Ja wiem lepiej – Co się znowu dzieje? – westchnął zmęczony Dariusz, kucając przed córką i oglądając…

Ja wiem lepiej

Co to znowu jest… Dawid opadł zrezygnowany na kolana przed córką, kręcąc głową na jej czerwone plamki na policzkach. Znowu to samo…

Czteroletnia Jagna stała na środku pokoju, poważna niczym mały profesor. Już się przyzwyczaiła do tych codziennych kontroli, do zmartwionych min rodziców, niekończących się maści i tabletek.

Maria podeszła, kucnęła obok męża i delikatnie odgarnęła włosy z czoła córki.

Te lekarstwa? Nic nie działają. Jakbyśmy wodą leczyli. A lekarze w przychodni… w zasadzie to nie wiem, czy oni naprawdę mają dyplomy. Trzeci raz zmieniają dawkowanie, a efekt jest taki, że Jagna dalej wygląda jak w paski.

Dawid podniósł się, potarł nos. Za oknem szarówka, dzień zapowiadał się równie ponuro jak poprzedni. Szybko się zebrali Jagna opatulona w grubą kurtkę, i pół godziny później siedzieli już w mieszkaniu jego matki.

Halina westchnęła, pokiwała głową, pogładziła wnuczkę po plecach.

Malutka, a tyle tych leków już w siebie wzięła. Przecież to organizm tak młody, szok dla ciała. Jagna wskoczyła na kolana babci, tuląc się do niej jak stary kot. Aż serce boli.

Naprawdę byśmy woleli jej nie faszerować Maria siedziała na skraju wersalki, palce ściskała tak mocno, że zbielały. Ale ta alergia jakby się przyspawała. Wszystko powyrzucane z diety. Jagna już je tylko podstawowe rzeczy a i tak plamy wracają.

I co lekarze na to?

Nic konkretnego. Źródła znaleźć nie potrafią. Badania, testy, próbki a rezultat… Maria machnęła dłonią. Efekt widać na policzkach.

Halina westchnęła, poprawiła kołnierzyk Jagny.

Może z tego wyrośnie, dzieci różnie mają. Ale na razie żadnych pocieszających wieści nie ma.

Dawid milczał, oglądając córkę. Mała i chuda niczym prosię w grudniu. Oczy duże, czujne. Głaskał ją po głowie i przypomniał sobie jak to za dzieciaka podkradał mamie drożdżówki z pieca, błagał o landrynki i wyjadał dżem śliwkowy łyżką prosto ze słoika. A jego Jagna… Tylko gotowane warzywa, indyk bez przypraw, woda. Zero owoców, zero słodkości, żadnej normalnej dziecięcej strawy. Cztery lata, a dieta jak dla staruszka z wrzodami.

Już nie wiem, co jeszcze wywalić powiedział cicho. Z diety zostało prawie nic.

W drodze powrotnej milczeli. Jagna zasnęła na tylnym siedzeniu, a Dawid co chwilę zerkał na nią w lusterko. Spała spokojnie, przynajmniej nie drapała się.

Mama dzwoniła odezwała się Maria. Zaprasza Jagnę w przyszły weekend. Udało jej się kupić bilety do teatru lalek, chce ją zabrać.

Do teatru? Dawid wrzucił drugi bieg. Super. Niech się trochę rozerwie.

Też tak myślę. Musi się oderwać.

…W sobotę Dawid podjechał pod blok teściowej, wyciągnął Jagnę z fotelika. Córka przecierała zaspane oczy piąstkami zerwać ją tak rano to jak budzić niedźwiedzia w styczniu. Podniósł ją, a ona wtuliła się w jego szyję, miękka jak mały wróbelek.

Kazimiera wyskoczyła na ganek w kwiecistym szlafroku, wyciągając ramiona jakby zobaczyła tonącego rozbitka na brzegu Bałtyku.

