupła, wielkie, uważne oczy. Głaskał ją po głowie, a przed oczami stanęło własne dzieciństwo: jak podkradał pierogi z kuchni, które mama lepiła w sobotę, jak prosił o cukierki, jak uwielbiał jeść dżem prosto z słoika dużą łyżką. A jego córka Gotowane warzywa. Gotowane mięso. Woda. Żadnych owoców, żadnych słodyczy, żadnego normalnego jedzenia dla dziecka. Cztery lata, a dieta bardziej restrykcyjna niż u niejednego wrzodowca.

Już nie wiemy, co jeszcze wyeliminować powiedział cicho. I tak prawie nic nie jadamy.

Do domu wracali w ciszy. Zosia przysypiała na tylnym siedzeniu, Andrzej zerkał co chwilę w lusterko. Spokojnie spała. Przynajmniej się nie drapie.

Dzwoniła mama odezwała się Maria. Prosi, żeby przywieźć Zosię w przyszły weekend. Ma bilety do teatru lalek, chce zabrać wnuczkę.

Do teatru? Andrzej zmienił bieg. Dobrze. Niech się rozerwie.

Tak myślę. Chociaż na chwilę coś miłego.

W sobotę Andrzej zaparkował pod domem teściowej, wyjął Zosię z fotelika. Dziewczynka zaspana, przecierała oczy piąstkami wcześnie ją obudzili. Wziął ją na ręce, a ona natychmiast wtuliła buzię w jego szyję, cieplutka i lekka jak wróbelek.

Antonina Stanisławowna wyszła na ganek w kwiecistej szlafrokowej sukience, rozłożyła ręce, jakby zobaczyła nie wnuczkę, a rozbitka z tonącego statku.

Och, dziecko moje, słoneczko przygarnęła Zosię do obfitej piersi. Bladziutka, chudziutka. Wy ją umęczyliście tymi dietami. Jakie to życie dla dziecka?

Andrzej wsunął ręce do kieszeni, tłumiąc złość. Zawsze to samo.

Robimy, co musimy, dla jej dobra, trzeba zrozumieć.

Jakie to dobro? teściowa wydęła usta, patrząc na wnuczkę, jakby wróciła właśnie z obozu pracy. Skóra i kości. Dziecko musi rosnąć, a wy ją głodzicie.

Zaprowadziła Zosię do domu, nawet się nie oglądając, a drzwi zatrzasnęły się cicho. Andrzej stał jeszcze chwilę na podjeździe. Coś drapało w głowie, jakaś myśl próbowała się ułożyć, lecz znikała, rozmywała się jak poranna mgła. Potarł czoło, postał minutę, słuchając ciszy na obcym podwórzu. Potem machnął ręką i ruszył do auta.

Weekend bez dziecka osobliwe, już prawie zapomniane uczucie. W sobotę razem z Marią pojechali do supermarketu, pchali wózek między półkami, robiąc tygodniowe zakupy.

W domu Andrzej walczył przez trzy godziny z przeciekającym kranem w łazience. Maria przeglądała stare szafy, wyciągając rzeczy do worków. Zwykłe domowe zamieszanie, ale bez dziecięcego śmiechu mieszkanie wydawało się puste, nieprawdziwe.

Wieczorem zamówili pizzę tę, z mozzarellą i bazylią, której Zosia nie mogła jeść. Otworzyli butelkę czerwonego wina. Siedzieli w kuchni, rozmawiając bez pośpiechu jak dawno temu. O pracy, wakacjach, o remoncie, który odkładali od miesięcy.

Jest tak dobrze Maria nagle przerwała, ugryzła się w język. W sensie rozumiesz, cicho. Spokojnie.

Rozumiem Andrzej położył dłoń na jej ręce. Też tęsknię, ale czasem odpoczynek jest potrzebny.

W niedzielę pojechał po córkę przed wieczorem. Słońce zachodziło, zalewając ulice pomarańczowym blaskiem. Dom teściowej ginął wśród starych jabłoni, w promieniach wyglądał niemal przytulnie.

Andrzej wysiadł, pchnął furtkę zaskrzypiała i zatrzymał się w pół kroku.

Na ganku siedziała jego córka. Obok Antonina Stanisławowna, pochylona z pogodną miną. W rękach trzymała drożdżówkę. Dużą, złociutką, błyszczącą od masła. A Zosia ją pałaszowała. Policzkami płynęło masło, na brodzie okruchy, a w oczach radość, jakiej nie widział u niej od dawna.

Przez kilka chwil Andrzej po prostu patrzył. Potem coś gorącego i ostrego wezbrało mu w piersi.

Podbiegł, w trzech krokach był przy nich, wyrwał drożdżówkę z ręki teściowej.

Co to ma znaczyć?!

Antonina Stanisławowna odskoczyła, twarz pobladła aż po nasadę włosów.