Moje dzieciątko, kochanie moje przytuliła Jagnę do piersi. Blada jak ściana, chuda. Wszyscy byliby zdrowsi na normalnym jedzeniu! Wy ją tymi dietami zupełnie wykończycie.

Dawid wsunął ręce w kieszenie, próbując nie wybuchnąć. Każda wizyta to samo.

My to wszystko robimy dla jej dobra. Nikt nie chciałby tak musieć, rozumie mama chyba.

Dobre? Jakie dobre? teściowa patrzyła na wnuczkę jak na powstańca sama skóra i kości! Dziecko ma rosnąć, a wy karmicie ją trawą.

Zabrała Jagnę do środka, nawet nie spojrzała na Dawida, a drzwi zatrzasnęły się cicho. Stał chwilę na progu. Coś go uwierało w środku, jakaś myśl chciała się wykluć, ale rozpływała się, jak poranna mgła nad Wisłą. Potarł czoło, poczekał jeszcze minutę przy bramce, wsłuchując się w ciszę obcego podwórka. Potem zrezygnował i ruszył do auta.

Weekend bez dziecka takie dziwne, już prawie zapomniane. W sobotę pojechali z Marią do Biedronki, pchając wózek, wybierając jedzenie na cały tydzień.

W domu Dawid przez trzy godziny walczył z cieknącym kranem, który już drugi miesiąc przypominał fontannę pod Pałacem Kultury. Maria rozkładała szafy, wyciągała stare ciuchy, pakowała je w worki. Typowa sobotnia krzątanina ale bez głosu Jagny mieszkanie wydawało się dziwnie martwe, puste niby muzeum po zamknięciu.

Wieczorem zamówili pizzę dokładnie tę z mozzarellą i bazylią, której Jagna nie mogła nawet powąchać. Otworzyli butelkę czerwonego wina z Lidla, rozmawiali o niczym pierwszy raz od dawna. O robocie, o planach wakacyjnych, o remoncie, który wiecznie przesuwał się w czasie.

No powiem ci, jest fajnie rzuciła Maria, po czym natychmiast się zawstydziła. W sensie… Rozumiesz. Cisza. Spokój.

Jasne Dawid przykrył jej dłoń własną. Ta tęsknota jest. Ale chwila odpoczynku też się należy.

W niedzielę wyruszył po córkę pod wieczór. Słońce topiło się w złocie nad ulicą, a dom teściowej, schowany za starymi jabłoniami, wyglądał w tym świetle zaskakująco przytulnie.

Dawid wyszedł z auta, szarpnął furtkę zawiasy zaskrzypiały i zastygł w pół kroku.

Na schodku siedziała Jagna. Tuż obok Kazimiera, pochylona nad nią jak matka Polka. W rękach trzymała… drożdżówkę! Ogromną, pulchną, błyszczącą od masła. I Jagna ją jadła. Policzki upaćkane, broda cała w okruchach, a oczy szczęśliwe, lśniące, jakich Dawid nie widział u niej od miesięcy.

Stał przez chwilę, w środku poczuł gorącą, wściekłą falę.

Dopadł do schodków, wyrwał drożdżówkę z ręki teściowej.

Co to ma być?!

Kazimiera zbladła, odskoczyła, twarz pokręcona jak paragon z Żabki.

Zaczęła machać rękami, jakby chciała odgonić złość chmurką.

Przecież to tylko kęs, maleńki! Nic takiego! Drożdżówka do żadnej trumny nie wsadzi!

Dawid już jej nie słuchał. Podniósł Jagnę córka cichutka, wczepiła się w jego kurtkę i zapakował ją do fotelika. Ręce się trzęsły od złości. Jagna patrzyła wielkimi oczami, dolna warga zaczynała drżeć.

Już dobrze, króliczku pogłaskał ją po głowie, starając się mówić łagodnie. Posiedzisz tu chwilkę. Zaraz wrócę.

Zatrzasnął drzwi i wrócił do domu. Kazimiera nadal stała na schodku, skubiąc szlafrok.

Dawid, przecież nie rozumiesz…

Nie rozumiem?! zatrzymał się dwa kroki od niej i nie wytrzymał. Pół roku! Przez pół roku nie potrafiliśmy ustalić, co jest z Jagną! Badania, testy, wymazy wiesz chociaż, ile to wszystko kosztowało? Ile nerwów, ile nieprzespanych nocy?!

Kazimiera cofnęła się do drzwi.

Ja tylko chciałam dobrze…

Dobrze?! Dawid podszedł bliżej. Trzymaliśmy ją na wodzie i gotowanym kurczaku! Wyrzuciliśmy z domu wszystko! A ty pod stołem dajesz jej smażone drożdżówki?!

Ja jej immunitet ćwiczyłam! teściowa nagle się spionizowała, zadarty podbródek. Troszeczkę tylko, żeby się przyzwyczaiła! Jeszcze trochę i wszystko by przeszło dzięki mnie! Ja wiem, co robię, przecież sama trójkę dzieci wychowałam!

Dawid patrzył na nią, nie poznając kobiety, którą znosił tyle lat dla świętego spokoju w rodzinie. Ona truje mu dziecko i jest pewna, że robi dobrze.

Trójkę dzieci… powtórzył cicho, i Kazimierze oczy pociemniały. Ale Jagna to nie twój projekt. To moja córka. I więcej jej nie zobaczysz.

Co?! chwyciła się balustrady. Nie masz prawa!

Mam.

Odwrócił się i ruszył do auta. Za plecami usłyszał wrzask. Ale nie oglądał się. Wsiadł, odpalił silnik, w lusterku zobaczył skaczącą za bramką Kazimierę. Pochylił się nad kierownicą i wcisnął gaz.

W domu Maria czekała ich w przedpokoju. Jedno spojrzenie na twarz męża i zapłakaną córkę i wszystko wiedziała bez słów.

Co się stało?

Dawid opowiedział krótko, sucho, bez emocji wszystko wylał tam, pod domem. Maria zaczęła dzwonić.

Mamo. Tak, Dawid powiedział mi wszystko. Jak mogłaś?!

Dawid zabrał Jagnę do łazienki spłukać ciasto z policzków i łzy z oczu. Przez drzwi dochodził ostry, obcy ton Marii. Rzadko się tak wściekała. Na koniec trzepało się: Dopóki nie rozwiążemy tej alergii Jagny nie zobaczysz.

Minęły dwa miesiące…

Niedzielny obiad u Haliny stał się już nową tradycją. Na stole dziś pysznił się tort: biszkopt z kremem i truskawkami. I Jagna podjadała go z apetytem, zamazując sobie nos kremem. Na policzkach nawet śladu plam.

Kto by się spodziewał Halina rozłożyła ręce. Olej słonecznikowy! Taka alergia, prawdziwa rzadkość.

Lekarz mówił, że raz na tysiąc dzieci Maria smarowała chleb masłem. Gdy tylko z niego zrezygnowaliśmy i przeszliśmy na oliwę z oliwek dwa tygodnie i po wysypce.

Dawid nie mógł oderwać wzroku od córki. Zdrowe policzki, rozświetlone oczy, nos upaćkany kremem. Jagna w końcu mogła jeść normalnie: torty, ciastka, wszystko, byle bez oleju słonecznikowego. A tego wcale nie jest tak mało, jak się człowiek rozejrzy.

Z Kazimierą relacje lodowate. Teściowa wydzwaniała, przepraszała, szlochała do słuchawki. Maria rozmawiała krótko, formalnie. Dawid wcale.

Jagna sięgnęła po kolejną porcję tortu, a Halina przesunęła talerz bliżej.

Jedz, kochanie. Jedz, póki możesz.

Dawid odchylił się na krześle. Za oknem lało, ale w domu pachniało słodko i było ciepło. Córka zdrowa. Cała reszta przestała mieć znaczenie.