Ręce zaczęły jej drżeć, zamachała nimi, jakby chcąc odpędzić jego gniew.

Przecież to tylko kawałeczek, nic się nie stanie drożdżówka

Andrzej nie słuchał. Wziął Zosię na ręce córka wystraszona, kurczowo trzymała się jego kurtki i zaniósł do auta. Posadził w foteliku, zapiął pasy. Palce mu drżały od złości. Zosia patrzyła przerażona, dolna warga się trzęsła, miała zaraz się rozpłakać.

Wszystko dobrze, kochanie pogłaskał ją po głowie, starając się brzmieć spokojnie. Posiedzisz chwileczkę, tata zaraz wróci.

Zatrzasnął drzwi i ruszył z powrotem na ganek. Antonina Stanisławowna stała w drzwiach, miętosiła szlafrok, twarz pokryły plamy.

Andrzeju, nie rozumiesz

Nie rozumiem?! stanął dwa kroki od niej, aż wrzasnął Przez pół roku szukaliśmy przyczyny! Badania, wizyty, testy masz pojęcie, ile to kosztowało? Ile nerwów, nieprzespanych nocy?

Antonina cofnęła się do drzwi.

Chciałam tylko pomóc…

Pomóc?! zrobił krok naprzód. Trzymamy córkę na wodzie i gotowanym kurczaku! Usunęliśmy wszystko, co tylko możliwe! A ty ją po kryjomu karmisz drożdżówkami?!

Chciałam wzmocnić jej odporność! nagle nastroiła się, podniosła brodę. Trochę dawałam, żeby organizm się przyzwyczaił! Jeszcze trochę i wszystko by przeszło, dzięki mnie! Wiem, co robię trójkę dzieci zdrowych wychowałam!

Andrzej patrzył na nią, nie poznawał tej kobiety. Przez tyle lat znosił ją ze względu na żonę, dla spokoju, a ona świadomie szkodziła jego dziecku, była przekonana, że wie lepiej niż lekarze.

Trzy dzieci powtórzył cicho, a Antonina pobladła. Ale Zosia to nie twoja córka. I więcej jej nie zobaczysz.

Jak to?! teściowa chwyciła się poręczy. Nie masz prawa!

Mam.

Odwrócił się i ruszył do samochodu. Za nim rozległy się okrzyki, ale nie oglądał się. Wsiadł, odpalił silnik. Kątem oka widział, jak Antonina wybiegła za furtkę, machając rękami. Wcisnął gaz.

Maria czekała w korytarzu. Zobaczyła twarz Andrzeja i zapłakaną córkę zrozumiała bez słów.

Co się stało?

Andrzej opowiedział krótko, rzeczowo. Emocje już wylał u teściowej. Maria słuchała, twarz jej twardniała z każdą sekundą. W końcu wyjęła telefon.

Mamo. Tak, wszystko wiem. Jak mogłaś?!

Andrzej zabrał Zosię do łazienki zmyć z twarzy resztki drożdżówki i łez. Za drzwiami słychać było głos Marii, ostry, obcy. Nigdy nie słyszał, by żona tak rozmawiała z matką. Na koniec usłyszał wyraźnie: Dopóki nie poznamy przyczyny alergii, nie zobaczysz Zosi.

Minęły dwa miesiące

Niedzielne obiady u Heleny stały się tradycją. Dziś na stole dumnie prezentował się tort: biszkoptowy, z kremem i truskawkami. A Zosia jadła go samodzielnie, dużą łyżką, cała umazana aż po uszy. Na policzkach ani śladu wysypki.

Nigdy bym nie pomyślała Helena kręciła głową. Olej słonecznikowy. Taka rzadka alergia.

Lekarz mówił, że zdarza się u jednej osoby na tysiąc Maria posmarowała kromkę chleba masłem. Kiedy tylko wyrzuciliśmy go całkowicie i przerzucili się na oliwę po dwóch tygodniach wysypka zniknęła.

Andrzej nie mógł oderwać wzroku od córki. Różowe policzki, błyszczące oczy, krem na nosie. Szczęśliwe dziecko, które nareszcie je normalne potrawy. Ciasta, ciasteczka, wszystko, co zrobione bez słonecznikowego oleju. Odkryli, że wcale nie jest tak trudno.

Z teściową pozostał chłód. Antonina dzwoniła, przepraszała, płakała w słuchawce. Maria rozmawiała krótko, Andrzej w ogóle nie rozmawiał.

Zosia znów sięgnęła łyżką po tort, a Helena przesunęła jej talerzyk bliżej.

Jedz, malutka. Na zdrowie.

Andrzej oparł się wygodnie. Za oknem padał deszcz, w domu pachniało ciastem. Jego córka wyzdrowiała. Reszta nie miała już znaczenia.